ตอนที่ 167 — ตอนที่ 167 วิกฤตรอบทิศ (4)

“แกคิดมากไปแล้ว ข้างหลังฉันไม่มีใคร มีแค่ฉันคนเดียวนี่แหละ ฉันไม่อยากได้ตำแหน่งของแกหรอก ช้าเร็วแกก็ต้องพบจุดจบ ตำแหน่งกระจอกๆ ของแกนั่นฉันไม่เห็นค่าหรอก แต่ฉันอยากจะแย่งอาณาเขตของแกจริงๆ นั่นแหละ คนที่คิดจะแย่งอาณาเขตของแก จะไปยอมร่วมมือกับแกได้ยังไง”

หวังเต๋อกุ้ยชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะหัวเราะออกมา

“เหล่าเมา ได้ยินหรือยัง บางทีพวกเราคงจะแก่เกินไปแล้วจริงๆ ไอ้เด็กอวดดีโอหังบังอาจขนาดนี้ฉันเพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรก ในเมื่อเป็นเช่นนี้ มันก็คงไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว นายช่วยฆ่าไอ้สวะพวกนี้ทิ้งแทนฉันที”

เหล่าเมามองไปยังหลินจู๋จิ่วพลางยิ้มอย่างนึกเสียดายอยู่บ้าง “ไอ้หนุ่ม ใจกล้าดีนี่ แต่แกมันหยิ่งผยองเกินไป มือเปล่าไร้อาวุธแถมยังไม่เจียมกะลาหัว ก็มีแต่ต้องตายสถานเดียว”

เหล่าเมาชักปืนลูกโม่ออกมาจากด้านหลัง

หลินจู๋จิ่วพลันหยิบระเบิดมือลูกหนึ่งออกมาจากด้านหลัง นิ้วมือเกี่ยวสลักดึงไว้ “ใครบอกว่าฉันมือเปล่าไร้อาวุธกัน ขอเพียงฉันกระตุกเชือกเส้นนี้ ทุกคนก็เตรียมขึ้นสวรรค์ไปด้วยกันได้เลย”

หวังเต๋อกุ้ยไม่คาดคิดว่าหลินจู๋จิ่วจะมีระเบิดมือ นี่เขาประเมินเจ้าเด็กคนนี้ต่ำเกินไปแล้วหรือ

เขาหันไปตวาดใส่ชายสวมหมวกนวมด้านหลังด้วยความโกรธจัด “เมื่อกี้ทำไมไม่ค้นตัวมัน!”

ชายสวมหมวกนวมเองก็ลนลาน “พี่ใหญ่ ฉันไม่เห็นจริงๆ ว่าบนตัวมันจะมีอะไรอยู่นี่ครับ”

หวังเต๋อกุ้ยชักปืนลูกโม่ออกมากระบอกหนึ่งเล็งเป้าตรงไปที่หลินจู๋จิ่ว “ไอ้เด็กบ้า รีบวางระเบิดมือลงเดี๋ยวนี้!”

พวกอู๋เจี้ยนจวินที่อยู่ด้านหลังเห็นท่าไม่ดีจึงรีบมุดไปหลบอยู่หลังกองท่อนซุง แล้วชะโงกหัวออกมาดูสถานการณ์ของทั้งสองฝ่ายจากหลังท่อนซุง

นายท่านเสี่ยวจิ่ว สุดยอดไปเลย เจ๋งเป้งสุดๆ!

หลินจู๋จิ่วไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย “พวกแกดูให้ชัดๆ ตอนนี้ใครเป็นฝ่ายกุมความได้เปรียบ วางปืนลูกโม่ลงต่อหน้านายท่านอย่างฉันเดี๋ยวนี้!”

เหล่าเมาเองก็ตึงเครียดขึ้นมาเช่นกัน “เฮ้ย น้องชาย ใจเย็นๆ ก่อน หากแกกระตุกสลักระเบิดขึ้นมา พวกเราได้แหลกเป็นจุลกันหมดแน่!”

หลินจู๋จิ่วแค่นเสียงหึ “พวกแกไม่ใช่ว่าอยากให้ฉันตายหรอกหรือ ฉันตายคนเดียวมันจะไปสนุกอะไร ถ้าจะตายก็ต้องตายตกไปตามกันให้หมดนี่แหละ!”

เหล่าเมาและหวังเต๋อกุ้ยไม่ยอมวางปืนลูกโม่ลง หลินจู๋จิ่วที่ถือระเบิดมืออยู่ก็ไม่ยอมอ่อนข้อ ทั้งสองฝ่ายจึงคุมเชิงตรึงกำลังกันอยู่อย่างนั้น

ในใจของหลินจู๋จิ่วร้อนรนอยากจะรีบกลับไปโรงพยาบาล หรือว่าจะต้องใช้วาจาพยากรณ์ควบคุมตัวหวังเต๋อกุ้ยที่คิดว่าตัวเองเป็นฮ่องเต้น้อยจนหลงลืมกฎหมายบ้านเมืองคนนี้กันนะ

สิบนาทีผ่านไป มือของหลินจู๋จิ่วเริ่มเมื่อยล้า ในช่วงเวลาที่สถานการณ์กำลังติดหล่มอยู่นั้น จู่ๆ กุ้ยฮวาก็วิ่งพรวดพราดออกมาจากมิติวิเศษ!

“กระต๊าก กระต๊ากกกก…”

กุ้ยฮวาขยับกระพือปีก พุ่งทะยานตรงไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

ทุกคนต่างถูกไก่ตัวใหญ่ที่ไม่รู้ว่าโผล่มาจากไหนตัวนี้ดึงดูดสายตาเข้าให้ แถมยังเป็นไก่อ้วนพีสีขาวปลอดที่สวมเสื้อผ้าลายดอกและโพกผ้าโพกหัวอีกด้วย!

เห็นเพียงมันพุ่งตรงดิ่งไปยังเหล่าเมาและหวังเต๋อกุ้ย

อ้าปากจิกเป้ากางเกงของทั้งสองคน สลับจิกคนนั้นทีคนนี้ที จิกกระหน่ำอย่างรุนแรงครั้งแล้วครั้งเล่า

พอนึกขึ้นได้ ทั้งสองคนก็ปวดจนหน้าแดงก่ำ รีบเอามือกุมเป้ากางเกง ปืนลูกโม่ในมือร่วงหล่นลงพื้นทันที

การจิกกระหน่ำไม่กี่ทีของกุ้ยฮวา เกือบจะทำให้พวกเขาทั้งสองคนกลายเป็นขันทีไปเสียแล้ว

จากนั้นเจ้าไก่ขาวตัวใหญ่ก็ร้องกระต๊ากๆ วิ่งเตลิดออกไปนอกประตู

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย!

พอกุ้ยฮวาพ้นประตูไปได้ก็มุดกลับเข้าไปในมิติวิเศษทันที

โอ้โห กุ้ยฮวาน้อยผู้ช่วยมือฉมังตัวจริง ช่วยหลินจู๋จิ่วแก้ปัญหาใหญ่ได้ทันเวลาพอดี!

ในตอนที่ทุกคนกำลังมึนงงสับสนกับการจู่โจมของกุ้ยฮวาจนทำอะไรไม่ถูก หลินจู๋จิ่วก็อาศัยความเร็วคว้าปืนลูกโม่ที่ตกอยู่บนพื้นของหวังเต๋อกุ้ยและเหล่าเมาขึ้นมา ปัง ปัง ปัง…

ยิงเข้าที่ขาซ้ายของเหล่าเมาก่อน ตามด้วยชายสวมหมวกนวม และตามติดด้วยหวังเต๋อกุ้ย

ฉีฮวนเองก็มีไหวพริบว่องไว เขารีบคว้าปืนลูกโม่บนโต๊ะมากระบอกหนึ่งแล้วกระชากตัวหวังเต๋อกุ้ยเข้ามา จ่อปากกระบอกปืนเข้าที่หน้าผากของอีกฝ่าย

“พวกแกทุกคนวางอาวุธลงเดี๋ยวนี้! ไม่อย่างนั้นฉันจะยิงเป่ากบาลมันซะ!”

ทุกคนต่างยกปืนลูกโม่วิ่งกรูเข้ามาล้อมฉีฮวนและหลินจู๋จิ่วไว้ด้านใน คนส่วนใหญ่ไม่กล้าขยับ หลินจู๋จิ่วไม่เปิดโอกาสให้พวกเขาได้คิดไตร่ตรองเลยแม้แต่น้อย

หลินจู๋จิ่วตวัดปลายเท้า เตะคนหนึ่งที่กำลังจะลั่นไกยิงใส่ฉีฮวนจนล้มคว่ำลงไป ว่องไวดุจสายลม มีเพียงสี่คำนี้เท่านั้นที่สามารถบรรยายความเร็วของหลินจู๋จิ่วได้

กระสุนจากปืนลูกโม่อีกฝ่ายจึงพุ่งขึ้นสู่เพดาน เสียงดังเปรี้ยง เศษฝ้าเพดานร่วงกราวลงมา

หลินจู๋จิ่วสาดกระสุนยิงใส่ขาของลูกน้องอีกห้าคนที่อยู่ใกล้ที่สุดทันที ปัง ปัง… เสียงปืนดังขึ้นอีกห้านัดซ้อน