ตอนที่ 168 — ตอนที่ 168 วิกฤตรอบทิศ (5)

คนทั้งห้ายังไม่ทันได้ตั้งตัวก็ล้มลงไปนอนร้องครวญครางอยู่บนพื้นแล้ว

มุมปากของหลินจู๋จิ่วผุดรอยยิ้ม ปากกระบอกปืนลูกโม่สีดำมะเมื่อมหันไปชี้ที่อีกคน นิ้วชี้ขวาแตะไกปืนเบาๆ เพียงออกแรงเหนี่ยวเล็กน้อย ชายคนนั้นก็ถูกยิงเข้าที่ต้นขา

ในตอนนั้นเอง มีคนหนึ่งโมโหจนหน้ามืดตามัวเล็งปืนมาที่หลินจู๋จิ่ว หลินจู๋จิ่วหมุนตัวเตะสกัดอย่างรวดเร็ว

“ปัง ปัง ปัง…” เสียงปืนดังขึ้นหลายนัด ทิ้งรอยรูกระสุนเป็นแถวไว้บนเพดาน

เจ้าหมอนั่นถูกยิงเข้าที่ขาล้มลงไปกองกับพื้น ปืนลูกโม่ที่กำไว้แน่นร่วงหล่นลงพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง

มีคนได้สติคิดจะลั่นไกยิงใส่หลินจู๋จิ่ว ฉีฮวนเองก็ใช่ว่าจะยอมให้ใครมารังแกได้ง่ายๆ เขาใช้ร่างของหวังเต๋อกุ้ยเป็นโล่กำบังอยู่ข้างหน้า พอเห็นใครคิดจะยิงก็ลั่นไกยิงเข้าที่มือของคนนั้นทันที

ปัง ปัง ปัง…

หลินจู๋จิ่วก็ฉวยจังหวะนั้นแจกลูกปืนให้แก่ขาซ้ายของทุกคน ผลลัพธ์ไม่ต่างจากการใช้ท่อนเหล็กขนาดใหญ่ฟาดเข้าใส่ ย่อมไม่มีทางถือปืนลูกโม่ไว้ได้อีกต่อไป

เพียงชั่วพริบตาเดียว บรรดาคนร้ายทั้งหมดในโกดังต่างก็ทิ้งอาวุธยอมจำนน ล้มลงไปนอนครวญครางระงมอยู่บนพื้น

พวกอู๋เจี้ยนจวินที่อยู่ด้านหลังรีบวิ่งออกมาช่วย พวกเขาตามเก็บปืนลูกโม่ที่ตกอยู่บนพื้น แล้วตะโกนใส่ทุกคนว่า “พวกแกทุกคนอย่าขยับ นายท่านเสี่ยวจิ่วของพวกเราไม่ได้เคี้ยวง่ายๆ นะโว้ย!” คราวนี้เขาฮึกเหิมขึ้นมาเป็นกอง รู้สึกสะใจและเจ๋งเป้งสุดๆ

หวังเต๋อกุ้ยฝันยังไม่เคยนึกฝันมาก่อนเลยว่า ตนเองจะต้องมาเสียท่าให้แก่เด็กหนุ่มไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมคนหนึ่งเช่นนี้

คนที่รู้สึกเหลือเชื่อไม่แพ้กันก็คือเหล่าเมา!

เกิดอะไรขึ้นกันแน่ เพียงชั่วพริบตาเดียว สถานการณ์กลับพลิกผันตาลปัตรถึงเพียงนี้ แล้วเขาจะทำอย่างไร จะต้องมาเสียท่าจบเหย่อยู่ตรงนี้จริงๆ หรือ

หลินจู๋จิ่วสั่งให้อู๋เจี้ยนจวินและพวกจับทุกคนมัดไว้

เหล่าเมารีบร้องตะโกนว่า “น้องชาย น้องชาย แกพาฉันหนีออกไปจากที่นี่ที ฉันจะให้ทองคำแท่งแก่แก!”

หลินจู๋จิ่วหันกลับไปมองเขา “ไม่มีทาง”

จากนั้นหลินจู๋จิ่วจึงรีบให้อู๋เจี้ยนจวินและฉีฮวนนำอาวุธยุทโธปกรณ์ทั้งหมดของพวกมันไปกองรวมกันไว้ที่ด้านหลังโกดัง

หลังจากนั้นหลินจู๋จิ่วจึงให้คนเฝ้าดูไว้ ส่วนตนเองเดินไปยังห้องทำงานของโรงงานแปรรูปไม้ เพื่อโทรศัพท์แจ้งสำนักความมั่นคงป่าไม้ พอต่อสายติดแล้ว ก็บอกพวกเขาว่าเหล่าเมาอยู่ที่นี่ คนทั้งหมดรอจนกระทั่งเจ้าหน้าที่ของสำนักความมั่นคงมาถึง จึงค่อยหลบหนีออกจากประตูด้านหลังโกดัง แล้วลัดเลาะไปตามทางเดินบนภูเขาอ้อมผ่านโรงงานแปรรูปไม้เพื่อกลับเข้าสู่เมืองเอกของมณฑล

ระหว่างทางขากลับ พวกอู๋เจี้ยนจวินยังคงหวาดระแวงว่าจะถูกจับ “นายท่านเสี่ยวจิ่ว ถ้าหากหวังเต๋อกุ้ยซัดทอดพวกเรา พวกเราสี่คนก็ต้องเข้าคุกไปด้วย แต่พวกเราแค่ช่วยหวังเต๋อกุ้ยขายธัญพืชเท่านั้น ไม่ได้ไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องชั่วช้าอื่นๆ เลย

หากถูกจับจริงๆ ก็คงไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายอะไร อย่างมากติดคุกสักปีสองปีก็ออกมาได้แล้ว รอให้ผมออกมาได้เมื่อไหร่ ผมจะขอติดตามทำงานกับนายท่านครับ”

หลินจู๋จิ่วยิ้มบางๆ “วางใจเถอะ พวกนายไม่มีทางเป็นอะไรหรอก กลับไปรักษาบาดแผลให้หายดี อีกครึ่งเดือนให้หลัง เวลาบ่ายสามโมงตรงเหมือนเดิม พวกเรามาเจอกันที่หน้าห้างสรรพสินค้า ฉันมีธัญพืชสองชุดจะส่งมอบให้พวกนาย แต่พวกนายต้องรับปากฉันนะว่า ต่อไปพวกเราจะขายแค่ธัญพืชเท่านั้น จะไม่ไปยุ่งเกี่ยวกับการค้าขายสิ่งผิดกฎหมายอื่นๆ อย่างเด็ดขาด ฉันก็ยังสามารถพานายไปร่ำรวยได้เหมือนเดิม”

อู๋เจี้ยนจวินพยักหน้ารับ แม้หลินจู๋จิ่วจะบอกว่าไม่มีอะไร แต่ในใจของเขาก็ยังคงหวั่นเกรงว่าหวังเต๋อกุ้ยจะลากพวกเขาลงน้ำไปด้วย

เขาย่อมไม่รู้ว่า ทันทีที่ก้าวเท้าออกจากโกดัง หลินจู๋จิ่วก็ได้กล่าวคำทำนายออกไปแล้ว

“วาจาพยากรณ์ลบเลือนความทรงจำ จงลบความทรงจำที่หวังเต๋อกุ้ย เหล่าเมา และคนทั้งหมดมีต่อฉันกับฉีฮวนออกไปให้หมดสิ้น และในเวลาเดียวกัน ให้พวกเขาลืมไปว่าอู๋เจี้ยนจวิน ลู่เอ้อร์เฉียง เฉียนเปียวจื่อ โจวหู่จื่อ และหลี่ต้าหนาเคยเป็นลูกน้องของหวังเต๋อกุ้ย”

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ดัชนีความจำเป็นของคำทำนายระดับห้าดาว วาจาพยากรณ์มีผลบังคับใช้

เจ้าหน้าที่สำนักความมั่นคงป่าไม้จับกุมคนร้ายกลุ่มนี้พร้อมของกลางได้คาหนังคาเขา หวังเต๋อกุ้ยและทุกคนในโรงงานแปรรูปไม้จึงพังพินาศย่อยยับไปจนหมดสิ้น รวมถึงเหล่าเมาที่มีสีหน้าสิ้นหวังระทมทุกข์

ตกลงใครเป็นคนล้มพวกมันลงกันแน่ หรือว่าจะเป็นการแตกคอหักหลังกันเองภายใน