ตอนที่ 169 — ตอนที่ 169 ความโศกเศร้าและการไว้อาลัย

ทว่าก่อนหน้านั้นไม่นาน ที่สถานีรถไฟก็เกิดการต่อสู้ขึ้นเช่นกัน…

เป็นเรื่องที่ไม่อยากเอ่ยถึง แต่ก็จำต้องเผชิญหน้า

โจวสุ่ยฟู่และจางเอ้อร์วามารับพี่สะใภ้ฮุ่ยหลัน พวกเขาเดินออกจากทางออกสถานีรถไฟมายังรถจี๊ป เปิดประตูรถ และในตอนที่พี่สะใภ้ฮุ่ยหลันกำลังจะก้าวขึ้นรถ ทันใดนั้นก็ถูกโมรอสลอบสังหาร

คนแรกที่มันหมายเอาชีวิตก็คือพี่สะใภ้ฮุ่ยหลันซึ่งไร้การระแวดระวัง ฝีมือการยิงของมันแม่นยำมาก กระสุนพุ่งเข้าใส่แผ่นหลังบริเวณใกล้กับหน้าอกซ้าย แทบไม่มีโอกาสรอดชีวิตเลย และในจังหวะที่เสียงปืนนัดที่สองดังขึ้น จางเอ้อร์วาก็เอาชีวิตเข้าแลกโถมตัวเข้าปกป้องพี่สะใภ้ฮุ่ยหลัน จึงถูกโมรอสยิงเข้าใส่อีกคน ทั้งสองจึงล้มลงจมกองเลือดไปเช่นนั้น

ชั่วพริบตานั้นเกิดความโกลาหลวุ่นวายไปทั่ว บรรดาผู้โดยสารต่างวิ่งหนีเอาชีวิตรอดกันจ้าละหวั่น

โจวสุ่ยฟู่พยายามดึงตัวพี่สะใภ้ฮุ่ยหลันและจางเอ้อร์วาเข้าที่กำบัง หวังจะช่วยชีวิตพวกเขา ทว่าโชคร้ายที่ถูกโมรอสยิงเข้าใส่หน้าอกจนได้รับบาดเจ็บสาหัส

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของสถานีรถไฟที่รุดมาถึงไล่ล่าจับกุมโมรอสอย่างดุเดือด จนกระทั่งโมรอสถูกยิงเสียชีวิตในที่สุด

โมรอสไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่า ชีวิตของตนจะต้องมาจบสิ้นลงในต่างแดนเช่นนี้ เขายังคิดว่าตนเองจะสามารถใช้แผนจักจั่นลอกคราบ* หลบหนีไปพร้อมกับเหล่าเมาได้อย่างราบรื่น เพื่อสานต่องานอาชญากรรมอันชั่วช้าต่อไป และหลงคิดว่าตนเองจะสามารถหนีรอดไปได้

เมื่อหลินจู๋จิ่วรีบรุดกลับมาถึงโรงพยาบาล จางเอ้อร์วาและพี่สะใภ้ฮุ่ยหลันก็ได้รับการประกาศว่าเสียชีวิตแล้ว ส่วนโจวสุ่ยฟู่ยังคงอยู่ในห้องผ่าตัดเพื่อยื้อชีวิต

ทางโรงพยาบาลได้โทรศัพท์ไปยังหมู่บ้านโจวจวงและหมู่บ้านจางจวงเพื่อแจ้งให้ครอบครัวมาที่โรงพยาบาล ทว่าจนถึงบัดนี้ก็ยังติดต่อไม่ได้

ในยุคสมัยนี้ เวลาจะต่อสายโทรศัพท์ให้ติดช่างต้องอาศัยโชคช่วยจริงๆ

หลินซิ่งเอ๋อร์นั่งเหม่อลอยหลั่งน้ำตาอยู่บนเก้าอี้บริเวณระเบียงทางเดินของโรงพยาบาล หลินซิ่งเอ๋อร์เฝ้ารอคอยให้โจวสุ่ยฟู่พาตัวพี่สะใภ้ฮุ่ยหลันกลับมาอยู่ตลอด ทว่าสิ่งที่รอคอยได้กลับมา คือร่างที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดและบาดเจ็บสาหัสของเขาที่ถูกเข็นเข้าห้องผ่าตัดอย่างเร่งด่วน

เวลานี้ไช่เสี่ยวกวงนั่งหันหลังให้ประตูอยู่บนเตียงคนไข้ แววตาว่างเปล่าไร้จุดหมาย สีหน้าไม่มีความหวั่นไหวใดๆ หากแต่กลับแผ่ซ่านความโศกเศร้าจนคละคลุ้งไปทั่วทั้งห้อง ไม่มีใครกล้าเข้าไปรบกวนเวลาที่เขาไว้อาลัยเงียบๆ ให้แก่ภรรยาผู้ล่วงลับ

หลินจู๋จิ่วฟังพยาบาลเล่าถึงเหตุการณ์แล้วก็ทำอะไรไม่ถูกเช่นกัน ไม่คาดคิดเลยว่าจะเกิดเรื่องสะเทือนขวัญเช่นนี้ขึ้นจริงๆ

หลินจู๋จิ่วนั่งลงข้างๆ หลินซิ่งเอ๋อร์แล้วโอบไหล่อีกฝ่ายไว้อย่างแผ่วเบา หลินซิ่งเอ๋อร์ก้มศีรษะซบลงบนบ่า น้ำตาเปียกชุ่มปกเสื้อของหลินจู๋จิ่ว

“เสี่ยวจิ่ว สุ่ยฟู่เขาเสียเลือดไปมากเหลือเกิน เขาจะเป็น…”

หลินจู๋จิ่วเองก็ไม่รู้ว่าโจวสุ่ยฟู่จะมีอันตรายถึงชีวิตหรือไม่ คุณหมอผู้ซื่อสัตย์จริงใจและเปี่ยมด้วยความเมตตาผู้นั้น คนที่หลินจู๋จิ่วกำลังจะเรียกว่าพี่เขย คนที่ยอมรับในใจแล้วว่าเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวตระกูลหลิน หากต้องจากไปจริงๆ ย่อมไม่อาจทำใจยอมรับได้เลย

รู้ดีว่าคำทำนายไม่อาจรักษาโรคภัยได้ แต่ไม่รู้ว่าจะสามารถช่วยรักษาชีวิตไว้ได้หรือไม่ หลินจู๋จิ่วจึงลองตั้งจิตกล่าวคำทำนายดู เพื่อดูว่าจะช่วยสนับสนุนแพทย์รักษาชีวิตของโจวสุ่ยฟู่ไว้ได้หรือไม่

“ขอให้โจวสุ่ยฟู่มีชีวิตรอด ขอให้โจวสุ่ยฟู่มีชีวิตรอด!”

ติ๊กต่อก ติ๊กต่อก ติ๊กต่อก ปัง! วาจาพยากรณ์ไม่อาจแทรกแซงชะตากรรมความเป็นความตาย วาจาพยากรณ์ไร้ผล คำเตือนวาจาพยากรณ์ไร้ผลระดับสาม

ทันใดนั้นหลินจู๋จิ่วก็รู้สึกว่าในหัวมีเสียงดังวิ้ง ปวดศีรษะแปลบ หน้ามืดตาลาย และหายใจติดขัดขึ้นมาทันที

หลินซิ่งเอ๋อร์เห็นหลินจู๋จิ่วกุมศีรษะพลางใบหน้าซีดเผือดก็ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ “เสี่ยวจิ่ว เธอเป็นอะไรไปเสี่ยวจิ่ว ต้องตามหมอไหม”

หลินจู๋จิ่วโบกมือปฏิเสธ พักอยู่พักใหญ่จึงค่อยทุเลาลง ยังดีที่เป็นการไร้ผลของคำทำนายครั้งแรก อาการจึงเป็นเพียงแค่ภายนอกเท่านั้นและยังพอทนรับไหว

“ไม่เป็นไรหรอกพี่ซิ่งเอ๋อร์ ไม่เป็นไร ฉันนั่งพักสักประเดี๋ยวก็ดีขึ้นแล้ว”

หลินซิ่งเอ๋อร์เห็นสีหน้าของหลินจู๋จิ่วดีขึ้นบ้างแล้ว จึงค่อยวางใจลงได้เล็กน้อย ยามนี้พวกเธอทำได้เพียงร่วมกันเฝ้ารอผลการผ่าตัดโจวสุ่ยฟู่จากแพทย์เท่านั้น

หนึ่งชั่วโมงครึ่งต่อมา ศัลยแพทย์เดินออกมาจากห้องผ่าตัด แพทย์ผู้ทำการผ่าตัดลดหน้ากากอนามัยลงพลางส่ายหน้า “ขอแสดงความเสียใจด้วยครับ พวกเราพยายามอย่างสุดความสามารถแล้ว สหายโจวสุ่ยฟู่ยื้อชีวิตกลับมาไม่ได้”

หมายเหตุ

• จักจั่นลอกคราบ (金蝉脱壳 — จินฉานทัวเชี่ยว) กลยุทธ์หนึ่งในสามสิบหกกลยุทธ์ของจีน หมายถึงการหลบหนีเอาตัวรอดโดยทิ้งร่องรอยหรือคราบไว้ลวงตาให้ศัตรูเข้าใจผิด