ตอนที่ 179 — ตอนที่ 179 ซ่งเซิ่งซีผู้อบอุ่น

หลินจู๋จิ่วส่งยิ้มหยีตาให้ซ่งเซิ่งซี “อ๋อ… คือว่า… โจ๊กข้าวโพดมันร้อนเกินไปน่ะค่ะ ฮะๆ”

เมื่อรถขับมาถึงบริเวณปากทางเข้าหมู่บ้าน ก็บังเอิญพบกับผู้ใหญ่บ้านที่สวมเสื้อกันฝนสานจากฟาง สวมหมวกสานกุยเฮย และแบกจอบเดินกลับมาพอดี

เมื่อผู้ใหญ่บ้านเห็นซ่งเซิ่งซีขับรถมา ก็ยิ้มพลางโบกไม้โบกมือเรียกเพื่อจะสนทนาด้วย “สหายซ่ง สหายซ่ง!”

ผู้ใหญ่บ้านดีใจเป็นอย่างยิ่งที่ได้พบซ่งเซิ่งซี บุญคุณช่วยชีวิตในคราวก่อนนั้นผู้ใหญ่บ้านยังคงจดจำฝังแน่นอยู่ในใจเสมอ

ซ่งเซิ่งซีหยุดรถลงตรงหน้าผู้ใหญ่บ้านพลางหมุนกระจกลง แล้วส่งยิ้มทักทาย “สวัสดีครับสหายผู้ใหญ่บ้าน”

“โอ้ สวัสดี สหายซ่งสวัสดี”

หลินจู๋จิ่วเอ่ยทักทายผู้ใหญ่บ้านเช่นกัน “ผู้ใหญ่บ้าน ลุงเพิ่งกลับมาจากที่ไหนหรือคะ”

“เมื่อวานหน่วยผลิตเพิ่งจะขุดซ่อมคูส่งน้ำ กลัวว่าฝนตกหนักแล้วดินจะถล่มลงมาอีก ฉันเลยไปตรวจดูแล้วช่วยเสริมความแข็งแรงสักหน่อย หมอซ่งมารับจู๋จิ่วเข้าไปรายงานตัวที่โรงเรียนในเมืองเอกของมณฑลหรือ”

ซ่งเซิ่งซีพยักหน้า “ครับ วันนี้เป็นวันรายงานตัว”

“จะแวะไปนั่งพักที่บ้านฉันสักประเดี๋ยวไหมล่ะ”

ซ่งเซิ่งซีมีเรื่องอยากจะปรึกษากับผู้ใหญ่บ้านอยู่พอดี

“คงไม่แวะไปที่บ้านแล้วครับ หากช้ากว่านี้จะไปรายงานตัวสายเอาได้ แต่มีเรื่องหนึ่งที่ผมอยากจะปรึกษากับผู้ใหญ่บ้านสักหน่อย บ้านของตระกูลหลินทรุดโทรมจนแทบอยู่อาศัยไม่ได้แล้ว หลังคาก็มีน้ำฝนรั่วซึมไปทั่ว ผมเห็นว่าบ้านหลังนี้จำเป็นต้องสร้างขึ้นมาใหม่แล้วล่ะครับ

ผมจะช่วยติดต่อโรงงานอิฐเพื่อซื้ออิฐ ปูนซีเมนต์ และวัสดุจำเป็นอื่นๆ เอง อยากจะรบกวนให้ผู้ใหญ่บ้านช่วยเป็นธุระจัดการให้หน่อย รีบให้หน่วยผลิตมาช่วยสร้างบ้านใหม่ก่อนที่ฤดูฝนจะมาถึงอย่างเต็มตัว ส่วนเรื่องค่าจ้างหรือค่าใช้จ่ายต่างๆ ขอเพียงชาวบ้านเอ่ยจำนวนเงินมาได้เลย ผู้ใหญ่บ้านเห็นว่าเรื่องนี้พอจะจัดการให้ได้ไหมครับ”

เดิมทีผู้ใหญ่บ้านเองก็เห็นว่าบ้านของตระกูลหลินทรุดโทรมจนไม่น่าจะอยู่อาศัยได้อีกต่อไป เพียงแต่ไม่กล้าเป็นฝ่ายเอ่ยเรื่องนี้ขึ้นมาก่อน

ในเมื่อหมอซ่งเป็นฝ่ายเปิดประเด็นขึ้นมา การที่ตนจะช่วยเป็นธุระจัดการย่อมมีเหตุผลอันสมควร

ผู้คนต่างพากันลือว่าหมอซ่งกับหลินจู๋จิ่วกำลังคบหาดูใจกันอยู่ ตอนแรกที่หลี่ชุ่ยฮวาเที่ยวพูดป่าวประกาศ ผู้ใหญ่บ้านยังไม่ค่อยอยากจะเชื่อ

ทว่าดูเอาเถิด เช้าตรู่เช่นนี้หมอซ่งกลับขับรถมารับหลินจู๋จิ่วถึงที่เพื่อพาไปเมืองเอกของมณฑล ซ้ำยังจะออกทุนสร้างบ้านหลังใหม่ให้แก่ครอบครัวตระกูลหลินอีก จะไม่ให้เป็นเรื่องจริงได้อย่างไร

นี่มันเป็นเรื่องจริงแท้แน่นอน ราวกับตอกตะปูลงบนแผ่นไม้* อย่างไม่ต้องสงสัย

ต่อให้สถานะทางชนชั้นของอีกฝ่ายจะไม่สู้ดี ทว่าบารมีของสหายซ่งก็สามารถบดบังกลบเกลื่อนไปได้จนหมดสิ้น อย่างไรเสียก็เป็นถึงผู้อำนวยการโรงพยาบาล ใครหน้าไหนจะยังกล้านินทาซุบซิบให้มากความอยู่อีกเล่า

ผู้ใหญ่บ้านรู้สึกยินดีแทนครอบครัวตระกูลหลินเป็นอย่างยิ่ง เดิมทีคิดว่าเมื่อโจวสุ่ยฟู่จากไป บ้านตระกูลหลินคงจะต้องตกอยู่ในห้วงทุกข์ยากลำบากอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับได้สหายซ่งยื่นมือเข้ามาเป็นเสาหลักค้ำจุนให้อีกครา

ผู้ใหญ่บ้านจึงยิ้มแย้มพลางตอบรับอย่างเต็มใจ “ได้สิ ได้เลย เรื่องนี้ฉันจะช่วยเป็นธุระจัดการให้เอง ส่วนเรื่องค่าจ้างแรงงานน่ะไม่ต้องหรอก ในหมู่บ้านของเราเวลาใครจะสร้างบ้าน บรรดาพวกพ้องพี่น้องทั้งหนุ่มทั้งแก่ก็ต่างพากันไปช่วยแรงอยู่แล้ว

ไม่มีใครเขาคิดเงินค่าจ้างกันหรอก ขอเพียงมีข้าวปลาอาหารเลี้ยงดูก็พอ ที่นี่ของพวกเรายึดถือกฎระเบียบเช่นนี้กันทั้งนั้น”

“ถ้าอย่างนั้นก็ดียิ่งเลยครับ รอให้ฝนหยุดตกแล้วค่อยช่วยจัดการรื้อถอนบ้านเก่าลง ส่วนครอบครัวตระกูลหลินนั้นจะไปขอพักอาศัยอยู่ที่บ้านของย่าโจวชั่วคราวสักระยะหนึ่ง”

“ตกลง สหายซ่งช่างช่วยครอบครัวตระกูลหลินได้มากจริงๆ เย็นนี้ฉันจะเปิดประชุมเสียเลย รีบจัดการลงมือในช่วงสองสามวันนี้แหละ ไม่อย่างนั้นอีกสักพักชาวบ้านต้องวุ่นวายอยู่กับงานหว่านเมล็ดพืชในไร่นาจนไม่มีเวลามาช่วย หากมีวัสดุพร้อมสรรพ การสร้างบ้านก็รวดเร็วมาก อย่างมากที่สุดเพียงสิบวันหรือครึ่งเดือนก็เสร็จเรียบร้อยแล้ว”

ซ่งเซิ่งซียื่นมือออกไปจับมือกับผู้ใหญ่บ้าน “ถ้าเช่นนั้นคงต้องรบกวนให้ผู้ใหญ่บ้านช่วยเหนื่อยเป็นธุระให้ด้วยนะครับ ผมขอขอบคุณล่วงหน้า วันนี้ผมจะรีบไปติดต่อจัดซื้อวัสดุให้เรียบร้อยครับ”

“ได้เลย สหายซ่งวางใจได้เลย เรื่องนี้มอบให้ฉันจัดการรับรองว่าเรียบร้อยแน่นอน”

หลินจู๋จิ่วหันไปมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของซ่งเซิ่งซีด้วยแววตาประหลาดใจอย่างยิ่ง

หญิงสาวคาดไม่ถึงเลยว่า ซ่งเซิ่งซีบอกว่าจะสร้างบ้านให้ครอบครัวของตนก็ลงมือจัดการให้ทันที เรื่องที่ตนเคยกังวลและกลัดกลุ้มใจมาเนิ่นนาน ทว่าพอออกจากปากของซ่งเซิ่งซี กลับกลายเป็นเรื่องที่สามารถคลี่คลายลงได้อย่างง่ายดาย

หลินจู๋จิ่วไม่ได้เอ่ยขัดสิ่งใดต่อหน้าผู้ใหญ่บ้าน นี่คือเรื่องหนักอกเรื่องใหญ่ของตนที่เฝ้ากังวลอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ในเมื่อซ่งเซิ่งซีสามารถช่วยตนแก้ไขปัญหานี้ได้ ย่อมถือเป็นเรื่องที่น่ายินดียิ่งกว่าสิ่งใด

หมายเหตุ

• ราวกับตอกตะปูลงบนแผ่นไม้ (板上钉钉) : อุปมาถึงเรื่องราวที่แน่นอน ชัดเจน ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงหรือโต้แย้งเป็นอื่นได้อีก