ตอนที่ 22 — ตอนที่ 22 ราชันหวนคืน

โจวสุ่ยเชอที่ยืนอยู่ด้านข้างกระทืบเท้าใส่โจวสุ่ยฟู่ "นั่นมันเมียสวยๆ ของฉันนะ พี่ นั่นมันเมียฉัน!"

โจวสุ่ยฟู่ล้วงหยิบลูกอมเม็ดหนึ่งออกจากกระเป๋าเสื้อส่งให้โจวสุ่ยเชอ พอสุ่ยเชอรับลูกอมใส่เข้าปาก ก็หัวเราะคิกคักไม่เอะอะโวยวายอีก

โจวสุ่ยฟู่จึงหันมาถกหาเหตุผลกับจางเหอฮวาต่อ

"แม่ครับ แม่ทำแบบนี้มันไม่ถูกต้องนะ เป็นแม่เองที่บอกผมในวันนี้ ว่าตอนแม่ไปสู่ขอกับบ้านตระกูลหลิน แม่เอ่ยชื่อของผมอย่างชัดเจนทางนั้นถึงได้ตอบตกลง แม่ทำแบบนี้มันคือการหลอกลวงแต่งงานชัดๆ แล้วแม่ยังจะบุกมาระรานถึงบ้านเขาอีก เหตุผลมันอยู่ที่ไหนกัน?"

"ฉัน… ฉัน…"

"แม่ครับ ผมเป็นลูกผู้ชายที่ผึ่งผายสง่างาม แม่ทำเช่นนี้มันเท่ากับเอาโคลนมาป้ายหน้าผม แม่รู้บ้างไหม! ในเมื่อการแต่งงานนี้ตกลงมั่นหมายกันแล้ว ก็ไม่อาจกลับคำได้ ผมจำเป็นต้องแต่งงานกับหลินซิ่งเอ๋อร์"

จางเหอฮวาเห็นว่าพูดอย่างไรตนเองก็กลายเป็นฝ่ายผิด อีกทั้งโจวสุ่ยฟู่ก็มุ่งมั่นแน่วแน่ว่าจะต้องแต่งงานกับหลินซิ่งเอ๋อร์ให้ได้ ไม่ว่าจะไม้นวมหรือไม้แข็งก็ใช้ไม่ได้ผล หล่อนจึงรู้สึกเสียใจภายหลังจนแทบกระอักเลือด หากไม่ใช่เพราะสุ่ยเชอบ้านหล่อนสติไม่ดีจนหาเมียไม่ได้จริงๆ หล่อนไหนเลยจะมาคิดแผนการกับลูกสาวบ้านผู้เฒ่าหลิน คราวนี้ดีล่ะ คิดคำนวณสารพัด สุดท้ายกลับเอาสุ่ยฟู่ลูกชายคนโตของตนเองเข้าไปพัวพันเสียได้

"โจวสุ่ยฟู่ ปีกกล้าขาแข็งแล้วใช่ไหม แม้แต่คำพูดของแม่แกก็ไม่ยอมฟังแล้ว! ยังจะกล้ามาสั่งสอนแม่อีกเรอะ? ฉันอุ้มชูเลี้ยงดูแกมา เช็ดขี้เช็ดเยี่ยวให้แกตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย แกมาทำตัวเป็นศัตรูกับฉันแบบนี้มันถูกแล้วเรอะ? ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ฉันจะตายให้แกดู! ตาเฒ่า น้องชายพวกแก ช่วยกันพยุงฉันลุกขึ้นเร็วเข้า!"

"แม่สุ่ยฟู่…"

"รีบพยุงฉันลุกขึ้นเร็ว!"

โจวหม่านชางจำต้องเข้าไปช่วย ยื่นมือไปพยุงหล่อนพร้อมกับน้องชายทั้งสองคนของจางเหอฮวา

จางเหอฮวารับไม้เท้าที่น้องชายส่งมาให้ แล้วกะเผลกตรงไปยังหลินฝูถังที่ยืนเงียบขรึมไม่พูดไม่จา "หลินฝูถัง คำพูดที่ฉันพูดไปเมื่อครู่นี้แกได้ยินชัดเจนแล้วใช่ไหม? ตอนนี้แกก็พูดออกมาสักคำสิ สุ่ยฟู่บ้านฉันไม่รู้ประสีประสา แต่แกมีอายุอานามป่านนี้แล้ว ยังจะไม่เข้าใจเหตุผลอีกเรอะ? แกพูดมาสิ ว่าการแต่งงานนี้มันสมควรหรือไม่สมควร?"

หลินฝูถังปรายตามองโจวสุ่ยฟู่แวบหนึ่ง แล้วหันไปมองหลินซิ่งเอ๋อร์ เขานำกล้องยาสูบที่จุดติดอยู่เคาะกับพื้นรองเท้าเบาๆ

"ซิ่งเอ๋อร์ หลานว่าอย่างไร สุ่ยฟู่เขาจะแต่งงานกับหลาน หลานจะยอมแต่งไหม?"

หลินซิ่งเอ๋อร์ชำเลืองมองโจวสุ่ยฟู่แวบหนึ่ง ใบหน้าก็พลันแดงระเรื่อ สุ่ยฟู่ผู้นี้รูปร่างหน้าตาดูดีน่ามอง ซ้ำยังไม่รังเกียจสภาพความเป็นอยู่อันยากลำบากของตระกูลหลินในยามนี้ นับเป็นคนที่ดีเลิศหาได้ยากยิ่ง

นิสัยใจคอเที่ยงธรรม ซ้ำยังเป็นแพทย์ในโรงพยาบาลแห่งเมืองเอกของมณฑล หากได้แต่งงานกับเขาย่อมนับเป็นที่พึ่งพิงอันประเสริฐ แม้ว่าในยามนี้เธอจะยังไม่ถึงขั้นหลงรักโจวสุ่ยฟู่ ทว่าในเมื่อเขาเต็มใจจะแต่งงานกับเธอ เธอย่อมไม่มีเหตุผลใดที่จะต้องปฏิเสธ

หลินฝูถังมองออกถึงความในใจของหลินซิ่งเอ๋อร์ จึงเอ่ยกับจางเหอฮวาว่า "สะใภ้หม่านชาง ในตอนแรกเธอก็วานแม่สื่อมาสู่ขอการแต่งงานให้สุ่ยฟู่จริงๆ ซิ่งเอ๋อร์บ้านฉันเดิมทีก็เข้าใจว่าจะต้องแต่งให้สุ่ยฟู่ ในเมื่อยามนี้คนหนุ่มสาวทั้งสองคนต่างก็ยินยอมพร้อมใจ ฉันเองก็ไม่มีเหตุผลอันใดที่จะต้องคัดค้าน"

จางเหอฮวาถึงกับหน้ามืดวิงเวียนโซเซถอยหลังไปสองก้าว โชคดีที่น้องชายของหล่อนช่วยประคองไว้ได้ ตระกูลหลินพวกนี้ เห็นชัดๆ ว่าคาบเนื้อติดมันชิ้นโตไว้ในปากแล้วไม่ยอมปล่อยแน่นอน!

รู้อย่างนี้เมื่อวานยอมถอนหมั้นให้จบๆ ไปก็ดีหรอก จะไปเล่าเรื่องนี้ให้สุ่ยฟู่ฟังทำไมกัน

อุตส่าห์หวังพึ่งให้สุ่ยฟู่ช่วยออกหน้าทวงความเป็นธรรมให้ ใครจะไปคิดเล่าว่าสุ่ยฟู่คนนี้จะเป็นคนหัวรั้นดื้อดึง พูดยังไงก็ไม่ยอมเข้าใจความ

จางเหอฮวายิ่งคิดก็ยิ่งโมโห ยกนิ้วชี้ขึ้นชี้หน้าหลินฝูถังจิ้มๆๆ "พวกคนตระกูลหลินมันเป็นหมาป่าใจคอโหดเหี้ยมกันทั้งนั้น! คิดจะลากครอบครัวหม่านชางพวกฉันลงหลุมลงเหวรึไง!

ฉันขอบอกแกไว้เลยนะหลินฝูถัง พวกแกตระกูลหลินอย่าได้ฝันหวานไปหน่อยเลย ซิ่งเอ๋อร์บ้านแกจะแต่งงานกับสุ่ยฟู่บ้านฉันน่ะเรอะ อย่าแม้แต่จะคิดฝัน! วันนี้ฉันจะสู้ตายถวายชีวิตกับตระกูลหลินของพวกแก ให้พังพินาศตายตกไปตามกันเลยก็แล้วกัน!"

พูดจบหล่อนก็เงื้อไม้เท้าในมือฟาดเข้าใส่หลินฝูถังอย่างบ้าคลั่ง

หลินจู๋จิ่วพุ่งปราดเข้าไปราวกับเกาทัณฑ์หลุดจากแล่ง คว้าจับไม้เท้าของจางเหอฮวาไว้ได้หมับ เธอตวัดสายตาคมกริบเย็นเยียบจ้องเขม็งใส่จางเหอฮวา แล้วออกแรงผลักหล่อนออกไปเต็มแรง จางเหอฮวาร้องโอ๊ยขึ้นมาคำหนึ่งเกือบจะหงายหลังล้มตึง โชคดีที่น้องชายทั้งสองคนของหล่อนช่วยประคองเอาไว้ได้ทัน