ตอนที่ 23 — ตอนที่ 23 สั่งสอน

หากไม่ใช่เพราะเห็นแก่หน้าของโจวสุ่ยฟู่ เธอคงได้ประเคนหมัดมวยสั่งสอนหล่อนให้อิ่มหนำสำราญไปอีกสักยกใหญ่เป็นแน่

หลินซิ่งเอ๋อร์แลเห็นหลินจู๋จิ่วก็ดีใจจนเนื้อเต้น "เสี่ยวจิ่ว ในที่สุดน้องก็กลับมาแล้ว! พี่กับคุณปู่เดิมทีตั้งใจจะไปตามหาน้องตรงทางขึ้นเขาโน่นแน่ะ แต่ดูสิ กลับต้องมาถูกเรื่องวุ่นวายพวกนี้ขวางทางไว้เสียได้!"

"พี่ไม่ต้องเป็นห่วงนะ ฉันกลับมาอย่างปลอดภัยแล้ว กวางโรก็ล่ามาได้แล้วด้วย!"

เธอหันไปมองจางเหอฮวา "นังหญิงปากร้าย! ป้าอย่ามาพร่ำพูดคำก็หาว่าตระกูลหลินไม่คู่ควรกับตระกูลโจว สองคำก็หาว่าตระกูลหลินต่ำต้อย ใครบ้างไม่ได้เป็นมนุษย์เหมือนกัน! คนตระกูลโจวของป้าก็ไม่ได้งอกหางเพิ่มขึ้นมามากกว่าคนอื่นเสียหน่อย ถ้าให้ฉันพูดนะ ลูกสาวบ้านไหนแต่งเข้าตระกูลโจวของพวกป้า แล้วต้องมีแม่สามีพาลหาเรื่องน่ารำคาญใจอย่างป้า วันเวลาชีวิตก็คงไม่มีวันมีความสุขหรอก ป้าดูสารรูปกางกรงเล็บแยกเขี้ยวของป้าในตอนนี้เสียบ้างสิ

พี่ คุณปู่ หนูเคยบอกแล้วไม่ใช่เหรอคะว่าพี่ไม่ต้องแต่งงานน่ะ! พวกเราไม่ต้องมารองรับความอยุติธรรมคับแค้นใจพรรค์นี้ ทำราวกับว่าตระกูลโจวของพวกมันเป็นขนมหอมหวานนักหนา! วันข้างหน้าพวกเราไม่ต้องพึ่งพาใครทั้งนั้น พวกท่านพึ่งพาหนูก็พอแล้ว!"

หลินจู๋จิ่วพูดพลางวางกวางโรลงบนพื้น แล้วเดินเข้าไปในเรือนหยิบขวานผ่าฟืนออกมา ออกแรงจามผ่าซากกวางโรขาดออกเป็นสองท่อน แล้วยื่นเนื้อครึ่งหนึ่งให้โจวสุ่ยฟู่

"กวางโรตัวนี้ตัวใหญ่กว่าตัวที่ตระกูลโจวเอามาให้พวกเราตั้งเยอะ คืนให้พวกคุณครึ่งตัว ตระกูลโจวของพวกคุณได้เปรียบไปเต็มๆ แล้ว

งานหมั้นนี้ก็ถือว่าถอนหมั้นกันไปเถอะ พี่สุ่ยฟู่เป็นคนเที่ยงธรรม เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพี่หรอก ถึงแม้พี่จะชอบพี่สาวฉันจริงๆ พี่สาวฉันก็ยังต้องคิดหน้าคิดหลังให้รอบคอบอยู่ดี เพราะอย่างไรเสียแม่ของพี่ก็คือหมาป่าใจร้ายตัวจริงเสียงจริง"

เธอหันไปตะโกนบอกชาวบ้านที่ยืนมุงดู "พวกคุณกลับกันไปได้แล้ว ไม่มีอะไรให้ดูแล้วล่ะ! ต่อไปตระกูลหลินของพวกเราไม่มีเรื่องครึกครื้นให้ดูอีกแล้ว!"

หลินจู๋จิ่วร่ายยาวพูดออกมาในคราวเดียวรวดเดียวจบ เธอเกรงว่าหากชักช้าไปอีกประเดี๋ยวจะพูดไม่ออก และไม่อาจแสดงความเด็ดขาดองอาจเช่นนี้ได้

จางเหอฮวาเห็นหลินจู๋จิ่วกลับมา ความเย่อหยิ่งอวดดีก็หดหายลงไปมาก หล่อนรู้สึกหวาดกลัวเด็กสาวคนนี้อยู่ไม่น้อยจริงๆ

ชาวบ้านแห่งหมู่บ้านโจวจวงเพิ่งจะจำได้ว่า คนที่โผล่มาเป็นเสาหลักออกหน้าให้ตระกูลหลิน ที่แท้ก็คือหลานสาวคนเล็กสติไม่ดีของตระกูลหลิน ต่างก็พากันตกตะลึงพรึงเพริดไปชั่วขณะ

"อ้าว นี่มันนังเด็กปัญญาอ่อนไม่ใช่เหรอ ปกติพูดจาไม่ได้สักคำ วันนี้ไฉนถึงได้พูดจาฉอดๆ คล่องแคล่วขนาดนี้ได้ล่ะ?"

"นั่นน่ะสิ! เกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย! หล่อนหายบ้ามีสติสมบูรณ์แล้วเหรอ!"

"เอาเถอะ แยกย้ายกันได้แล้ว แยกย้ายกันไปเถอะ เรื่องนี้ไม่มีอะไรให้ดูแล้ว"

ทุกคนจึงพากันทยอยถอยออกจากลานบ้านไป

ทางด้านนี้ จางเหอฮวาดึงตัวโจวสุ่ยฟู่ "เอาล่ะ ทางนั้นเขาก็บอกแล้วว่าจะถอนหมั้น พวกเรารับเนื้อกวางโรแล้วก็กลับกันเถอะ ผู้ใหญ่บ้าน ท่านก็ได้ยินแล้วนะ ตระกูลหลินเขามีศักดิ์ศรี ไม่คิดจะพึ่งพาใครทั้งนั้น" จางเหอฮวาชำเลืองมองหลินจู๋จิ่วอีกแวบหนึ่ง

ในเวลานี้เอง ซ่งเซิ่งซีก็เดินกะเผลกๆ เข้ามาในลานบ้าน เหตุการณ์ทั้งหมดเมื่อครู่เขาได้เห็นกับตาตนเองแล้ว นายทุนขูดรีดที่แม่ของสุ่ยฟู่พูดถึง คือหลินเจิ้นหนานอย่างนั้นหรือ?

ที่แท้จู๋จิ่วก็คือลูกชายของหลินเจิ้นหนานนี่เอง!

เมื่อโจวสุ่ยฟู่เห็นซ่งเซิ่งซีปรากฏตัวในลานบ้านตระกูลหลิน เขาก็ตกตะลึงอย่างยิ่ง

เขารีบยื่นเนื้อกวางโรให้โจวหม่านชาง แล้วเดินรี่เข้ามาจับมือกับซ่งเซิ่งซี "ผู้อำนวยการซ่ง! ทำไมท่านถึงมาอยู่ที่นี่ได้ครับ! อ้าว แล้วท่านไปโดนอะไรมา ทำไมถึงบาดเจ็บได้ครับ?"

"บาดเจ็บเล็กน้อยเท่านั้น"

จางเหอฮวาหันขวับมามอง เห็นโจวสุ่ยฟู่เรียกซ่งเซิ่งซีว่าผู้อำนวยการด้วยท่าทีนอบน้อมเกรงอกเกรงใจ คนคนนี้ก็ต้องเป็นผู้บังคับบัญชาของสุ่ยฟู่น่ะสิ หล่อนจึงรีบยันไม้เท้าเดินกะเผลกเข้ามา ใบหน้าประจบสอพลอยิ้มแย้มแจ่มใสทันใด

"สุ่ยฟู่ ท่านผู้นำคนนี้คือ…"

"แม่ครับ ต้องเรียกว่าสหาย ท่านคือผู้อำนวยการซ่งเซิ่งซีแห่งโรงพยาบาลศูนย์ ท่านสำเร็จการศึกษาเกียรตินิยมจากวิทยาลัยแพทยศาสตร์ชื่อดัง มีฝีมือเทควันโดสายดำระดับสูง ซ้ำยังเป็นศัลยแพทย์ที่มีชื่อเสียงโด่งดัง ยิ่งไปกว่านั้นท่านยังเป็นผู้ก่อตั้งหน่วยพิทักษ์ป่าด้วยตนเอง คอยช่วยจับกุมพวกขบวนการลักลอบค้าของเถื่อนและพวกแอบล่าสัตว์คุ้มครองบนเขานี้ ปราบปรามพวกคนร้ายนอกกฎหมายจนราบคาบ แม่ก็รู้ว่าผมเองก็เป็นสมาชิกคนหนึ่งในหน่วยพิทักษ์ป่าเหมือนกัน"

มีความสามารถเก่งกาจถึงเพียงนี้ จางเหอฮวาย่อมต้องแสดงความเคารพยำเกรงอย่างยิ่ง "โอ้โฮ ที่แท้ก็เป็นผู้บังคับบัญชาของสุ่ยฟู่มาเยือนนี่เอง อายุน้อยแค่นี้แต่เป็นถึงผู้อำนวยการแล้ว ยอดเยี่ยมจริงๆ สุ่ยฟู่เอ๋ย รีบเชิญท่านผู้นำไปนั่งพักที่บ้านเราเร็วเข้า ขาของผู้อำนวยการซ่งบาดเจ็บอยู่ สุ่ยฟู่ รีบไปตามหมอพื้นบ้านที่ท้ายหมู่บ้านมาตรวจดูอาการให้ผู้อำนวยการซ่งเร็วเข้า"

"แม่ครับ พวกเราเป็นหมอกันทั้งนั้น จะไปหาหมอพื้นบ้านทำไมกัน"

"โอ้ ฉันลืมเรื่องนี้ไปสนิทเลย ดูสิเนี่ย"

ซ่งเซิ่งซีมีสีหน้าสุขุมเคร่งขรึม "บ้านของพวกคุณฉันไม่ไปหรอก ฉันมาเป็นแขกของบ้านตระกูลหลิน"

"มาเป็นแขกบ้านตระกูลหลินเหรอ? นี่มัน…"

"ทำไมหรือ? ไม่ได้งั้นรึ?"

"มะ… ไม่ใช่ค่ะ เพียงแต่ว่า…"

จางเหอฮวารู้สึกกระอักกระอ่วนใจและตกตะลึงพรึงเพริดไม่น้อยเลยทีเดียว