ตอนที่ 24 — ตอนที่ 24 เกี่ยวกับหลินเจิ้นหนาน

หล่อนย่อมสัมผัสได้ว่าซ่งเซิ่งซีไม่ได้ไว้หน้าตนเองเลยแม้แต่น้อย คนระดับผู้อำนวยการโรงพยาบาลซ้ำยังบอกว่าตนเองเป็นแขกของตระกูลหลิน หล่อนจะไม่ตกใจได้อย่างไรกัน อะไรกันเนี่ย ตระกูลหลินมาจนถึงป่านนี้แล้วยังมีเพื่อนพ้องระดับนี้อยู่อีกเรอะ? ไหนว่ากันว่าพังพินาศหมดสิ้นแล้วมิใช่หรือ?

ซ่งเซิ่งซีไพล่มือไว้ด้านหลังมองไปยังโจวสุ่ยฟู่ แสร้งทำหน้าตึงและมีสีหน้าเคร่งขรึมจริงจังอย่างยิ่ง

"หมอโจว เรื่องมารดาของคุณ คุณควรจะพูดจาอธิบายเหตุผลกับหล่อนให้ดีๆ ในฐานะแพทย์ที่ยอดเยี่ยมคนหนึ่ง หากหล่อนไม่รู้จักเหตุผลเช่นนี้ คุณเองนั่นแหละที่จะถูกฉุดรั้งความก้าวหน้า"

ใบหน้าของโจวสุ่ยฟู่แดงก่ำขึ้นมาในทันใด แม่ของตนมาระรานอาละวาดเช่นนี้ ซ้ำผู้บังคับบัญชาของตนยังมาเห็นเข้ากับตา เขารู้สึกกระดากอายและอับอายขายหน้ายิ่งนัก

รอยยิ้มบนใบหน้าของจางเหอฮวาที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับแข็งค้าง อย่างไรเสียหล่อนก็ยังเป็นคน ย่อมรู้จักอับอายขายขี้หน้าอยู่บ้าง ที่สำคัญที่สุดคือหล่อนกังวลใจจริงๆ ว่าตนเองจะกลายเป็นตัวการทำลายอนาคตหน้าที่การงานของสุ่ยฟู่

หล่อนจึงรีบฝืนยิ้มประจบคิดจะเอ่ยปากอธิบาย

"ผู้อำนวยการซ่งคะ…"

"แม่ครับ แม่ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ยังขายหน้าเขาไม่พออีกหรือไง รีบกลับบ้านไปได้แล้วครับ!"

จางเหอฮวาย่อมไม่กล้าส่งเสียงเอะอะโวยวายต่อหน้าซ่งเซิ่งซี พอเห็นสีหน้าเคร่งขรึมดุดันของซ่งเซิ่งซี หล่อนก็รู้สึกหวาดกลัวจนตัวหด

หล่อนจึงหันกลับไปนั่งลงบนเปลพยาบาล ให้น้องชายของหล่อนช่วยกันหามเปล และกวักมือเรียกโจวหม่านชางให้รีบพาโจวสุ่ยเชอกลับไปโดยเร็ว

เมื่อผู้ใหญ่บ้านได้ยินว่าคนที่มาคือผู้อำนวยการโรงพยาบาล ซ้ำยังเป็นคนของหน่วยพิทักษ์ป่าอีกด้วย เขาก็เดินยิ้มแย้มเข้ามาทักทายซ่งเซิ่งซี "ที่แท้ก็คุณหมอซ่งนี่เอง วันนี้เป็นวันชิวอิกแท้ๆ ไปนั่งเล่นกินเกี๊ยวต้มที่บ้านฉันสักชามไหมครับ?"

"ผู้ใหญ่บ้านไม่ต้องเกรงใจครับ วันนี้ผมตั้งใจมาเยี่ยมเยียนท่านผู้เฒ่าหลิน"

"อ๋อ… อ๋อ…"

เพราะคำพูดของซ่งเซิ่งซีประโยคนี้ ในวันข้างหน้าตระกูลหลินในหมู่บ้านแห่งนี้ย่อมจะมีหน้ามีตายิ่งขึ้นกว่าเดิม

ในยุคสมัยนี้การได้เป็นแพทย์นับว่าได้รับการยกย่องนับหน้าถือตายิ่ง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงระดับผู้อำนวยการโรงพยาบาลเลย ตระกูลหลินยังมีผู้นำระดับสูงคอยเป็นห่วงเป็นใย นั่นย่อมหมายความว่ายังไม่ได้ตกอับจนหมดหนทางฟื้นตัว

"ถ้าอย่างนั้นวันนี้ผู้อำนวยการซ่งพักอยู่ที่บ้านตระกูลหลิน พรุ่งนี้ต้องแวะไปบ้านฉันให้ได้นะ"

"พรุ่งนี้แต่เช้าตรู่ ผมจะเดินทางกลับไปยังเมืองเอกของมณฑลพร้อมกับสุ่ยฟู่แล้ว ผู้ใหญ่บ้านไม่ต้องเป็นกังวลไปครับ"

"ถ้าอย่างนั้นคราวหน้าต้องมาให้ได้นะครับ"

ซ่งเซิ่งซีพยักหน้ารับ ผู้ใหญ่บ้านจึงยิ้มร่าเดินกลับไป

ลานบ้านแห่งนี้ในที่สุดก็สงบเงียบลงเสียที โจวสุ่ยฟู่รีบเอ่ยแสดงความในใจต่อซ่งเซิ่งซีทันที

"แม่ของผมทำให้ผู้อำนวยการซ่งต้องเห็นเรื่องน่าขายหน้าแล้ว เรื่องของแม่ผมจะตักเตือนหล่อนเองครับ ส่วนเรื่องการแต่งงานนี้ ผมไม่มีทางเปลี่ยนใจอย่างแน่นอน"

ซ่งเซิ่งซีตบบ่าเขาเบาๆ "เรื่องนี้คุณไตร่ตรองให้รอบคอบด้วยตนเองก็แล้วกัน เพียงแต่ผมอยากจะเตือนสติคุณไว้ ในฐานะลูกผู้ชาย การกระทำอย่างผึ่งผายสง่างามนั้นเป็นเรื่องที่ถูกต้อง ทว่าไม่ใช่เพียงเพราะแม่ของคุณเป็นคนสู่ขอ คุณถึงจำต้องตอบรับ หลินจู๋จิ่วเองก็พูดแล้วว่าการแต่งงานนี้สามารถยกเลิกได้ หากคุณไม่ได้ชอบพอพี่สาวของหลินจู๋จิ่วจริงๆ แล้วยังดันทุรังจะแต่งงานให้ได้ นั่นก็เท่ากับทำลายความสุขชั่วชีวิตของหญิงสาวคนหนึ่งเช่นกัน"

"ครับ ผมเข้าใจแล้ว"

โจวสุ่ยฟู่หันกลับไปหาหลินฝูถังแล้วค้อมคำนับ "คุณปู่หลินครับ ผมกราบขอโทษแทนแม่ของผมด้วยครับ"

"สุ่ยฟู่เอ๋ย เธอเป็นเด็กดี เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอหรอก ไม่ต้องเก็บไปใส่ใจ"

โจวสุ่ยฟู่หันไปมองหลินซิ่งเอ๋อร์อีกครั้ง

"ซิ่งเอ๋อร์ ในเมื่อแม่ของฉันตกลงการแต่งงานนี้ไว้แล้ว ฉันย่อมยอมรับอย่างแน่นอน และไม่ใช่เพียงเพราะแม่ของฉันเป็นคนสู่ขอหรอกนะ ฉันรู้สึกว่าเธอเป็นผู้หญิงที่ดีคนหนึ่งจริงๆ รอให้ฉันสะสางภารกิจในมือเสร็จสิ้น คราวหน้าที่ฉันกลับมา ฉันจะมาสู่ขอเธออย่างเป็นทางการด้วยตนเองอีกครั้ง"

โจวสุ่ยฟู่เดินกลับมาหาซ่งเซิ่งซี

"ผู้อำนวยการซ่งพักที่บ้านตระกูลหลินสักคืนก่อนนะครับ พรุ่งนี้ผมจะมารับท่านเดินทางกลับไปยังเมืองเอกของมณฑลด้วยกัน"

ซ่งเซิ่งซีพยักหน้ารับ โจวสุ่ยฟู่จึงค่อยก้าวจากไป

หลินซิ่งเอ๋อร์มองดูแผ่นหลังของโจวสุ่ยฟู่ที่เดินจากไป มือข้างหนึ่งจับชายเสื้อบิดหมุนไปมาเบาๆ

ซ่งเซิ่งซีก้าวเดินเข้าไปหาหลินฝูถังแล้วค้อมคำนับอย่างนอบน้อม "คุณปู่หลินครับ"