ตอนที่ 25 — ตอนที่ 25 จิบสุราสังสรรค์

แม้ว่าเท้าซ้ายของเขาจะเจ็บปวดมาก ทว่าการค้อมคำนับครั้งนี้กลับไม่มีความลวกเลยแม้แต่น้อย

เรื่องราวของหลินเจิ้นหนานนั้น ซ่งเซิ่งซีพอจะรู้เรื่องอยู่บ้าง พ่อค้าคหบดีที่มีชื่อเสียงโด่งดังคนหนึ่งถูกตีตราว่าเป็นนายทุนขูดรีด เขาย่อมเคยได้ยินมาบ้าง ยิ่งไปกว่านั้น บิดาของหลินเจิ้นหนานก็คืออดีตหัวหน้ากองกำลังจรยุทธ์อย่างหลินฝูถังอีกด้วย

ซ่งเซิ่งซีไม่ได้สนิทสนมคุ้นเคยกับหลินเจิ้นหนานมากนัก ทว่าอุปนิสัยและคุณธรรมของเขานั้นตนก็พอจะล่วงรู้อยู่บ้าง

นอกจากโรงงานทอผ้าแล้ว ในมือของเขายังดำเนินกิจการร้านขายยาสมุนไพรจีนเก่าแก่และภัตตาคารอีกหลายแห่ง เขาเป็นบุคคลผู้รักชาติ ประพฤติตนเที่ยงธรรมซื่อตรง ในช่วงสงครามต่อต้านการรุกราน เขายังหนุ่มแน่นก็นำพาเหล่าพ่อค้าแม่ค้าบริจาคเงินทองและเสบียงสิ่งของอุทิศแรงกายแรงใจช่วยชาติอย่างเต็มที่

ครั้นบ้านเมืองสงบสุขแล้ว โรงงานทอผ้าของเขาก็ช่วยแก้ไขปัญหาการมีงานทำของคนงานกว่าสองพันคน ไม่เคยขูดรีดเอาเปรียบคนงานเลยแม้แต่น้อย นับเป็นผู้ประกอบการที่มีมโนธรรมสำนึกอย่างแท้จริง

เพียงแต่ว่าต้องมาพานพบกับยุคสมัยที่ผันผวนปั่นป่วน…

อีกทั้งหลินฝูถังก็เป็นผู้เฒ่าที่น่าเคารพเลื่อมใสยิ่งนัก เขายังรู้อีกว่าทั้งลูกชายคนโตและภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากของผู้เฒ่าหลินต่างก็เป็นวีรชนผู้พลีชีพเพื่อชาติทั้งสิ้น

ผู้อาวุโสผู้เปี่ยมด้วยคุณธรรมและบารมีถึงเพียงนี้ กลับต้องมาถูกร่างแหพัวพันเพราะเรื่องของลูกชายคนเล็ก สภาพความเป็นอยู่ในยามนี้ทำให้ในใจของเขารู้สึกสะเทือนใจและเวทนาไม่น้อย ทว่าเขาไม่ได้แสดงความสงสารหรือความเศร้าสร้อยออกมาทางสีหน้า มีเพียงสายตาเปี่ยมด้วยความเคารพยกย่องที่ทอดมองไปยังหลินฝูถังเท่านั้น

ซ่งเซิ่งซีจำหลินฝูถังได้ ทว่าหลินฝูถังกลับจำเขาไม่ได้แล้ว

หลังจากหลินเจิ้นหนานถูกตีตราว่าเป็นนายทุนขูดรีด หลินฝูถังก็ไม่ได้พบเห็นใครเข้ามาทักทายตนด้วยความเคารพนอบน้อมเช่นนี้มานานมากแล้ว ชายหนุ่มคนนี้ มองดูแล้วยิ่งผึ่งผายสง่างามกว่าสุ่ยฟู่เสียอีก

หลินจู๋จิ่วก็หันไปมองซ่งเซิ่งซีเช่นกัน เขารู้สถานะของตระกูลหลินแล้วแต่ก็ไม่ได้หวาดระแวงหรือหลบลี้หนีหน้าไปไกล ช่างหาได้ยากยิ่งนัก หมอคนนี้ จิตใจช่างงดงามยิ่งกว่ารูปโฉมภายนอกเสียอีก

ในความทรงจำของร่างเดิม หลังจากอายุสิบห้าปีเป็นต้นมา รอบกายของเธอมีแต่ความเย็นชาไร้เยื่อใย ดังนั้นเธอจึงจดจำทุกสายตาที่เปี่ยมด้วยความเมตตาปรานีอันหาได้ยากยิ่งเอาไว้ได้ เช่น ย่าโจวบ้านข้างเรือนเคียง โจวสุ่ยฟู่ และยามนี้ยังมีซ่งเซิ่งซีเพิ่มขึ้นมาอีกคน

"เสี่ยวจิ่วเอ๋ย หมอซ่งคนนี้หลานไปรู้จักได้อย่างไรกัน?"

"คุณปู่คะ เจอกันบนเขาน่ะค่ะ เขาเป็นคนของหน่วยพิทักษ์ป่า ตอนที่พาหนูกลับมา ขาของเขาได้รับบาดเจ็บค่ะ" ยังดีที่เมื่อครู่ถูกกระตุ้นอารมณ์ไปยกใหญ่ ยามนี้ดูเหมือนเธอจะสามารถพูดจาเป็นปกติได้จริงๆ แล้ว

"อ๋อ ถ้าอย่างนั้นหมอซ่ง รีบเข้ามานั่งข้างในเถอะนะ ย่าโจว บ้านฉันมีแขกผู้มีเกียรติมาเยือน ช่วยกันทำกับข้าวอร่อยๆ สักมื้อเถอะ ซิ่งเอ๋อร์ ไปขุดเหล้าที่ปู่ฝังไว้ใต้ดินขึ้นมา วันนี้ปู่ดีใจจริงๆ"

"ค่ะ"

หลินจู๋จิ่วประคองซ่งเซิ่งซีเข้าไปในเรือน ย่าโจวกับหลินซิ่งเอ๋อร์ช่วยกันสับเนื้อกวางโรที่เหลืออยู่ออกมาครึ่งหนึ่ง ย่าโจวยังเดินกลับไปเอาไข่ไก่อีกสองฟองมาจากบ้านของตน บ้านตระกูลหลินจึงก่อไฟตั้งเตาทำอาหารมื้อใหญ่ฉลองวันปีใหม่อย่างอบอุ่น

เพราะการมาเยือนของซ่งเซิ่งซี ทำให้บ้านหลังนี้ที่ห่างหายจากบรรยากาศรื่นเริงไปเนิ่นนาน มีกลิ่นอายแห่งความสุขรื่นเริงอบอวลขึ้นมาในค่ำคืนวันชิวอิกนี้

สบโอกาสเหมาะ หลินจู๋จิ่วจึงรวบรวมสมาธิเอ่ยคำพยากรณ์ออกมา "จะไม่มีใครเปิดเผยเรื่องเพศของฉันให้ซ่งเซิ่งซีรู้เด็ดขาด หากเขาเอ่ยปากถาม ทุกคนจะต้องบอกว่าฉันเป็นผู้ชาย"

เสียงเข็มวินาทีเดินดังติ๊กๆ ระดับความฉุกเฉินสองดาว พอจะผ่านเกณฑ์มาตรฐานของคำพยากรณ์อย่างเฉียดฉิว คำพยากรณ์มีผลบังคับใช้ในทันที

ภายหลังจากใช้คำพยากรณ์ไปแล้ว ไม่เพียงแต่คุณปู่ พี่สาว หรือย่าโจวเท่านั้น แม้แต่ชาวบ้านในหมู่บ้านที่เดิมทีรู้ว่าเธอเป็นเด็กผู้หญิง ก็จะไม่มีทางแพร่งพรายเพศที่แท้จริงของเธอให้ซ่งเซิ่งซีล่วงรู้เลยแม้แต่คนเดียว

คนอื่นๆ ในหมู่บ้านไม่มีพิษภัยอะไรอยู่แล้ว ทั้งยังไม่มีโอกาสได้พูดคุยกับซ่งเซิ่งซี ต่อให้มี ใครเล่าจะว่างมากพอที่จะไปพูดเรื่องของเธอกับเขา

ทว่ายังมีคนหนึ่งที่ต้องติดต่อใกล้ชิดกับซ่งเซิ่งซี นั่นก็คือโจวสุ่ยฟู่นั่นเอง!

เขาก็รู้เช่นกันว่าหลินจู๋จิ่วเป็นเด็กผู้หญิง หากซ่งเซิ่งซีนึกครึ้มอกครึ้มใจขึ้นมา นึกเบื่อขึ้นมา หรือนึกอะไรขึ้นมาก็ช่างเถอะ แล้วเกิดเอ่ยถามโจวสุ่ยฟู่ว่าหลินจู๋จิ่วคนนี้เป็นผู้ชายหรือผู้หญิง โจวสุ่ยฟู่ก็จะต้องตอบว่าหลินจู๋จิ่วเป็นผู้ชายอย่างแน่นอน