ตอนที่ 31 — ตอนที่ 31 ตลาดมืด (3)

ในตอนนั้นเอง หญิงวัยกลางคนรูปร่างท้วมดูมีฐานะคนหนึ่งที่สวมเสื้อนวมตัวใหม่ก็เดินเข้ามา ด้านหลังของเธอยังมีชายหนุ่มคนหนึ่งเดินตามมาด้วย

"กวางโรตัวนี้ราคาเท่าไรหรือ"

หลินจู๋จิ่วเองก็เรียกราคาตามคนดู "พี่สาว ห้าสิบหยวนบวกคูปองผ้าสองใบจ้ะ"

พี่สาวคนนั้นเดินวนดูกวางโรอย่างละเอียดรอบคอบ "ห้าสิบแพงเกินไป ให้สี่สิบกับคูปองผ้าสองใบ ขายไหมล่ะ"

"สี่สิบห้าหยวนจ้ะ"

"ตกลง ตามนั้น"

เมื่อหลินจู๋จิ่วเห็นว่าพี่สาวคนนี้ตัดสินใจฉับไว จึงดึงตัวเธอไปด้านข้าง แล้วล้วงเอาเห็ดหลินจือดอกใหญ่ออกมาจากใต้เสื้อ "พี่สาว ของป่าแท้ๆ เกรดชั้นดีเลยจ้ะ"

พี่สาวคนนั้นเป็นคนดูของเป็น เห็ดหลินจือสดดอกใหญ่โตแถมสภาพสมบูรณ์ขนาดนี้ ในท้องตลาดไม่เคยพบเห็นมาก่อน อย่างน้อยๆ ก็ต้องเติบโตมาไม่ต่ำกว่าหนึ่งร้อยปีทีเดียว

"พอดีที่บ้านฉันมีคนป่วยอยู่ ราคาเท่าไรล่ะ"

"หนึ่งร้อยหยวนบวกคูปองธัญพืชสิบชั่งหนึ่งใบจ้ะ"

"แพงจริงเชียวนะแม่หนู!"

"พี่สาวเป็นคนดูของเป็นนี่จ๊ะ ของชิ้นนี้หากใช้ให้ถูกทาง ช่วยรักษาได้หนึ่งชีวิตเชียวนะ!"

"เอาเถอะ เก้าสิบหยวนก็แล้วกัน"

"ได้จ้ะ เอาเงินมาได้เลย!"

พี่สาวนับเงินหนึ่งร้อยสามสิบห้าหยวนจากกระเป๋าเสื้อส่งให้เธอ ทั้งยังมอบคูปองผ้าสองใบและคูปองธัญพืชสิบชั่งให้อีกหนึ่งใบ

หลินจู๋จิ่วถอดถุงมือออก ถ่มน้ำลายแตะปลายนิ้วเบาๆ แล้วนับเงินอีกรอบอย่างละเอียด ไม่ขาดไปแม้แต่เฟินเดียว

ก็อย่างว่า ยุคสมัยนี้คนมีเงินยังมีอยู่ เพียงแต่แอบมารวมตัวกันอยู่ในตลาดมืดแห่งนี้ ตลาดมืดนี้ก็เหมือนตลาดสินค้าฟุ่มเฟือย ขอเพียงกล้าเรียกราคา หลินจู๋จิ่วที่เพิ่งมาถึงเป็นครั้งแรกก็ขายของได้ราคาสูงขนาดนี้ นับว่ามีฝีมือไม่เบาจริงๆ

เธอเก็บเงิน คูปองผ้า และคูปองธัญพืชเข้าที่ แล้วส่งมอบของให้พี่สาวคนนั้น ชายหนุ่มที่เดินตามหลังมาช่วยจูงกวางโรไป ดูท่าคงเป็นคนขับรถของบ้านเธอ พวกเขาพากวางโรออกไปทางประตูอีกบานหนึ่ง ตรงนั้นเชื่อมต่อกับปากตรอกอีกแห่ง คงมีรถยนต์จอดรออยู่คันหนึ่งเป็นแน่

การขายของสองอย่างออกไปได้อย่างราบรื่นและได้สิ่งที่ต้องการครบถ้วน ทำให้หลินจู๋จิ่วเบิกบานใจยิ่งนัก ได้เงินมากขนาดนี้ ในที่สุดก็เปิดโหมดสร้างฐานะสู่ความร่ำรวยได้อย่างเป็นทางการแล้ว

เธอเหลือบมองชายหนวดจิ๋มที่ยังยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ตรงนั้นแวบหนึ่ง ก่อนจะเดินตรงไปยังแผงลอยของพ่อค้าขายครีมทาหน้าเจ้าหนึ่ง

ที่นี่มีครีมทาหน้าสารพัดชนิด ทั้งครีมบำรุงผิวโหยวอี้ ครีมทาหน้าเซี่ยเฟย ครีมไป่เชวี่ยหลิง และยังมีน้ำมันกาบหอย* นอกจากนี้ยังมีแบรนด์ต่างประเทศ เช่น เกอร์แลง โฟรมาแลน ที่ด้านบนมีภาพวาดหญิงสาวผมบลอนด์แสนงดงาม ซึ่งเป็นสินค้าใหม่ล่าสุด

หลินจู๋จิ่วอยากซื้อน้ำมันกาบหอยให้คุณปู่สักตลับ นิ้วมือของท่านแตกเป็นแผลแยกขนาดใหญ่ ทาตัวนี้แล้วคงจะดีขึ้น

และซื้อครีมทาหน้าดีๆ ให้พี่สาวสักกระปุก ใบหน้าของพี่สาวแตกแห้งเพราะลมหนาวจนดูแห้งกร้านและแดงเป็นปื้น

ตอนนี้มีเงินแล้วก็ต้องซื้อสิ ให้คุณปู่กับพี่สาวได้ดีใจมีความสุขเสียหน่อย

หลินจู๋จิ่วชี้ไปยังครีมตลับนั้นของเกอร์แลง โฟรมาแลนแล้วเอ่ยถามพ่อค้า "ครีมบำรุงผิวตลับนี้ราคาเท่าไรหรือ"

"กระปุกละห้าหยวน"

"ปล้นกันชัดๆ สองหยวนขายไหมล่ะ"

"ล้อกันเล่นแล้วแม่หนู ของนอกนะเนี่ย ของพรรค์นี้ข้างนอกหาซื้อไม่ได้หรอก สามหยวนห้าเหมา จะซื้อก็ซื้อ ไม่ซื้อก็ตามใจ"

"ถ้ารวมน้ำมันกาบหอยด้วยเป็นสามหยวนห้าเหมาล่ะก็เอา"

"เอาเถอะ แม่หนูนี่ต่อราคาเก่งจริงๆ ให้เจ้าก็ให้!"

หลินจู๋จิ่วจ่ายเงิน หยิบของแล้วเดินเตร่ไปดูแผงพ่อค้าเจ้าอื่นต่อ

เธอแวะไปมุงดูโทรทัศน์ขาวดำรุ่นเก่าร่วมสนุกกับคนอื่นเสียหน่อย ยุคสมัยนี้การได้เห็นโทรทัศน์ถือเป็นเรื่องแปลกใหม่มาก นี่เป็นยี่ห้อรูบี้ของพวกรัสเซียเสียด้วย

หมู่บ้านโจวจวงมีไฟฟ้าเข้าถึงแล้ว แต่ไม่มีใครมีปัญญาจ่ายค่าไฟ นานทีปีหนผู้ใหญ่บ้านจะปล่อยกระแสไฟเพื่อใช้ลำโพงกระจายเสียงแจ้งประชุมสักครั้งเท่านั้น ทุกคนจึงยังคงจุดตะเกียงน้ำมันก๊าดกันอยู่

เธอตอนนี้ต่อให้มีปัญญาซื้อโทรทัศน์และจ่ายค่าไฟได้ ก็ไม่อาจซื้อมาใช้ได้

เฮ้อ หนทางสู่ชีวิตที่ดีงามยังอีกยาวไกลนัก ต้องค่อยเป็นค่อยไป

ที่นี่มีของสารพัดสิ่งจริงๆ แต่ราคานั้นแพงจนชวนให้ตกตะลึงตาค้าง

หมายเหตุ

• น้ำมันกาบหอย (蛤蜊油 — เก๋อหลีโหยว): ครีมมอยส์เจอไรเซอร์บำรุงผิวป้องกันผิวแตกแห้งในฤดูหนาว นิยมบรรจุในเปลือกหอยกาบแท้ๆ เป็นสินค้าดูแลผิวยอดนิยมและราคาประหยัดในจีนยุค 60s—70s