ตอนที่ 33 — ตอนที่ 33 สหายวัยเยาว์

หลินจู๋จิ่วเดินจากไปได้พักใหญ่แล้ว ทว่าชายหนวดจิ๋มกับเจ้าอ้วนที่คอยซุ่มดูอยู่หน้าประตูยังคงเฝ้ารอให้เธอเดินออกมา

เมื่อครู่พวกเขาเพียงเห็นคนคนหนึ่งสวมชุดทหารผ้าเต๋อเชวี่ยเหลียงเดินตัวเปล่าออกมาแล้วมุ่งหน้าไปอีกทางเท่านั้น

"พี่เจี้ยนจวิน แม่หนูคนนั้นเข้าไปตั้งนานสองนานแล้ว ทำไมยังไม่ออกมาอีกล่ะ"

อู๋เจี้ยนจวินลูบคางตัวเองพลางเอ่ย "นั่นสิ เอ้อร์จื่อ เอ็งเข้าไปดูหน่อยซิว่าแม่หนูนั่นยังอยู่ข้างในไหม"

คนที่ชื่อเอ้อร์จื่อด้านหลังรีบผลุนผลันเข้าไปชะโงกดูแวบหนึ่งแล้วก็วิ่งออกมา

"พี่เจี้ยนจวิน แม่หนูคนนั้นไม่ได้อยู่ข้างในแล้ว!"

"เฮ้ย! หล่อนมีปีกบินหนีไปได้หรือไงวะ"

"พวกเราจับตาดูอยู่ตรงนี้ตลอด ก็ไม่เห็นมีแม่หนูนั่นเดินออกมาจริงๆ นี่ แปลกพิลึกชะมัด หรือว่าหล่อนรู้ตัวว่ามีคนสะกดรอยตาม เลยแอบหนีออกทางประตูด้านหลังไปแล้ว"

"ไม่น่าจะเจนจัดขนาดนั้นมั้ง ดูท่าทางหล่อนเหมือนเพิ่งเข้าวงการมาใหม่ๆ ถ้าหล่อนยังรับของมาขายอีก ยังไงก็ต้องกลับมาที่ตลาดมืดแน่ พวกเรารอต่อไปก็พอ"

"พี่เจี้ยนจวิน พี่ว่าหล่อนจะมาแย่งกิจการรับซื้อของของพวกเราหรือเปล่า"

"ถุย แค่แม่หนูบ้านนอกคนหนึ่งเท่านั้นแหละ เว้นเสียแต่ว่าข้างหลังหล่อนจะมีคนคอยหนุนหลังอยู่ ไม่อย่างนั้นต่อให้ยืมความกล้ามาสิบเท่าหล่อนก็ไม่กล้าหรอก เมืองเอกของมณฑลแห่งนี้เป็นถิ่นของข้า อู๋เจี้ยนจวิน ใครคิดจะตั้งก๊กตั้งเหล่าโดยไม่ผ่านข้าก็เท่ากับรนหาที่ตาย ชะรอยหล่อนคงเป็นแค่มือใหม่ที่ไม่รู้ประสีประสาอะไรเท่านั้นแหละ"

"พี่เจี้ยนจวิน แม่หนูนั่นจะไม่ใช่คนที่ใครส่งมาลองเชิงพวกเราจริงๆ หรือ"

"ก็ถึงบอกให้พวกเราตามไปสืบดูเบื้องลึกเบื้องหลังยังไงล่ะ แต่นี่คนก็คลาดสายตาไปแล้ว! ช่างเถอะ ค่อยว่ากันคราวหน้า"

อู๋เจี้ยนจวินซุกมือทั้งสองข้างไว้ในกระเป๋าเสื้อนวม ห่อไหล่แล้วพาพวกเด็กหนุ่มเหล่านั้นเดินจากไป

หลินจู๋จิ่วเดินมาถึงหน้าประตูใหญ่ของชุมชนบ้านพักเรือนสี่ประสาน* เธอยืนอยู่ที่หน้าประตูใหญ่แล้วมองเข้าไปข้างใน คนที่เดินเข้าๆ ออกๆ ล้วนไม่มีใครที่เธอรู้จักเลย สรรพสิ่งยังคงอยู่แต่วันวานและผู้คนแปรเปลี่ยนไปหมดแล้ว

ที่นี่คือสถานที่ที่เจ้าของร่างเดิมเคยอาศัยอยู่และคุ้นเคยเป็นอย่างดี เธอเกิดที่นี่และเติบโตที่นี่ ทว่าตอนนี้เธอยังเข้าไปไม่ได้ เพราะเวรยามหน้าประตูจะขัดขวางและซักถามถึงเหตุผล

เมื่อได้เห็นประตูใหญ่ที่คุ้นตานี้ หลินจู๋จิ่วก็อดรู้สึกสะท้อนใจระคนปวดแปลบขึ้นมาไม่ได้

เหตุผลที่หลินจู๋จิ่วมาที่นี่ ก็เพื่อทำเรื่องหนึ่งให้แก่เจ้าของร่างเดิม

เพราะภายในเรือนแห่งนี้ยังมีเพื่อนสนิทของเธออาศัยอยู่

และยังเป็นเพื่อนบ้านข้างห้อง เด็กหนุ่มคนนั้นมีชื่อว่าฉีฮวน

ฉีฮวนเป็นลูกหลงยามชราของพ่อแม่ บิดาของเขาอายุสี่สิบห้าปีถึงมีลูกชายคนนี้ พ่อของเขาเป็นกรรมกร ส่วนแม่มีชาติกำเนิดมาจากชาวนา

ฉีฮวนกับหลินจู๋จิ่วอายุเท่ากัน ทั้งสองคนวิ่งเล่นด้วยกันมาตั้งแต่เล็ก เป็นสหายวัยเยาว์ที่โตมาด้วยกัน ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม หลังจากที่เธอย้ายไปอยู่ที่หมู่บ้านโจวจวง ฉีฮวนเคยไปหาเธออยู่หลายครั้ง ทุกครั้งที่เขามาเห็นเธอเหม่อลอยไม่ยอมพูดจาจนดูราวกับเป็นคนละคนกับเมื่อก่อน เขาก็จะร้องไห้โฮจนน้ำตานองหน้า

แม้ว่าพ่อของฉีฮวนจะมีกำลังไม่มากนัก แต่ก็ยังให้ฉีฮวนแอบนำเสบียงอาหารที่เจียดประหยัดไว้มาช่วยเหลือจุนเจือครอบครัวตระกูลหลินอยู่หลายครั้ง

คนครอบครัวนี้ล้วนเป็นคนดี มีน้ำใจไมตรีมากกว่าครอบครัวของป้าแท้ๆ ของเธอเสียอีก

เวลานี้ครอบครัวของฉีฮวนยังคงอาศัยอยู่ในเรือนใหญ่แห่งนี้ ตัวเขาเรียนอยู่คณะแพทยศาสตร์ในมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง ในอนาคตจะได้รับการจัดสรรให้ไปทำงานที่โรงพยาบาลศูนย์ และซ่งเซิ่งซีก็เป็นอาจารย์พิเศษคอยชี้แนะคณะแพทยศาสตร์ที่นั่นอยู่พอดี ทั้งยังมองเห็นแววและถูกใจในตัวเขาแล้ว

ในเมื่อมาถึงเมืองเอกของมณฑลแล้ว หลินจู๋จิ่วจึงคิดอยากจะมาพบฉีฮวนสักหน่อย เพื่อบอกเขาว่าเธอหายป่วยแล้ว จะได้ให้ครอบครัวฉีคลายความกังวลลง

ทว่าเธอเข้าไปในเรือนใหญ่ไม่ได้ และการจะมายืนเฝ้ารอคอยกระต่ายชนตอก็ไม่ใช่เรื่อง

หากจะเดินไปบอกเวรยามว่าจะมาหาคนตระกูลฉี เขาก็คงจะซักไซ้ไล่เลียงสถานะตัวตนของเธอ เกรงว่าจะเกิดเรื่องยุ่งยากแทรกซ้อนขึ้นมาเปล่าๆ

เธอหยิบนาฬิกาพกออกมาดูเวลา เหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว ยังต้องรีบไปขึ้นรถอีก มิฉะนั้นวันนี้คงกลับไม่ได้

จะทำอย่างไรดีเล่า เธอก็คงทำได้เพียงใช้คำทำนาย เพื่อให้ฉีฮวนออกมาพบเธอเท่านั้น

หลินจู๋จิ่วรวบรวมสมาธิแล้วเปล่งคำทำนายออกมา "ฉันต้องได้พบกับฉีฮวนเดี๋ยวนี้!"

เสียงดังติ๊กๆ คล้ายเข็มวินาทีเดิน ระดับความเร่งด่วนสองดาว เข้าเกณฑ์มาตรฐานของคำทำนายอย่างเฉียดฉิว คำทำนายมีผลทันที!

ในขณะนั้น ซ่งเซิ่งซีกำลังนั่งอยู่ในบ้านพักของตนเองภายในชุมชนบ้านพักแห่งนี้ ตรงข้ามกับเขาคือซ่งจื้อเฉิง บิดาผู้เป็นแพทย์ชื่อดังที่เกษียณอายุแล้ว และหวังฮุ่ยฟาง มารดาที่เป็นแม่บ้าน

หมายเหตุ

• เรือนสี่ประสาน (四合院 — ซื่อเหอย่วน): รูปแบบสถาปัตยกรรมที่อยู่อาศัยแบบดั้งเดิมของจีน มีเรือนล้อมรอบลานตรงกลางทั้งสี่ทิศ ในยุค 70s มักใช้เป็นอาคารพักอาศัยของเจ้าหน้าที่ ข้าราชการ หรือพนักงานรัฐ