ตอนที่ 9 — ตอนที่ 9 ได้กวางโร ปลูกข้าวโพด

ทิวเขาจงหลิ่ง เทือกเขาขนาดใหญ่ทางภาคเหนือของประเทศเอ แถบพรมแดนของมณฑลบี

หมู่บ้านโจวจวงตั้งอยู่เชิงเขาทางทิศตะวันตกของภูเขาลูกนี้ ทางฟากตะวันตกของทิวเขายังมีอีกสามหมู่บ้านที่ตั้งเรียงรายเชื่อมต่อกัน ได้แก่ หมู่บ้านหวังจวง หมู่บ้านหลี่จวง และหมู่บ้านจางจวง ทั้งยังอยู่ห่างจากเมืองเอกของมณฑลไม่ไกลนัก เพียงราวหนึ่งร้อยลี้เท่านั้น

ระหว่างหมู่บ้านทั้งสามแห่งมีเส้นทางสายหนึ่งตัดตรงเชื่อมต่อไปยังเมืองเอกของมณฑล

ทิวเขาจงหลิ่งถูกปกคลุมไปด้วยหิมะขาวโพลนสุดลูกหูลูกตา

ไม้ยืนต้นสูงตระหง่านซ่อนตัวอยู่ใต้เกล็ดหิมะขาว นานๆ ครั้งจะมีเสียงเหยี่ยวแร้งกู่ร้องแว่วมา ทำให้รู้สึกถึงความเวิ้งว้างเหน็บหนาวระหว่างฟ้ากับดิน

อุณหภูมิติดลบยี่สิบองศา ลมหนาวพัดกรีดเฉือนผิวราวกับคมมีด หากไม่ใช่เพราะติดค้างกวางโรครึ่งตัวกับตระกูลโจว หลินจู๋จิ่วก็คงไม่มีทางยอมขึ้นเขามาในเวลาเช่นนี้อย่างแน่นอน

หลินจู๋จิ่วก้าวเดินไปพลาง ก่นด่าจางเหอฮวานางหญิงปากร้ายในใจไปพลางตลอดทาง

"จางเหอฮวาไร้มนุษยธรรมสิ้นดี ลูกชายที่เลี้ยงดูมาอย่างโจวสุ่ยฟู่มองดูแล้วยังพอมีสง่าราศีผึ่งผาย หวังว่าจิตใจของเขาจะเที่ยงธรรมและพูดจาด้วยเหตุผลนะ"

ประโยคนี้เธอได้แต่คิดบ่นอยู่ในใจ ปากยังไม่อาจเปล่งเสียงพูดออกมาได้ ไม่รู้เหมือนกันว่าเมื่อใดเธอจึงจะฟื้นฟูระบบการพูดให้กลับมาเป็นปกติได้เสียที

สองเท้าของหลินจู๋จิ่วเหยียบย่ำลงบนผืนหิมะลึกบ้างตื้นบ้าง ก้าวเดินลึกเข้าไปจนถึงใจกลางป่าเขา ทว่าตลอดเส้นทางกลับไม่เห็นสัตว์ป่าที่พอจะล่าได้เลยแม้แต่ตัวเดียว ยิ่งกวางโรยิ่งไม่เห็นแม้แต่เงา

หิมะตกหนักขนาดนี้ สัตว์ป่าทั้งหลายต่างก็พากันหลบซ่อนตัวอยู่ในรังไม่ออกมาข้างนอก

หลินจู๋จิ่วนั่งพักบนก้อนหินใหญ่ก้อนหนึ่งพลางหอบหายใจ บนตัวไม่มีนาฬิกาหรือสิ่งใดบอกเวลา จึงไม่รู้ว่ายามนี้เป็นเวลาเท่าใดแล้ว

คาดคะเนว่าคงเป็นช่วงบ่ายคล้อยแล้ว หากยังไม่เจอกวางโรอีก เธอก็คงต้องรีบออกจากป่าเขากลับบ้านไปก่อนฟ้ามืด

ตัวเธอเองไม่ได้กลัวการค้างแรมบนเขาหรอกนะ เข้าไปนอนหลับในมิติวิเศษก็ปลอดภัยไร้กังวลทุกอย่าง แต่กลัวว่าจะทำให้คุณปู่และพี่สาวต้องคอยหวาดผวาเป็นห่วงจนเกินไป

เธอยกมือขึ้นถอดหมวกออกมาปัดเศษหิมะที่ตกค้างออก แล้วรีบสวมกลับเข้าไปใหม่ พริบตานั้นรู้สึกราวกับศีรษะของตนถูกแช่อยู่ในถ้ำน้ำแข็ง หนาวเหน็บเหลือเกิน

ท้องไส้ก็เริ่มร้องประท้วงด้วยความหิวโซ นึกเสียใจอยู่บ้างที่ไม่ยอมพกวัววัวโถวอีกหนึ่งก้อนครึ่งนั้นติดตัวมาด้วย

ยามนี้ทำได้เพียงยันกายลุกขึ้นก้าวเดินมุ่งหน้าต่อไป พอเดินอ้อมเนินเขาแห่งหนึ่ง ก็แลเห็นวังน้ำลึกขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง ฝั่งตรงข้ามของวังน้ำลึกเป็นผืนป่าไม้ ส่วนไกลออกไปเป็นน้ำตกสายใหญ่ที่สูงตระหง่าน

น้ำตกสายนี้กลายเป็นน้ำแข็งไปจนหมด เกล็ดน้ำแข็งเกาะพราวระยับ ทัศนียภาพงดงามจับตายิ่งนัก บนผิวน้ำของวังน้ำลึกก็จับตัวเป็นแผ่นน้ำแข็งหนาเตอะ หิมะโปรยปรายทับถมอยู่ด้านบนหนาเป็นชั้นๆ

ในเวลานั้นเอง สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นกวางโรตัวหนึ่งอยู่ตรงกลางผืนน้ำแข็ง มันกำลังชะโงกหน้าชะเง้อคอมองเข้าไปในช่องหลุมน้ำแข็งอย่างใคร่รู้

จะว่าดวงดีหรือไม่ดีล่ะ จู่ๆ ก็ทำให้เธอได้พบเห็นกวางโรตัวเป็นๆ เช่นนี้เข้าให้แล้ว!

เริ่มต้นได้ราบรื่นไม่เลวเลยทีเดียว!

หลินจู๋จิ่วสังเกตเห็นรอยเท้าเหยียบย่ำระเกะระกะบนผืนหิมะเหนือแผ่นน้ำแข็ง เมื่อไม่นานมานี้คงมีคนเข้ามาที่นี่ น่าจะหลายคนหรืออาจจะมากกว่านั้น พวกเขาคงกระหายน้ำอยากตักน้ำดื่มจึงทุบแผ่นน้ำแข็งเปิดออก หลุมนั้นจึงเป็นช่องที่เจาะไว้สำหรับตักน้ำ

สัตว์อย่างกวางโรมีความอยากรู้อยากเห็นเป็นที่สุด คาดว่ามันคงเห็นเงาสะท้อนในน้ำ จึงมัวแต่ป้วนเปี้ยนไม่ยอมจากไปไหน

หลินจู๋จิ่วรู้ดีว่ากวางโรเป็นสัตว์สมองทื่อคิดอะไรซื่อๆ คงยังต้องวนเวียนอยู่บนผืนน้ำแข็งอีกสักพักใหญ่

เธอรีบดึงปืนล่าสัตว์ออกมาจากมิติวิเศษ ขึ้นลำกล้องอย่างฉับไวเตรียมจะลั่นไกยิง ทว่าจู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าหลุมน้ำแข็งนี้เพิ่งถูกเจาะได้ไม่นาน คนพวกนั้นคงยังเดินไปได้ไม่ไกลนัก

หากเสียงปืนดังขึ้นแล้วล่อคนพวกนั้นเข้ามา เธอไม่อาจรู้ได้เลยว่าอีกฝ่ายจะเป็นคนดีหรือคนร้าย

ตอนนี้เธอกำลังหิวโซจนไม่มีเรี่ยวแรงจะต่อสู้กับใคร ดังนั้นในยามนี้จึงไม่อาจยิงปืนได้เด็ดขาด

แต่ในเวลานี้นอกจากปืนแล้ว รอบกายก็มีเพียงหิมะขาวโพลน ไม่มีสิ่งของใดที่จะใช้ล้มกวางโรตัวนี้ได้เลย

อุตส่าห์หากวางโรเจอได้ยากเย็นถึงเพียงนี้ จะปล่อยให้มันวิ่งหนีไปไม่ได้เป็นอันขาด

หลินจู๋จิ่วนึกถึงสายรัดเอวของตนเองขึ้นมาได้

เธอรีบปลดสายรัดเอวกางเกงออกมาทำเป็นห่วงคล้อง ย่องเท้าแผ่วเบาเข้าไปใกล้ๆ แล้วเหวี่ยงเชือกคล้องเข้าที่คอของกวางโรในคราวเดียว ก่อนจะออกแรงดึงถอยหลังอย่างสุดกำลัง

กวางโรตัวนี้น่าจะเป็นตัวผู้แปดถึงเก้าส่วน เรี่ยวแรงเยอะเหลือเกิน การจะฉุดรั้งมันไว้ต้องออกแรงแทบขาดใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในยามที่เธอกำลังหิวจัดจนแทบสิ้นเรี่ยวแรงเช่นนี้