ตอนที่ 90 — ตอนที่ 90 การแต่งงานของซิ่งเอ๋อร์ (3)

"ฉันว่าเด็กอย่างซิ่งเอ๋อร์ก็ไม่เลวนะ ก็มีแค่ข้อเสียตรงภูมิหลังชนชั้นไม่ดีอยู่อย่างเดียว แต่บ้านเราเองก็มีสุ่ยเชอที่เป็นภาระตัวถ่วงอยู่อีกคนไม่ใช่หรือ ในเมื่อฝ่ายนั้นเขาไม่รังเกียจ พวกเราก็ยอมรับเถอะ เดิมทีเธอก็เป็นคนไปทาบทามสู่ขอตระกูลหลินให้สุ่ยฟู่เองแท้ๆ พอเรื่องนี้สำเร็จก็จะได้ไม่ตกเป็นขี้ปากให้ใครมานินทาเอาได้"

โจวม่านชางนับว่าเป็นคนรู้ความและเข้าใจเรื่องราวอยู่บ้าง

จางเหอฮวาพูดอะไรไม่ออก ได้แต่ถลึงตาใส่โจวม่านชางทีหนึ่ง ม่านชางก็ตกใจกลัวจนไม่กล้าเอ่ยปากอะไรอีก

เรื่องของโจวสุ่ยฟู่และหลินซิ่งเอ๋อร์ไปๆ มาๆ ก็ตกลงกันได้ในที่สุด เนื่องด้วยปัญหาภูมิหลังชนชั้นของซิ่งเอ๋อร์ การแต่งงานจึงค่อนข้างยุ่งยากวุ่นวาย

วันพรุ่งนี้จะเดินทางไปจัดเตรียมสินสอดที่เมืองเอกของมณฑล วันมะรืนค่อยไปที่กองการผลิตและคอมมูนประชาชน นำหนังสือรับรองการแต่งงานกับคำร้องขอแต่งงานที่ได้รับการอนุมัติไปขอออกหนังสือรับรองของหลินซิ่งเอ๋อร์

ทั้งสองคนยังต้องไปลงทะเบียนเตรียมแต่งงานที่คอมมูนประชาชนในระดับตำบล ให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องประทับตราอนุมัติอีกหลายจุด ถึงจะสามารถจดทะเบียนสมรสได้

ตามขั้นตอนแล้ว กว่าจะได้รับใบทะเบียนสมรสก็คงต้องใช้เวลาราวๆ หนึ่งเดือน

ความหมายของโจวสุ่ยฟู่ก็คือ รอให้จดทะเบียนสมรสเรียบร้อยก่อน แล้วค่อยจัดพิธีแต่งงานอย่างเป็นทางการในหมู่บ้าน

ข้อเรียกร้องที่หลินจู๋จิ่วมีต่อโจวสุ่ยฟู่ก็คือ ต้องให้หลินซิ่งเอ๋อร์ย้ายไปอยู่ที่เมืองเอกของมณฑล อย่าได้อยู่บ้านให้อารมณ์เสียกับความเอาแต่ใจของจางเหอฮวา

เธอรู้ดีว่าหากไม่ใช่เพราะตนใช้ฟังก์ชันคำทำนาย จางเหอฮวาคงไม่มีทางยอมตอบตกลงการแต่งงานนี้เด็ดขาด

ฮึ ถ้าไม่ใช่เพราะพี่สาวพึงใจในตัวโจวสุ่ยฟู่ มีหรือเธอจะมองตระกูลโจวอยู่ในสายตา ใครจะไปอยากทนรองรับอารมณ์น่ารังเกียจของจางเหอฮวากัน

ดังนั้นเมื่อพี่สาวแต่งงานกับสุ่ยฟู่ ก็ต้องย้ายติดตามสามีไปอยู่ด้วยกันเท่านั้นถึงจะถูกต้อง

โจวสุ่ยฟู่ตอบตกลงทันทีโดยไม่ลังเล เขาย่อมรู้นิสัยแม่ของตัวเองดี

วันนี้การที่แม่ยอมตกลงเรื่องแต่งงานก็ออกจะพิลึกพิลั่นอยู่ ไม่รู้ว่าอีกไม่กี่วันจะเปลี่ยนใจกลับคำหรือไม่ และเขาก็ไม่อยากให้ภรรยาของตนต้องมาทนรับความอยุติธรรมอยู่ในบ้านจนทำให้เขาไม่มีสมาธิทำงาน

"ได้ครับ ให้ซิ่งเอ๋อร์ไปอยู่เมืองเอกของมณฑลเลย รอไว้ข้างหน้าถ้าแม่ยอมรับด้วยความเต็มใจจริงๆ ค่อยให้ซิ่งเอ๋อร์กลับมาดูแลบ้านก็ยังได้"

แต่ซิ่งเอ๋อร์กลับไม่เห็นด้วย "ไปเมืองเอกของมณฑลไม่ได้หรอก จู๋จิ่วต้องไปเรียนหนังสือ ทิ้งให้คุณปู่กับเฉียวซานอยู่บ้านกันสองคน ฉันก็วางใจไม่ลง"

ก่อนหน้านี้ที่เธอยอมตกลงให้แม่สื่อมาทาบทามสู่ขอ ก็เพราะคิดว่าครอบครัวฝ่ายสามีอยู่ในหมู่บ้านโจวจวง จะได้ยังคอยแวะเวียนมาดูแลบ้านตัวเองได้บ้าง

ตอนนี้เธอก็ยังคิดเช่นนี้อยู่

หากจะพูดว่าหลินซิ่งเอ๋อร์มีความรักให้โจวสุ่ยฟู่ ตอนนี้ก็คงยังพูดได้ไม่เต็มปาก ยังไม่ถึงขั้นลึกซึ้งระดับนั้น

ความชอบพอน่ะมีอยู่ เธอก็รู้สึกว่าเขาเป็นคนดี และเงื่อนไขต่างๆ ก็เหมาะสม ส่วนเรื่องความรักนั้น เมื่อใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็ก่อตัวขึ้นมาเอง

คนหนุ่มสาวในยุคสมัยนี้แต่งงานกัน ส่วนใหญ่ยังคงยึดตามคำสั่งบิดามารดาและคำทาบทามของแม่สื่อ คนที่ไม่เคยพบหน้าค่าตากันแล้วแต่งงานก็มีถมไป แต่ก็ยังครองคู่อยู่กินกันไปได้ตลอดรอดฝั่งทั้งชีวิต แถมยังมั่นคงกว่าคนในยุคปัจจุบันที่คบหาดูใจกันตั้งหลายปีจนรู้ไส้รู้พุงเสียอีก

ยามปกติเรื่องที่ซิ่งเอ๋อร์คำนึงถึงมากที่สุดก็คือจู๋จิ่วและคุณปู่ แม้กระทั่งเรื่องการแต่งงานของตัวเอง เธอก็ยังนำพวกเขามาเป็นปัจจัยสำคัญในการตัดสินใจ

พี่สาวที่ดีเช่นนี้ ช่างหาได้ยากยิ่งนักจริงๆ

หลินจู๋จิ่วตระหนักดีถึงความดีงามของหลินซิ่งเอ๋อร์ เธอตบหลังมือซิ่งเอ๋อร์เบาๆ

"พี่ เรื่องทางบ้านพี่ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกค่ะ หนูก็ยังจะกลับมาบ่อยๆ ทุกสามวันห้าวัน อีกอย่างคุณปู่ก็ยังแข็งแรงดี ย่าโจวข้างบ้านก็คอยช่วยดูแล แถมเจ้าหนูเฉียวซานก็รู้ความมากทีเดียวค่ะ"

หลินฝูถังหมุนก้านกล้องยาสูบในถุงยาเส้น "ซิ่งเอ๋อร์ ไปเมืองเอกของมณฑลน่ะดีแล้ว จู๋จิ่วพูดถูกแล้ว ทางฝั่งปู่เธอไม่ต้องกังวลหรอก รอให้วันข้างหน้าแม่ของเจ้าสุ่ยฟู่ยอมรับเธอเป็นสะใภ้จากใจจริงแล้ว เธอค่อยกลับมาที่หมู่บ้านโจวจวงก็ยังได้"

หลินซิ่งเอ๋อร์จึงไม่คัดค้านอะไรอีก เรื่องนี้จึงเป็นอันตกลงกันได้ตามนี้

วันนี้หลินฝูถังมีความสุขที่สุด

พอรู้ว่าหลินจู๋จิ่วจะได้ไปเรียนหนังสือในโรงเรียน เขาก็รู้สึกปลาบปลื้มสมใจ จากเดิมที่เคยกลัวว่าจู๋จิ่วจะถูกคนอื่นรังแก แต่ตอนนี้หลานสาวคนเล็กของบ้านเขาไม่ใช่เด็กขี้แยยอมให้คนอื่นข่มเหงเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไปแล้ว เขาจึงไม่มีอะไรต้องเป็นกังวลอีก