ตอนที่ 98 — ตอนที่ 98 ซื้อของสินสอด (2)

สำหรับเรื่องของหลินเจิ้นหนานคนนั้น หล่อนเคยได้ยินมาบ้าง เขาเป็นคหบดีผู้มั่งคั่งที่มีชื่อเสียงในมณฑล ร้านขายยา 'ชิงเฟิงถัง' ที่เขาดำเนินกิจการเป็นร้านเก่าแก่โบราณ มีชื่อเสียงโด่งดังมากในเมืองเอกของมณฑล โดยเฉพาะกาวหนังลานั้นขึ้นชื่อว่าขนานแท้ดั้งเดิม ยิ่งไปกว่านั้นยังมีโรงงานทอผ้าและภัตตาคารอยู่ใต้สังกัด ทว่าเมื่อสามปีก่อนถูกสวมหมวกตีตราเป็นผู้กดขี่ขูดรีดจนถูกโค่นล้ม

เรื่องอื่นๆ หล่อนก็ไม่รู้แน่ชัดแล้ว

คิดไม่ถึงว่าเซิ่งซีจะไปมาหาสู่กับตระกูลหลิน ไว้วันหลังค่อยถามเซิ่งซีดูว่าเรื่องราวเป็นมาอย่างไร หล่อนจึงก้มหน้าถักเสื้อไหมพรมต่อไป โดยไม่ได้ตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย

ซ่งเซิ่งซีนั้นสืบทอดข้อดีทุกประการของพ่อแม่มาอย่างครบถ้วน

ในแผนกหน้าร้านของสหกรณ์จัดซื้อและจัดจำหน่ายแห่งเมืองเอกของมณฑล สินค้าไม่ได้หลากหลายมากมายนัก มีเพียงสิ่งของจำเป็นในชีวิตประจำวัน จุดจำหน่ายธัญพืชและจุดจำหน่ายเนื้อสัตว์ต่างตั้งอยู่ภายในสหกรณ์จัดซื้อและจัดจำหน่ายนี้ด้วย

พนักงานขายในนี้ต่างมีความรู้สึกเหนือกว่าผู้อื่นอย่างเปี่ยมล้น ตอนที่พวกหลินจู๋จิ่วสามคนก้าวเข้าไป พนักงานขายหลังเคาน์เตอร์ก็พูดจากับคนที่มาซื้อของราวกับตนเป็นนายท่านใหญ่ และคนที่มาซื้อของสองสามคนนั้นก็ยังต้องคอยส่งยิ้มประจบประแจง

คราวก่อนตอนที่หลินจู๋จิ่วมาซื้อเสบียงอาหาร พนักงานขายที่เธอเจอมีท่าทีดีกว่านี้เล็กน้อย อย่างน้อยก็ไม่ได้ทำตัวเป็นนายท่านวางก้ามใหญ่โต

พนักงานขายเหล่านี้เป็นพวกมีเงินเดือนกินข้าวหลวง ยุคสมัยนี้คนที่จะได้เป็นพนักงานขายในสหกรณ์จัดซื้อและจัดจำหน่าย ล้วนต้องมีเส้นสายเบื้องลึกเบื้องหลังทั้งสิ้น ถึงแม้เงินเดือนจะไม่สูงมาก แต่สถานะทางสังคมกลับสูงส่งกว่าคนงานและชาวบ้านธรรมดาไปโข

หากสนิทสนมคุ้นเคยกับพวกเขา พวกเขาก็จะยอมขายสิ่งของหายากขาดแคลนให้ เช่น ไส้กระติกน้ำร้อน จักรยาน หรือจักรเย็บผ้า หากไม่สนิทสนมกับพนักงานขาย ต่อให้มีคูปองก็ใช่ว่าจะหาซื้อสิ่งเหล่านี้ได้ง่ายๆ

นี่คือยุคสมัยที่แม้กระทั่งการซื้อของก็ยังต้องพึ่งพาเส้นสาย

พนักงานขายเนื้อในสหกรณ์จัดซื้อและจัดจำหน่ายยิ่งเป็นนายท่านเข้าไปใหญ่ เนื้อหมูมักจะขาดตลาดอยู่บ่อยๆ หากคิดจะซื้อตามคูปอง ก็จำเป็นต้องอาศัยเส้นสายกับพวกเขาเท่านั้น

หลินจู๋จิ่วคิดไม่ถึงเลยว่าโจวสุ่ยฟู่จะมีเงินอยู่ไม่น้อย เขาหยิบถุงผ้าใบเล็กสีแดงออกมาใบหนึ่ง ข้างในมีคูปองอยู่ปึกหนา ทั้งคูปองผ้า คูปองเนื้อ คูปองธัญพืช คูปองจักรยาน คูปองจักรเย็บผ้า กระทั่งคูปองนาฬิกาข้อมือเขาก็มีครบถ้วน แถมยังมีเงินสดอีกราวๆ ห้าร้อยหยวนเชียว

หลินซิ่งเอ๋อร์มองดูโจวสุ่ยฟู่ด้วยความประหลาดใจเช่นกัน "สุ่ยฟู่ คุณเอาเงินกับคูปองมากมายขนาดนี้มาจากไหนกัน?"

"ฉันเก็บสะสมไว้น่ะ ปกตินอกจากจุนเจือทางบ้านแล้ว เงินและคูปองส่วนที่เหลือฉันก็เก็บไว้เองทั้งหมด แม่ของฉันเป็นคนอย่างไรฉันรู้ดี ให้หล่อนมากไม่ได้หรอก ไม่อย่างนั้นด้วยนิสัยของหล่อนคงได้กร่างคับหมู่บ้านเป็นแน่ เฮ้อ ฉันห้ามปรามไม่ไหว ก็เลยตัดใจให้น้อยหน่อย แม่ไม่รู้ว่าฉันได้เงินเดือนเท่าไหร่ และปกติฉันก็แทบไม่ได้ใช้จ่ายอะไรเลย"

"ในมือฉันก็เลยมีเก็บสะสมไว้เท่านี้ ซิ่งเอ๋อร์ วันนี้เธออยากได้อะไรก็ซื้อได้ตามสบายเลยนะ ฉันแต่งเธอเข้ามาก็เพื่อจะให้เธอมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น"

พูดจบโจวสุ่ยฟู่ก็หัวเราะออกมาอย่างซื่อๆ ผิวของเขาคล้ำ ฟันขาวสะอาด รอยยิ้มเปี่ยมไปด้วยความเป็นมิตรน่าเข้าหาอย่างยิ่ง

หลินซิ่งเอ๋อร์ชำเลืองมองเขาแวบหนึ่ง ใบหน้าแดงระเรื่อไม่ได้พูดอะไร

หลินจู๋จิ่วที่อยู่ข้างๆ จึงเอ่ยเสริม "ใช่แล้วค่ะพี่ อยากซื้ออะไรก็ซื้อเลย อย่าปล่อยให้ตัวเองต้องลำบาก คนเราแต่งงานแค่ครั้งเดียวในชีวิต พวกเราต้องจัดให้สมเกียรติและสง่างาม"

หลินจู๋จิ่วเริ่มเปิดประเดิมก่อน เธอซื้อกระติกน้ำร้อนมาสี่ใบ เอาไว้ใช้ที่บ้านตัวเองสองใบ และมอบให้พี่สาวเป็นสินเดิมติดตัวอีกสองใบ

อันที่จริงยุคสมัยนี้การแต่งงานแล้วมีกระติกน้ำร้อนลายซวงสี่เป็นสินเดิมติดตัว ก็นับว่าเป็นเรื่องที่เชิดหน้าชูตาอย่างยิ่ง นี่เป็นเงินที่หลินจู๋จิ่วควักจ่ายเอง โดยใช้คูปองของโจวสุ่ยฟู่ เพราะเธอไม่มีคูปอง และต่อให้มีคูปอง แต่หากไม่มีคนรู้จักในสหกรณ์จัดซื้อและจัดจำหน่ายก็ยากจะหาซื้อได้ วันนี้มีโจวสุ่ยฟู่อยู่ด้วย เธอจึงได้ซื้อสิ่งของที่ต้องการพอดี

หลินซิ่งเอ๋อร์จึงเอ่ยถามเธออีกว่าเอาเงินมาจากไหน หลินจู๋จิ่วก็บอกว่าซ่งเซิ่งซีให้ยืมเงินเดือนล่วงหน้ามาก่อน

อย่างไรเสียตอนนี้เรื่องเงินทองแค่ยกซ่งเซิ่งซีมาเป็นโล่บังหน้าก็ใช้การได้ดีเป็นพิเศษ เธอยังซื้อผ้าฝ้ายสำหรับเย็บฟูกที่นอนมาอีกหกชุด สำหรับใช้ในบ้านตัวเองสามชุดเป็นผ้าพื้นสีน้ำเงินลายดอกไม้ยิบย่อยประกบผ้าขาวด้านล่าง และสำหรับเป็นสินเดิมติดตัวของพี่สาวอีกสามชุดเป็นผ้าพื้นสีแดงลายดอกไม้ยิบย่อยประกบผ้าสีชมพูด้านล่าง