ตอนที่ 11 — ตอนที่ 11 ดาบของพี่สาว

คิตะฮาระ ชูจิสะพายกระเป๋านักเรียนไว้บนบ่า ด้านหลังแบกถุงใส่ดาบ สองแขนโอบกล่องกระดาษหนักอึ้งใบหนึ่งเอาไว้แนบอก หลังจากเหน็ดเหนื่อยจนเหงื่อโทรมกาย ในที่สุดเขาก็ดั้นด้นกลับมาถึงหน้าตึกอะพาร์ตเมนต์ที่เช่าพักอยู่จนได้—ร่างกายในชาติก่อนของเขาแม้จะไม่ได้บึกบึนกำยำอะไรมากมาย แต่ก็ยังแข็งแรงกว่าชาตินี้ที่แค่กอดกล่องใส่หนังสือกล่องเดียวก็เหงื่อตกกีบเป็นกะละมังอย่างแน่นอน ร่างกายของเด็กหนุ่มคนนี้ยังไม่ทันเจริญพันธุ์โตเต็มที่ ช่างผอมกะหร่องบอบบางเสียเหลือเกิน

โบราณว่าไว้ หนทางร้อยลี้ นับเก้าสิบลี้เพิ่งผ่านไปครึ่งทาง พอมาถึงหน้าทางเข้าอะพาร์ตเมนต์ เขากลับยิ่งรู้สึกเหนื่อยสายตัวแทบขาด จึงวางกล่องลงบนพื้นแล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ ฮึดใหญ่ พลางกวาดสายตามองตึกอะพาร์ตเมนต์ตรงหน้า เห็นเพียงความทรุดโทรมเก่ากะโหลกกะลา เศษอิฐเศษกระเบื้องแตกหัก บนกำแพงมีทั้งซากเถาไม้เลื้อยแห้งกรังสีเหลืองไหม้ที่ตกค้างมาจากปีก่อน และเถาวัลย์เขียวขจีที่เพิ่งงอกขึ้นใหม่ในปีนี้ ปล่อยให้ความรู้สึกประหนึ่งตึกพร้อมรอวันรื้อถอนได้ทุกเมื่อ—ข้อดีเพียงหนึ่งเดียวของอะพาร์ตเมนต์หลังนี้คงมีแค่ค่าเช่าที่ถูกแสนถูก เงินช่วยเหลือค่าเช่าห้องพักที่โรงเรียนเอกชนไดฟุกุจัดสรรให้ พอจ่ายค่าเช่าห้องนี้เสร็จสรรพแล้วยังเหลือเงินติดกระเป๋าเอาไว้ปรับปรุงคุณภาพชีวิตได้อีกนิดหน่อยด้วยซ้ำ

แถมสภาพแวดล้อมแถวนี้ก็ไม่ค่อยจะสู้ดีนัก ทั้งเรื่องความปลอดภัย การคมนาคม การพักผ่อนหย่อนใจ หรือการจับจ่ายซื้อของ ทุกด้านล้วนจัดว่าไม่ได้เรื่อง พอมาคิดดูตอนนี้ การฝึกเคนโดไว้เผื่อมีเหตุฉุกเฉินขึ้นมา อย่างน้อยก็จะได้ไม่ถึงขั้นไร้ทางสู้ตอบโต้

คนเราควรต้องมีความสามารถในการปกป้องตัวเอง การมาเกิดใหม่คราวนี้เขามัวแต่จดจ่ออยู่กับการสานฝันสอบเข้ามหาวิทยาลัยดีๆ จนเกือบจะลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท ส่วนเรื่องหัดวิชาเคนโดน่ะหรือ มันก็ช่วยไม่ได้นี่นา ในเมื่อเขาหนีกลับประเทศตัวเองไม่ได้ จะให้ดั้นด้นไปวัดเส้าหลินเพื่อฝึกคัมภีร์เปลี่ยนเส้นเอ็นก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้เข้าไปใหญ่

แต่ก็ช่างเถอะ การเรียนรู้วิชาไม่เคยเป็นเรื่องน่าอับอายขายหน้า ไม่ว่าจะเรียนรู้จากใครก็เหมือนกัน เผลอๆ วิชาดาบของญี่ปุ่นนี่อาจจะลอกเลียนแบบมาจากจีนด้วยซ้ำไป!

เขาพักเหนื่อยอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกกล่องกระดาษเดินขึ้นตรงไปยังชั้นสี่ พอก้าวพ้นหัวมุมบันไดมา ก็เห็นร่างเล็กๆ ร่างหนึ่งนั่งกอดเข่าอยู่ที่ปลายทางเดิน เจ้าตัวเมื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวก็หันหน้าขวับมามอง พอมองเห็นว่าเป็นคิตะฮาระ ชูจิ เธอก็รีบลุกขึ้นยืนโค้งทักทายอย่างมีมารยาท

"สวัสดีค่ะ โอนี่ซัง"

"ไง โยโกะจัง" คิตะฮาระ ชูจิยิ้มรับคำทักทายพลางล้วงหยิบกุญแจออกมาไขเปิดประตู เด็กหญิงตัวน้อยคนนี้เป็นลูกของเพื่อนบ้าน ชื่อน้องโอโนะ โยโกะ ปกติมีมารยาทเรียบร้อยมาก เวลาเดินเข้าออกพบหน้ากันทีไรก็มักจะเอ่ยทักทายก่อนเสมอ จัดว่าเป็นเด็กที่น่ารักน่าเอ็นดูทีเดียว

เขาเดินเข้าประตู ถอดรองเท้า แล้วเปิดไฟ จากนั้นจึงวางกล่องกระดาษกับถุงใส่ดาบลงบนเสื่อทาทามิ แล้วบิดขี้เกียจเหยียดแขนขาจนสุดตัว ห้องพักนี้เป็นห้องเดี่ยวแบบหนึ่งห้องนอนหนึ่งห้องน้ำ มีพื้นที่ใช้สอยประมาณสามสิบกว่าตารางเมตร เสื่อทาทามิเก่าทรุดโทรมเว้าแหว่ง เพดานห้องที่เต็มไปด้วยคราบสกปรกด่างพร้อยและขึ้นราเขรอะ แสงไฟจากหลอดประหยัดไฟสีขาวซีดเซียวชวนหดหู่—ถ้าโยนศพมาวางทิ้งไว้สักศพ ก็ตั้งกล้องเปิดกองถ่ายหนังผีสยองขวัญได้สบายๆ เลยทีเดียว

ล้างหน้าล้างตา เปลี่ยนเป็นชุดลำลองอยู่บ้าน นำชุดนักเรียนไปแขวนเก็บไว้อย่างเรียบร้อย จากนั้นเขาก็นั่งลง กวาดสายตามองซ้ายมองขวา แล้วลงมือเปิดถุงดาบเป็นอันดับแรก หยิบดาบไม้ไผ่ออกมาจากด้านใน เขาจ้องมองดาบไม้ไผ่นิ่งๆ อยู่ไม่กี่วินาที ในสายตาข้างๆ ดาบไม้ไผ่ก็พลันปรากฏตัวอักษรแถวเล็กๆ ขึ้นมาทันที

【ไอเทม: ดาบไม้ไผ่ผ่าซีก】

เขาเพ่งสายตาไปที่เครื่องหมาย "+" ท้ายข้อความนั้นอีกครู่หนึ่ง เพื่อเปิดอ่านคำอธิบายอย่างละเอียด—

ดาบไม้ไผ่ผ่าซีก คุณภาพ: ชั้นยอด, ความยาว: สามฟุตแปดนิ้ว, ทำขึ้นจากไม้ไผ่ลำเดียวกันผ่าสี่ซีกนำมาประกอบเข้าด้วยกัน, ส่วนปลายหุ้มด้วยหนังแกะ, ปลายดาบ ด้ามจับ และตรงกลาง ยึดไว้ด้วยหนังซากิกาวะ หนังสึกะกาวะ และหนังนาคาฟุชิกาวะ ตามลำดับ เมื่อติดตั้งจะสามารถสร้างค่าความเสียหายได้เล็กน้อย

ความเสียหายเล็กน้อย… ก็เอาเถอะ ยังไงซะนี่มันก็แค่อุปกรณ์กีฬานี่นะ

เขาวางดาบไม้ไผ่ไว้ข้างตัว แล้วล้วงหยิบไม้ซูบุริหลากชนิดหลายวัสดุออกมาจากถุงดาบอีก ไล่ตรวจดูทีละอัน ก็พบว่าล้วนเป็นอุปกรณ์ที่ใช้สำหรับฝึกซ้อมเคนโดทั้งสิ้น อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากชมในใจว่าชิกิชิมะ ริทสึคนนี้ทำงานได้รอบคอบพึ่งพาได้จริงๆ

เขาไม่ได้โง่ ย่อมดูออกว่าชิกิชิมะ ริทสึไม่ได้เห็นชอบกับการที่เขาจะหัดวิชาเคนโดด้วยตัวเองสักเท่าไร ทว่าถึงจะเป็นเช่นนั้น อีกฝ่ายก็ยังคงทุ่มเทช่วยตระเตรียมอุปกรณ์ฝึกซ้อมที่จำเป็นต้องใช้ให้อย่างเต็มที่ แสดงให้เห็นชัดเจนว่าคนคนนี้น่าคบหาเป็นเพื่อนทีเดียว—หากไม่อยากหาเรื่องใส่ตัวจริงๆ ก็แค่หยิบหนังสือส่งๆ สักเล่มมาโยนให้ ต่อให้เป็นแบบนั้นเขาก็คงพูดอะไรไม่ออกอยู่ดี ไม่จำเป็นต้องเตรียมการให้อย่างละเอียดลออถึงเพียงนี้ ย่อมเห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายใส่ใจเป็นอย่างมาก

แน่นอนว่าการที่เขาดึงดันจะฝึกฝนด้วยตัวเองก็ไม่ใช่ว่าจะไร้เหตุผล เขายื่นมือเปิดกล่องกระดาษ หยิบหนังสือออกมาเล่มหนึ่ง ลูบไล้หน้าปกอย่างแผ่วเบา เห็นตัวหนังสือเขียนไว้ว่า 《คัมภีร์ห้าห่วง》 เป็นหนังสือพิมพ์ยุคปัจจุบัน ผู้เขียนคือมิยาโมโตะ มุซาชิ

เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ ว่า "ขอให้เป็นหนังสือสกิลทีเถอะ"

พลางเปิดหน้าปกหนังสือออก ทันใดนั้น สายตาก็มืดดับวูบลงไปชั่วขณะ ครู่ต่อมาเบื้องหน้าก็ปรากฏหน้าต่างข้อความกึ่งโปร่งใสขึ้นมา—

【ท่านต้องการเรียนรู้ทักษะ 【เพลงดาบนิเทนอิจิริว】 หรือไม่?】

"ตกลง!"

【ท่านได้เรียนรู้ทักษะ 【เพลงดาบนิเทนอิจิริว】 สำเร็จ ระดับปัจจุบัน: LV1 ได้รับทักษะติดตัว 【การถือครองอาวุธคู่】 ค่าความชำนาญจะเพิ่มขึ้นตามระดับของทักษะหลัก】

คิตะฮาระ ชูจิถอนหายใจยาวโล่งอก ได้ผลจริงๆ ด้วย! เจ้าเกมมือถือเวรตะไลนี่ในที่สุดก็ไม่ทำเรื่องขายหน้าเสียที ก่อนหน้านี้เขาเคยหยิบพวกตำราฟิสิกส์ เคมี มาลองเปิดดูกลับใช้ไม่ได้ผล จนเกือบคิดไปแล้วว่ามันคงเอาไว้ใช้เรียนรู้ได้แค่ทักษะทางภาษาอย่างเดียวเสียอีก

เขาเปิดใช้งานทักษะ 【เพลงดาบนิเทนอิจิริว】 ในทันที พริบตานั้น ภาพเงาการเคลื่อนไหวนับไม่ถ้วนก็ผุดขึ้นมาในสมองอย่างเป็นธรรมชาติ เบื้องหน้าฉายภาพฉากการฟันปลิดชีพนับครั้งไม่ถ้วน สองมือสั่นระริกอยากจะขยับตามไปอย่างห้ามไม่อยู่

เขาหลับตาซึมซับความรู้สึกอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็รู้สึกกลัดกลุ้มใจขึ้นมาตงิดๆ—เพลงดาบนิเทนอิจิริวนี้มันใช้ดาบสองมือนี่หว่า แต่ในการแข่งขันเคนโดนี่มันใช้ดาบไม้ไผ่สองเล่มได้ด้วยเหรอ?

จะใช้ในการแข่งขันเคนโดได้หรือไม่นั้นจัดว่าเป็นเรื่องที่ค่อนข้างสำคัญทีเดียว เขารู้สึกว่ายัยฟุคุซาวะ ฟุยุมิคงไม่ยอมรามือเลิกราไปง่ายๆ แน่—แน่นอน ถ้าหากยัยนั่นไม่มาหาเรื่องเขาอีก ก็ถือเสียว่าเขาได้เรียนรู้ทักษะป้องกันตัวไว้ติดตัวสักวิชา! แต่ถ้ายัยนั่นยังคิดจะมาก่อกวนไม่เลิก ร้อยทั้งร้อยคงอาศัยความได้เปรียบจากการฝึกเคนโดมาท้าทายเขาอีกแหงๆ ดังนั้นเขาจึงต้องเตรียมตัวรับมือในด้านนี้ไว้ให้พร้อม

เขาเทหนังสือทั้งหมดในกล่องกระดาษออกมากองกับพื้นทันที ทว่าพอมองเห็นกองหนังสือเกลื่อนกลาดระเกะระกะเต็มพื้นห้องก็รู้สึกขัดหูขัดตาหงุดหงิดใจขึ้นมา จึงรีบหยิบมาเรียงซ้อนกันทีละเล่มให้เป็นระเบียบเรียบร้อยเสียก่อน จากนั้นค่อยไล่เปิดดูทีละเล่ม โดยตั้งใจจะหาเล่มที่เหมาะสมเข้าตา—

สำนักคาชิมะ ชินโตริว ก่อตั้งโดยปรมาจารย์ดาบ สึกาฮาระ โบคุเด็ง สังกัดสายชินโตริว วิชาดาบเน้นการฝึกฝนทักษะพื้นฐานเป็นหลัก มีท่าไม้ตายก้นกุฏิคือ 'อิจิโนะทาจิ' (ดาบหนึ่งเดียว) ซึ่งฝึกฝนด้วยการฟันเสาไม้ผ่าตรงวันละ 6, 000 ดาบ ทุกคมดาบล้วนแฝงอานุภาพสังหารในดาบเดียว

อันนี้ดูเข้าท่าแฮะ แต่ลองดูเล่มอื่นต่ออีกหน่อยดีกว่า…

สำนักยาคุการุ จิเก็นริว วิชาดาบที่แตกแขนงมาจากสายชินโตริว ครั้งหนึ่งเคยโลดแล่นอย่างดุดันในสนามรบ ดุดันและทรงพลังมหาศาล ในยุคปฏิรูปเมจิ กองทัพซัตสึมะเคยใช้วิชาดาบสำนักนี้สังหารกองทัพโชกุนจนเลือดนองท่วมแผ่นดิน

อันนี้ถ้าเอามาใช้ในสังคมยุคปัจจุบันมันจะดู…

สำนักยางิว ชินคาเงะริว ถือกำเนิดมาจากสายคาเงะริว หัวใจสำคัญคือ 'ไม่เข่นฆ่า เราถือเอาการไม่ถูกฆ่าเป็นชัยชนะ'

นี่มันวิชาดาบประสาอะไรเนี่ย? วิชาดาบสายธรรมะปล่อยวางรึไงกัน?

ต้องยอมรับเลยว่า ชิกิชิมะ โยชื่นชอบวิชาดาบเคนโดเอามากๆ จริงๆ ถึงได้รวบรวมข้อมูลไว้มากมายมหาศาลขนาดนี้ มีทั้งฉบับตีพิมพ์อย่างเป็นทางการ ฉบับถ่ายเอกสาร หรือแม้กระทั่งฉบับคัดลอกด้วยลายมือ ไม่รู้ว่าต้องทุ่มเทเสียทั้งเวลาและหยาดเหงื่อแรงกายไปมากเท่าไร แต่น่าเสียดายที่ดันมาเจอเข้ากับน้องชายที่กำลังเดือดดาล ผลลัพธ์คือส้มหล่นใส่คิตะฮาระ ชูจิ ได้รับผลประโยชน์ไปเต็มๆ คนเดียว

เขาเลือกดูอยู่ครู่หนึ่ง ก็ตัดสินใจเลือกสำนักคาชิมะ ชินโตริว จึงถือหนังสือไว้ในมือเพื่อเรียนรู้ทักษะ ทว่าในหัวกลับมีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นมาในทันที—

【ทักษะดังกล่าวสามารถหลอมรวมเข้ากับ 【เพลงดาบนิเทนอิจิริว】 เป็น 【เพลงดาบโบราณ】 ได้ ท่านต้องการหลอมรวมหรือไม่?】

โอ๊ะ?

คิตะฮาระ ชูจิชะงักไปเล็กน้อย ในเกมมือถือดั้งเดิมนั้น ระบบหลอมรวมทักษะถือเป็นฟังก์ชันที่ต้องจ่ายเงินจริง เพื่อให้ทักษะประเภทเดียวกันแชร์ค่าประสบการณ์ร่วมกันได้ แต่เมื่อก่อนเขาเป็นสายฟรีไม่เคยเติมเงิน จึงไม่เคยใช้ฟังก์ชันนี้มาก่อนเลย คาดไม่ถึงว่าตอนนี้เกมมือถือจะใจป้ำขึ้นมาเสียได้

เขาเลือกหลอมรวมในทันที ระบบพลันแจ้งเตือนขึ้นมา:

【สร้างทักษะ 【เพลงดาบโบราณ】 สำเร็จ ระดับปัจจุบัน: LV1 ได้รับทักษะติดตัว 【การถือครองอาวุธคู่】 และ 【ความเชี่ยวชาญด้านอาวุธดาบ】】

เดิมทีเขายังกังวลอยู่ว่าหากเรียนรู้ทักษะไว้มากเกินไปจะเสียเวลาฝึกฝน แต่เมื่อมีเรื่องได้เปรียบแสนสบายแบบนี้ คิตะฮาระ ชูจิจึงไม่ลังเลอีกต่อไป รีบจัดการหลอมรวมหนังสือที่เกี่ยวกับวิชาดาบทั้งหมดในกล่องนี้เข้าไปใน 【เพลงดาบโบราณ】 ทันที

สุดท้ายเขาก็คว้าดาบไม้ไผ่ขึ้นมา เปิดใช้งาน 【เพลงดาบโบราณ】 แล้วหวดดาบซูบุริลม—หรือก็คือการฟันดาบกลางอากาศไปหนึ่งครั้ง

ทันใดนั้น ที่มุมซ้ายล่างของสายตาก็ปรากฏข้อความสีเขียวแจ้งเตือนขึ้นมา:

【ค่าประสบการณ์ 【เพลงดาบโบราณ】 +1 ค่าประสบการณ์ปัจจุบัน 1/100】

ในใจของคิตะฮาระ ชูจิเปี่ยมไปด้วยความยินดี เขาสืบเท้าเลื่อน (โอกุริอาชิ) แล้วฟันลมอีกครั้ง ท่วงท่าเฉียบคมแหวกอากาศเกิดเสียงลมหวีดหวิวอย่างทรงพลัง ครั้นเห็นค่าประสบการณ์บวกเพิ่มอีก 1 จุด หัวใจก็พองโตด้วยความดีใจ

เขาตั้งอกตั้งใจฝึกซ้อมอย่างแน่วแน่ ชั่วพริบตาเดียว ข้อความแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง—

【ระดับปัจจุบันของ 【เพลงดาบโบราณ】 เพิ่มขึ้นเป็น LV2】

【ระดับปัจจุบันของ 【เพลงดาบโบราณ】 เพิ่มขึ้นเป็น LV3】

【ระดับปัจจุบันของ 【เพลงดาบโบราณ】 เพิ่มขึ้นเป็น LV4】

【ระดับปัจจุบันของ 【เพลงดาบโบราณ】 เพิ่มขึ้นเป็น LV5, ทักษะเลื่อนระดับเป็น 'ระดับต้น', ได้รับทักษะติดตัว 【การต่อสู้ในสมาธิ】, เลเวลตัวละคร +1 พละกำลัง +1 สติปัญญา +1 เสน่ห์ +1】