ตอนที่ 13 — ตอนที่ 13 คิดว่าฉันกลัวนายหรือไง

เมื่อคิตะฮาระ ชูจิปิดประตูห้องลง โอโนะ โยโกะก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก เธอกดลบตัวเลข 110 สามตัวบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือทิ้ง ก้มมองแบตเตอรี่โทรศัพท์ที่เหลือน้อยเต็มทีแล้วจึงรีบกดพักหน้าจอ จากนั้นก็ย่องเข้าไปข้างหน้าสองสามก้าวอย่างระมัดระวัง แล้วหยิบกล่องเบนโตะขึ้นมา

ข้าวกล่องนั้นผ่านการอุ่นร้อนมาแล้ว ทันทีที่เปิดออก กลิ่นหอมกรุ่นก็โชยเตะจมูกขึ้นมาทันที จนน้ำลายในปากสอขึ้นมาแทบจะไหลเยิ้ม เธอหิวโซจริงๆ นั่นแหละ

เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็ยังไม่กล้ากิน ได้แต่กัดฟันข่มใจปิดฝากล่องเบนโตะให้เรียบร้อยตามเดิม จากนั้นยัดใส่กระเป๋านักเรียน แล้วซ่อนกระเป๋าไว้ที่มุมห้อง ก่อนจะรีบสาวเท้าวิ่งลงไปชั้นล่างอย่างรวดเร็ว

พอพ้นประตูตึกอะพาร์ตเมนต์ เธอก็รีบหลบวูบเข้าไปในเงามืดทันที พลางกวาดสายตามองรอบข้างอย่างระแวดระวัง โชคยังดีที่แถวนี้ค่อนข้างเปลี่ยว บนถนนแทบไม่มีคนเดินผ่านไปมา ทำให้เธอเบาใจลงได้เล็กน้อย

เธอเดินเลียบไปตามรางระบายน้ำริมถนนอย่างระมัดระวัง พลางส่งเสียงกระซิบเรียกแผ่วเบา

"ฮยากุจิโร่ ฮยากุจิโร่…"

"เหมียววว!"

เสียงของเธอไปทำให้แมวจรจัดตัวหนึ่งตกใจ เสียงแมวร้องแหลมสูงทำเอาเธอสะดุ้งโหยง จากนั้นเจ้าแมวก็กระโดดผลุงลงมาจากสันกำแพง ชายตามองเธออย่างเย่อหยิ่งรอบหนึ่ง ก่อนจะเดินนวยนาดทอดน่องจากไปอย่างไม่ยี่หระ

โอโนะ โยโกะยกมือตบอกปลอบขวัญตัวเอง แล้วเหลียวมองไปทั่วอีกครั้ง

"ฮยากุจิโร่ แกอยู่ที่ไหนน่ะ?"

"โฮ่ง! โฮ่ง!"

สิ้นเสียงเห่าเบาๆ เจ้าลูกหมาตัวจิ๋วก็มุดพรวดออกมาจากรางระบายน้ำ ส่ายหางดุ๊กดิ๊กกระโจนเข้าใส่แทบเท้าของโอโนะ โยโกะอย่างร่าเริงสุดขีด

โอโนะ โยโกะกอดมันไว้เต็มอ้อมแขน พลางร้องบอกอย่างดีใจ

"ฮยากุจิโร่ ที่แท้แกก็อยู่นี่เอง!"

เจ้าฮยากุจิโร่เลียมือของเธอ ก่อนจะมุดหัวถูไถเข้าไปในอ้อมอก แล้วเงยหน้าขึ้นมาหมายจะเลียใบหน้าของเธอต่อ

โอโนะ โยโกะดันหัวหมาออก พลางหัวเราะคิกคัก

"อย่านะ ตัวเหม็นจะตายชัก"

เธอหยอกล้อกับเจ้าลูกหมาอยู่ครู่หนึ่ง ก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ทันทีว่าตรงนี้ไม่ปลอดภัย จึงรีบเหลียวมองรอบทิศด้วยความระแวดระวัง แล้วอุ้มเจ้าลูกหมาผลุบเข้าเงามืด ซอยเท้าวิ่งปร๋อกลับไปยังตึกอะพาร์ตเมนต์ จนหนีกลับมาถึงหน้าประตูบ้านตัวเองได้อย่างรวดเร็ว

เธอวางเจ้าลูกหมาลงบนพื้น ยกนิ้วชี้แตะริมฝีปากส่งเสียง "ชู่—" ก่อนจะกระซิบเตือนเสียงเบา

"ห้ามส่งเสียงเห่านะ ฮยากุจิโร่"

เจ้าลูกหมาแสนรู้และว่าง่ายเหลือเกิน มันนั่งลงตรงนั้นพลางส่ายหางไปมา มีเพียงเสียงหอบหายใจแผ่วๆ "แฮ่ก แฮ่ก" เท่านั้น ไม่ยอมส่งเสียงเห่าออกมาแม้แต่แอะเดียว

โอโนะ โยโกะลากกระเป๋านักเรียนเข้ามา หยิบกล่องเบนโตะออกมา ทันทีที่เจ้าฮยากุจิโร่ได้กลิ่นหอม ดวงตาคู่น้อยของมันก็เป็นประกายวาววับขึ้นมาทันควัน ส่ายหางกระดิกระรัวยิ่งกว่าเดิม ทว่ามันก็ยังคงไม่ส่งเสียงเห่า ได้แต่นั่งรออยู่อย่างนั้น

โอโนะ โยโกะวางฝากล่องเบนโตะลงตรงหน้ามัน แล้วเอ่ยกระซิบเสียงอ้อมแอ้มด้วยความรู้สึกผิดอยู่บ้าง

"ฮยากุจิโร่ คงไม่มียาพิษหรอกมั้ง อย่างมากที่สุดก็คงเป็นยานอนหลับ… ถ้าฉันโดนวางยาสลบไปคงแย่แน่ แต่ถ้าแกเป็นฝ่ายสลบไป ฉันจะคอยปกป้องแกเอง เพราะงั้นรบกวนแกช่วยชิมดูก่อนนะ ขอโทษนะ ขอโทษจริงๆ โอนี่ซังคนนั้นดูเหมือนจะเป็นคนดี คงไม่มีปัญหาอะไรหรอก พรุ่งนี้ฉันจะพยายามหาของอร่อยๆ มาชดเชยให้แกนะ"

เจ้าฮยากุจิโร่ฟังไม่รู้เรื่อง ได้แต่แลบลิ้นเอียงคอ ดวงตาคู่น้อยเป็นประกายเรืองรองสีเขียวในความมืด ดูท่าทางจะตั้งตารอคอยเป็นอย่างยิ่ง

"แกก็หิวเหมือนกันสินะ!" โอโนะ โยโกะว่าพลางฉีกเนื้อไก่ชิ้นหนึ่ง คดข้าวสวยกับผักอีกนิดหน่อยวางลงบนฝากล่องเบนโตะ เจ้าฮยากุจิโร่ก้มลงดมฟุดฟิด หางของมันส่ายควงสว่านเร็วปรื๋อจนแทบจะกลายเป็นใบพัดเรือ เสียงหอบหายใจ "แฮ่ก แฮ่ก" ดังถี่กระชั้นขึ้น รีบเงยหน้าขึ้นมองโอโนะ โยโกะเพื่อรอฟังคำสั่ง

โอโนะ โยโกะลูบหัวมันด้วยความเอ็นดู ยิ้มบอกว่า

"รีบกินสิ!"

เจ้าฮยากุจิโร่ก้มหน้าก้มตาสวาปามอย่างหิวกระหายทันที เสียงเคี้ยว "แจ๊บ แจ๊บ" จากปากหมาตัวน้อยยิ่งทำให้ท้องของโอโนะ โยโกะส่งเสียงประท้วงด้วยความหิว ไม่นานนักเจ้าฮยากุจิโร่ก็กวาดอาหารจนเกลี้ยงเกลา แม้แต่ฝากล่องเบนโตะก็ยังถูกเลียจนขึ้นเงาวับ โอโนะ โยโกะลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะตักแบ่งให้อีกนิดหน่อย

"แบ่งกันคนละครึ่งแล้วกัน! กินช้าๆ หน่อยนะ ฉันเองก็ยังไม่ได้กินข้าวเหมือนกัน ไม่มีให้เพิ่มแล้วด้วย"

ฮยากุจิโร่เป็นเพียงลูกสุนัขตัวเล็กๆ กะดูแล้วน่าจะอายุราวสองสามเดือนเท่านั้น พอกินเบนโตะไปครึ่งหนึ่งแล้วเลียคราบน้ำมันตรงมุมปาก มันก็อิ่มแปล้จนพึงพอใจ ขยับเข้ามาคลอเคลียเอาอกเอาใจอยู่ข้างขาของโอโนะ โยโกะ เด็กหญิงจึงอุ้มมันขึ้นมา ลูบแผ่นหลังของมันเบาๆ และคอยเกาพุงกะทิน้อยๆ ให้เป็นระยะ จนมันส่งเสียงครางงึมงำในลำคออย่างสบายอารมณ์

"ฮยากุจิโร่ อยู่ตามถนนเป็นยังไงบ้าง? ปกติแล้วอย่าวิ่งเพ่นพ่านไปทั่วนะ ระวังรถยนต์ด้วยล่ะ แล้วก็อย่าไปมีเรื่องกับหมาตัวอื่น ถ้าเจอพวกหน่วยจับหมาจรจัด ก็ทำตามที่ฉันเคยสอน รีบมุดลงไปในรางระบายน้ำหรือท่อน้ำทิ้งซะ เข้าใจไหม?" โอโนะ โยโกะสางขนให้มันพลางกระซิบพึมพำ "อีกตั้งสิบปีแหน่ะกว่าฉันจะมีบ้านเป็นของตัวเอง ถึงตอนนั้นแกคงแก่หง่อมแล้วสินะ? แต่แกต้องอดทนมีชีวิตอยู่จนถึงตอนนั้นให้ได้นะ นี่คือสัญญาของพวกเรา!"

"โฮ่ง…"

เจ้าฮยากุจิโร่เงยหน้าขึ้นมองโอโนะ โยโกะแวบหนึ่ง ไม่รู้ว่ามันฟังเข้าใจหรือไม่ แต่ในลำคอก็ยังอุตส่าห์ส่งเสียงครางตอบรับต่ำๆ ออกมา

โอโนะ โยโกะหยอกล้อกับฮยากุจิโร่อยู่ครู่หนึ่ง พอเห็นว่ามันยังคงกระปรี้กระเปร่าดี ไม่มีอาการผิดปกติใดๆ จึงวางมันลงบนพื้น เธอหยิบกล่องเบนโตะออกมา หักตะเกียบแบบใช้แล้วทิ้งออกจากกัน พนมสองมือเข้าหากันแล้วเอ่ยอย่างเบิกบานใจ

"จะทานแล้วนะคะ!"

ฮยากุจิโร่นั่งลงข้างเท้า แลบลิ้นมองดูเธอ โอโนะ โยโกะกินไปพลางพร่ำสอนมันไปพลาง

"เดี๋ยวถ้าแม่กลับมา พอฉันบอกให้วิ่ง แกก็ต้องแนบชิดกำแพงแล้วรีบวิ่งหนีไปเลยนะ ห้ามส่งเสียงเด็ดขาด เข้าใจไหม?"

คราวนี้ฮยากุจิโร่ไม่ส่งเสียงตอบรับ ได้แต่จ้องเป๋งไปที่กล่องเบนโตะของเธอ โอโนะ โยโกะจึงโอดครวญอย่างกลัดกลุ้ม

"ก็ตกลงกันแล้วไงว่าจะแบ่งกันคนละครึ่งน่ะ ฉันเองก็หิวเหมือนกันนะ!…เอาเถอะ ให้แกอีกแค่นิดเดียวเป็นคำสุดท้ายพอนะ"

เธอตักแบ่งข้าวสวยออกมาอีกคำหนึ่งวางลงบนพื้น เจ้าฮยากุจิโร่ก็ตวัดลิ้นปาดเข้าปากไปในพริบตา แววตาของมันเปี่ยมล้นไปด้วยความสุข

ทางด้านคิตะฮาระ ชูจิ หลังจากกินจนอิ่มหนำ เขาก็ปิดฝากล่องเบนโตะแบบใช้แล้วทิ้งกลับคืนอย่างประณีตเรียบร้อย แล้วนำไปทิ้งลงในถุงขยะในห้องน้ำ จากนั้นก็ก้มมองคราบเชื้อราบนพื้นห้องพลางเกาหัวแกรกๆ อย่างจนปัญญา—ตอนที่เขาย้ายเข้ามาใหม่ๆ อุตส่าห์ลงแรงขัดคราบเชื้อราพวกนี้ไปรอบหนึ่งตั้งสองชั่วโมงเต็ม ทว่าตอนนี้มันกลับงอกเงยขึ้นมาใหม่อีกแล้ว

ประเทศญี่ปุ่นมีสภาพภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นภาคพื้นสมุทร ความชื้นในอากาศสูงลิ่ว แถมอะพาร์ตเมนต์หลังนี้ก็มีอายุการใช้งานมานานหลายปี พอเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิ เชื้อราจึงพากันผุดขึ้นมาแทบทุกซอกทุกมุมจนเขาแทบจะทนไม่ไหว ตัวเขาในชาติก่อนเป็นคนทางตอนเหนือของจีน แถบนั้นแทบไม่เคยพบเจอของขึ้นราหรือมีขนปุกปุยเลย ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนแห้งสบาย ยิ่งเขาเป็นคนมีวินัยสูง รักความเป็นระเบียบเรียบร้อยและความสะอาดสะอ้านเป็นชีวิตจิตใจ การต้องมานั่งจนปัญญากับราพวกนี้จึงทำให้เขารู้สึกขัดหูขัดตาและหงุดหงิดใจเป็นที่สุด

เขาถือแปรงไปขัดตามจุดที่สะดุดตาอยู่สองสามจุด แต่มันก็แทบไม่ได้ช่วยอะไรมากนัก ชูจิจึงถอนหายใจพลางโยนแปรงทิ้ง เดินกลับออกมาข้างนอก หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดดูตารางเวลา แล้วใคร่ครวญดูว่าจะต้องจัดสรรเวลามาทำความสะอาดเพิ่มเติมอีกหรือไม่

หลังจากไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็กัดฟันเจียดเวลาในวันหยุดสุดสัปดาห์เพิ่มอีกสองชั่วโมงเพื่อกำจัดเชื้อราโดยเฉพาะ จากนั้นจึงปรับตารางเวลาใหม่ โดยจัดสรรเวลาว่างทั้งหมดในรอบสัปดาห์ให้กับการฝึกซ้อมวิชาดาบ

ค่าพลังกายฟื้นฟูกลับมาเกือบเต็มเปี่ยมแล้ว เขาจึงหยิบดาบไม้สำหรับฝึกซ้อมขึ้นมาเริ่มการฝึกกวัดแกว่งดาบหรือซูบุริอีกครั้ง ยามที่ระดับทักษะ【เพลงดาบโบราณ】ยกระดับสูงขึ้น ความเข้าใจในวิชาดาบภายในสมองของเขาก็ดูลึกซึ้งและแจ่มชัดยิ่งขึ้นตามไปด้วย

สิ่งที่เรียกว่าการฝึก "ซูบุริ" นั้น แท้จริงแล้วคือการยกดาบขึ้นเหนือศีรษะทำมุมประมาณสี่สิบห้าองศา จากนั้นใช้การก้าวเท้าสืบไปข้างหน้าพร้อมกับฟันดาบลงมา แล้วยั้งแรงเพื่อดึงดาบกลับถอยหลัง ณ จุดใดจุดหนึ่ง ซึ่งจุดยั้งแรงนี้ แต่ละสำนักดาบก็มีตำแหน่งแตกต่างกันไป บางสำนักฟันลงมาหยุดที่ระดับอกหรือหน้าท้อง บางสำนักก็ฟันตวัดผ่าลงไปจนสุดทางอย่างไม่ปรานีปราศรัย

จุดประสงค์ของการฝึกฝนท่านี้มีมากมายเหลือคณานับ ไม่ว่าจะเป็นการสร้างความคุ้นเคยกับการจับดาบให้ถูกต้อง การเพิ่มพละกำลังแขน การฝึกจังหวะการออกแรง หรือการเสริมสร้างความอดทน ทว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือการควบคุมระยะและการยั้งดาบ—เพราะไม่มีทางรับประกันได้ว่าดาบทุกเล่มจะฟันโดนคู่ต่อสู้เสมอไป หากปราศจากจุดยั้งแรงที่ว่านี้ พอฟันดาบวืดเข้าใส่ความว่างเปล่าแล้วไม่คุ้นเคยกับการชักดาบกลับมาตั้งรับ ยามที่อีกฝ่ายโต้กลับมาอย่างรวดเร็วก็ย่อมไร้หนทางป้องกัน และคงต้องปิดฉากชีวิตลงตรงนั้นทันที

สิ่งนี้ถือเป็นพื้นฐานที่สำคัญที่สุดของวิชาดาบญี่ปุ่นอย่างแท้จริง ตั้งแต่เริ่มต้นจนถึงจุดสิ้นสุด ก็สมควรต้องฝึกฝนอย่างต่อเนื่องไม่เคยหยุดหย่อน

ภายในห้องพักแคบๆ อบอ้าวพอสมควร ไม่นานนักคิตะฮาระ ชูจิก็เหงื่อท่วมหัวอีกรอบ ยิ่งไปกว่านั้นกล้ามเนื้อที่เดิมทียังไม่ทันได้พักฟื้นเต็มที่ บัดนี้ก็กลับมาคั่งคั่งไปด้วยกรดแลกติกจนปวดเมื่อยระบมแทบขาดใจ ทว่าเขายังคงกวัดแกว่งดาบอย่างเป็นขั้นเป็นตอนและจริงจังทุกกระบวนท่า—ในเมื่อมีเงื่อนไขและโอกาสที่ดีเลิศถึงเพียงนี้ หากยังไม่ยอมทุ่มเทขยันขันแข็งอีกล่ะก็ นั่นก็โง่เง่าบัดซบเต็มทีแล้ว!

โบราณว่าไว้ เหงื่อออกเท่าไหร่ก็ได้กินข้าวเท่านั้น อยากประสบความสำเร็จก็ต้องยอมหลั่งเหงื่อเสียก่อน! ในเมื่อไม่มีพ่อรวยคอยให้พึ่งพาบารมี จะมามัวนั่งรอให้ขนมเปี๊ยะร่วงลงมาจากฟ้าหรืออย่างไร?

ไม่รู้ว่าเวลาล่วงเลยไปนานเท่าใด นิ้วนางและนิ้วก้อยของมือซ้ายที่ทำหน้าที่ควบคุมดาบก็หมดเรี่ยวแรงลงจนดาบไม้สำหรับฝึกซ้อมหลุดกระเด็นออกจากมือ คิตะฮาระ ชูจิเหลือบมองค่าประสบการณ์ที่มุมล่างซ้ายสายตา ก็พบว่าทักษะ【เพลงดาบโบราณ】ยังคงค้างอยู่ที่ LV5

แต่นี่ก็ช่วยไม่ได้ ธรรมดาของสกิลในเกมมักจะอัปเกรดง่ายดายในช่วงแรกเริ่ม แต่พอผู้เล่นเริ่มลิ้มรสหวานของประโยชน์จากสกิลแล้ว ระบบก็จะเริ่มเขี้ยวลากดินทันที ไม่ใช่ว่าต้องยอมฟาร์มจนตับพัง ก็ต้องยอมเปย์เงินกระเป๋าฉีก การจะอัปเลเวลจึงยากเย็นแสนเข็ญขึ้นเรื่อยๆ นับเป็นหนึ่งในกลเม็ดสูบเงินสุดเจ้าเล่ห์ของบริษัทผู้ผลิตเกมนั่นแหละ

ทักษะ【ภาษาญี่ปุ่น】นั้น เขาอาศัยท่องตารางโกะจูองถูไถฟาร์มค่าประสบการณ์จนดันขึ้นมาถึง LV5 ได้อย่างยากลำบาก จากนั้นก็อาศัยการพูดคุยในชีวิตประจำวันเพื่อสะสมค่าประสบการณ์ จนกระทั่งตอนนี้ไต่ขึ้นมาถึงเลเวล 7 แล้ว ส่วนวิชาดาบนั้นเขาตั้งใจจะยกระดับให้รวดเร็วยิ่งขึ้น ดังนั้นจึงมีแต่ต้องพยายามทุ่มเทเป็นทวีคูณเท่านั้น

เขาหอบหายใจหนักหน่วงพลางนั่งลงพักผ่อน เอื้อมมือไปหยิบตำรา "พิชัยสงครามเล่มเล็ก" พวกนั้นขึ้นมา หมายจะเปิดอ่านศึกษาดูให้ละเอียด ทันใดนั้นเอง กลับได้ยินเสียงดังโครมครามสนั่นหวั่นไหวดังแว่วมาจากด้านนอก ตามมาติดๆ ด้วยเสียงสบถด่าทออย่างเกรี้ยวกราดชุดใหญ่!