ตอนที่ 20 — ตอนที่ 20 ทำไมถึงโกรธขนาดนี้

คิตะฮาระ ชูจิที่เพิ่งโดน 'ผ่าอกแหวกท้อง' มาหยกๆ รู้สึกจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวมาตลอดทั้งเช้า อดไม่ได้ที่จะก้มลงมองหน้าท้องตัวเองอยู่หลายครั้งว่ามีลำไส้ทะลักออกมาหรือไม่ ในตอนนั้นทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วเกินไป ความรู้สึกเฉียดตายจึงไม่ได้ชัดเจนเท่าไรนัก ทว่าพอย้อนคิดดูในภายหลังกลับรู้สึกเย็นวาบไปทั่วทั้งแขนขา—หลายคนมักพูดกันว่าศิลปะการต่อสู้ในยุคโบราณไม่ได้มีอะไรน่าเกรงขาม ทว่าคนในยุคนั้นเขาทุ่มเทค้นคว้าวิจัยกันด้วยชีวิตจริงๆ แม้แต่ทักษะที่ไม่สะดุดตาสักกระบวนท่า เบื้องหลังก็อาจมีซากศพทับถมกันนับสิบนับร้อยชีวิตเป็นเชิงอรรถรองรับ ไม่รู้เหมือนกันว่าหากส่งพวกคนที่ชอบคุยโวโอ้อวดปากเก่งย้อนเวลากลับไปในยุคนั้น จะเอาชีวิตรอดได้สักกี่วินาทีกันเชียว

0.5 วินาที? หรือ 5 วินาที?

ต่อให้คนยุคปัจจุบันจะมีการสะสมแคลเซียมในกระดูกที่ดีกว่า บอบช้ำยากกว่า มีสัดส่วนของกล้ามเนื้อที่หนาแน่นกว่า มีส่วนสูงและช่วงแขนที่ได้เปรียบกว่าคนโบราณ แต่หากต้องเข้าประหัตประหารกันด้วยคมดาบจริงๆ การรอดชีวิตได้ถึงห้าวินาทีก็ถือว่านานเกินพอแล้ว

ในหลายๆ สถานการณ์ ชั้นเชิงและทักษะย่อมสำคัญกว่าพละกำลังดิบเถื่อนเสมอ!

เขาข่มความรู้สึกไม่สบายตัวแล้วตั้งใจฟังบทเรียนจนจบทั้งสี่คาบเช้า ถือเสียว่าเป็นการขัดเกลาพลังใจของตนเอง พอถึงช่วงเวลาพักเที่ยง ก๊วนเพื่อนกลุ่มเล็กๆ ของพวกเขาก็พากันไปกินข้าวที่โรงอาหาร อุจิดะ ยูมะสังเกตเห็นสีหน้าของเขาจึงเอ่ยถามขึ้นมาด้วยความแปลกใจ "คิตะฮาระ ร่างกายไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า ทำไมสีหน้าดูแย่ขนาดนั้นล่ะ?"

คิตะฮาระ ชูจิส่ายหน้าพลางยิ้มบางๆ "ไม่มีอะไรหรอก สงสัยเมื่อคืนคงนอนหลับไม่ค่อยเต็มอิ่มน่ะ"

อุจิดะ ยูมะเข้าใจผิดไปคนละเรื่องทันที เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคียดแค้น "เมื่อคืนตอนกลับไปฉันก็ยิ่งคิดยิ่งโมโหเหมือนกัน! ยัยเปี๊ยกนั่นเล่นลอบกัดพวกเรา! ทั้งที่กะจะลงมือหนักแท้ๆ แต่ยังแสร้งปั้นหน้ายิ้ม แยบยลนักนะ น่ารังเกียจชะมัด! พอเสร็จแล้วยังจะวิ่งมาแหกปากท้าทายอีก ยัยบ้าเอ๊ย!"

คิตะฮาระ ชูจิถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ นายเองก็ไม่ได้ดีไปกว่าเขาสักเท่าไหร่หรอกน่า มัวแต่หลงตัวเองไม่แพ้กันเลย! ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้นายจะเอาจริงเอาจังแค่ไหน ฟุคุซาวะ ฟุยุมิก็คงตบเกรียนนายยับเยินอยู่ดีนั่นแหละ

เขาไม่รู้จะต่อบทสนทนายังไงดี จึงเปลี่ยนเรื่องถามไปว่า "ฉันเห็นนายเดินเข้าๆ ออกๆ ตลอดช่วงพักเบรก ได้ข้อมูลอะไรมาบ้างหรือยังล่ะ?"

"แน่นอนอยู่แล้ว!" อุจิดะ ยูมะฉีกยิ้มอย่างมั่นอกมั่นใจ "เมื่อก่อนฉันไม่เคยสนใจพวกอันดับคะแนนของชั้นปีหรอก พอไปลองถามดูถึงได้รู้ ที่แท้ยัยฟุคุซาวะ ฟุยุมินั่นสอบได้อันดับสามของชั้นปีเชียวนะ… สิบห้าอันดับแรกเขาจะกระจายไปห้องละหนึ่งคน และคนที่ถูกจัดไปอยู่ห้อง C ก็คือยัยนั่นแหละ!"

คิตะฮาระ ชูจิขมวดคิ้ว "เพราะคะแนนสอบเข้าแพ้ฉัน ก็เลยตามมาหาเรื่องงั้นเหรอ?"

มันจะเป็นไปได้ยังไง เหตุผลพรรค์นี้แม้แต่ตัวเขาเองยังไม่เชื่อเลย—หากเป็นเพราะเรื่องแค่นี้จริงๆ ฟุคุซาวะ ฟุยุมิก็คงเข้าขั้นโรคจิตแล้วล่ะ ถ้าเกิดสอบเข้ามหาวิทยาลัยพลาดขึ้นมา มิต้องคว้ามีดไล่แทงเพื่อนร่วมรุ่นที่ได้คะแนนนำหน้าตัวเองจนหมดทุกคนเลยเรอะ? แบบนี้มันว่าที่ฆาตกรต่อเนื่องโรคจิตชัดๆ!

ทว่าเพื่อความรอบคอบ เขาจึงเอ่ยถามไปอีกประโยค "แล้วคนที่สอบเข้าได้อันดับหนึ่งคือใครล่ะ? ฟุคุซาวะไปหาเรื่องคนคนนั้นด้วยไหม?"

อุจิดะ ยูมะทำงานด้านสืบข่าวได้เข้าเป้าอย่างน่าประหลาด รีบตอบทันควัน "อันดับหนึ่งคือซูซูกิ โนกิ จากห้อง A แต่ยัยเปี๊ยกนั่นอยากจะไปหาเรื่องเธอก็หาไม่ได้หรอก… ได้ยินมาว่าเธอสุขภาพไม่แข็งแรง ป่วยออดๆ แอดๆ เรื้อรัง ตั้งแต่เปิดเทอมมาจนถึงป่านนี้ยังไม่เคยโผล่หน้ามาโรงเรียนเลยสักครั้ง"

พอเป็นแบบนี้ก็ชักจะตัดสินได้ยาก คิตะฮาระ ชูจิครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ด้วยความที่อายุจริงในชาติก่อนมากกว่าและมีความเข้าใจในความเป็นไปของสังคมมากกว่า ชั่วพริบตาเดียวเขาก็นึกเชื่อมโยงไปถึงเรื่องผลประโยชน์ขึ้นมา จึงเอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจนัก "จะเป็นไปได้ไหมว่าฉันไปแย่งโควตานักเรียนทุนเรียนฟรีของฟุคุซาวะ?"

ค่าเทอมของโรงเรียนเอกชนในญี่ปุ่นนี่ขูดเลือดขูดเนื้อใช่เล่น หากทำให้เธอต้องสูญเงินก้อนโตไปล่ะก็ การที่เธอจะตามมาระบายความแค้นหาเรื่องเขามันก็ยังพอฟังขึ้นอยู่บ้าง

อุจิดะ ยูมะรีบส่ายหน้าทันที "ไม่ใช่หรอก ยัยนั่นก็เป็นนักเรียนทุนเหมือนกัน ได้รับการยกเว้นค่าเล่าเรียนและค่าธรรมเนียมทั้งหมด แถมถ้าสอบวัดระดับครั้งใหญ่ติดท็อปเท็นก็ยังมีทุนการศึกษาให้รับอีกต่างหาก" พูดพลางเขาก็เริ่มออกอาการอิจฉาตาร้อนขึ้นมา "ไม่ยุติธรรมเอาซะเลย ฉันมาเรียนต้องควักกระเป๋าจ่ายเงิน แต่พวกนายกลับไม่ต้องจ่ายสักเยน แถมยังมีเงินให้รับเข้ากระเป๋าอีก"

คิตะฮาระ ชูจิไม่สนใจคำพูดไร้สาระของหมอนั่น ถ้านายอยากได้ทุนการศึกษาบ้างก็เลิกจัดอันดับความหื่น อันดับหน้าอก หรืออันดับสะโพกดินระเบิดขาเรียวสวยพรรค์นั้นซะสิ แล้วหันมาตั้งใจอ่านหนังสือให้จริงจังสักสองวัน ไม่ใช่เอาแต่เอาลูกตาไปจ้องมองผู้หญิงทั้งวันทั้งคืน

เขาเอ่ยถามด้วยความฉงนสนเท่ห์ "ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องนี้ แล้วมันจะเป็นเพราะอะไรกันล่ะ?"

อุจิดะ ยูมะฟันธงอย่างหนักแน่น "ฉันว่ายัยนั่นเป็นบ้าชัวร์ โรคจิตไม่ผิดแน่! อ้อ จริงสิ คิตะฮาระ นายว่ายังไงถ้าฉันจะไปปล่อยข่าวลือ ว่ายัยเปี๊ยกนั่นจริงๆ แล้วสูงแค่เมตรสี่สิบห้า แต่ดันโม้ว่าตัวเองสูงเมตรห้าสิบ หลอกลวงคนอื่นไปทั่ว แถมยังมีนิสัยขี้อวดแต่กำเนิดและมีปมด้อยฝังใจจนจิตใจมืดมน พร้อมจะสติแตกกลายเป็นคนบ้าได้ทุกเมื่อ เป็นบุคคลอันตรายระดับตัวเป้งของโรงเรียน เป็นว่าที่อาชญากรผู้ใช้ความรุนแรง ไม่แน่อีกไม่กี่วันอาจจะคลั่งไล่ฆ่าคนไม่เลือกหน้า ให้ทุกคนพร้อมใจกันแบนยัยนั่นไปเลย… ความคิดนี้เป็นไงบ้าง?"

คิตะฮาระ ชูจิเอือมระอาเสียจนพูดไม่ออก สู้เขาไม่ได้ก็เลยคิดจะสาดโคลนใส่ข้างหลังเนี่ยนะ? เมื่อกี้ยังหน้าด้านด่าเขาว่าขี้ขลาดเล่นสกปรกอยู่เลยไม่ใช่เรอะ! เขาไม่เห็นด้วยกับการกระทำแบบนี้ จึงด่าปนหัวเราะ "เพลาๆ ลงหน่อยเถอะ ต่อให้นายไปพูดก็ไม่มีใครเขาเชื่อหรอก"

คนสติดีทั่วไปแค่มองหน้าตาของฟุคุซาวะ ฟุยุมิกับอุจิดะ ยูมะก็รู้แล้วว่าควรจะเชื่อใคร—ยัยหัวไชเท้าแคระนั่นน่ารำคาญก็จริง แต่น่าตานับว่าน่ารักน่าเอ็นดูอยู่ไม่น้อย ส่วนอุจิดะ ยูมะนี่แทบไม่ต้องพูดถึงเลย หน้าตาพิมพ์นิยมของตัวร้ายกิ๊กก๊อกจอมเจ้าเล่ห์ชัดๆ

อุจิดะ ยูมะเกาหัวแกรกๆ ก่อนจะเอ่ยอย่างเก้อเขิน "แล้วจะให้ทำยังไงเล่า? พวกเราสู้ยัยนั่นไม่ได้นี่ หรือจะปล่อยให้ยัยนั่นตามราวีหาเรื่องพวกเราไปเรื่อยๆ? นายเชื่อไหมล่ะว่าวิชาเคนโดคราวหน้า ยัยนั่นจะต้องมาท้าตีท้าต่อยพวกเราอีกแน่… ฉันเพิ่งฝึกมาได้แค่ปีเดียว ริตสึฝึกมาสองปีครึ่ง ส่วนยัยนั่นคงฝึกมาตั้งแต่จำความได้ ป่านนี้เผลอๆ ฝึกมาเป็นสิบปีแล้วมั้ง สู้กับยัยนั่นมันไม่ยุติธรรมเลยสักนิด! ริตสึ นายว่าจริงไหม?"

อุจิดะ ยูมะมองหาแนวร่วม จึงหันไปถามชิกิชิมะ ริตสึ แต่กลับพบว่าอีกฝ่ายก้มหน้าก้มตาเดินตามหลังอยู่ครึ่งก้าว คิตะฮาระ ชูจิมองเขาแวบหนึ่งแล้วเอ่ยถาม "เป็นอะไรไปเหรอครับ คุณชิกิชิมะ?"

ชิกิชิมะ ริตสึทอดถอนใจยาว เอ่ยเสียงแผ่ว "ไม่มีอะไรหรอกครับ เมื่อคืนทะเลาะกับพี่สาวนิดหน่อย อารมณ์ก็เลยไม่ค่อยดีเท่าไหร่"

อุจิดะ ยูมะตกใจยกใหญ่ "นายทะเลาะกับเธอจริงๆ เหรอเนี่ย?!" พูดจบเขาก็ยื่นมือไปเชิดคางของชิกิชิมะ ริตสึขึ้นดูทันที ทว่าชิกิชิมะ ริตสึปัดมือเขาออกอย่างแรงแล้วตวาดอย่างหงุดหงิด "อย่ามาแตะเนื้อต้องตัวน่า"

พออีกฝ่ายเงยหน้าขึ้น คิตะฮาระ ชูจิก็มองเห็นความผิดปกติ ชิกิชิมะ ริตสึลงแป้งตลับกลบไว้รอบหางตา แต่ก็ยังพอมองเห็นรอยเขียวช้ำจางๆ ได้อยู่ดี อุจิดะ ยูมะก็เห็นเช่นกัน จึงเอ่ยด้วยความเดือดดาล "ยัยแม่มดนั่นซ้อมนายอีกแล้วสินะ! คอยดูเถอะ เดี๋ยวฉันจะช่วยนายล้างแค้นเอง!"

ชิกิชิมะ ริตสึปรายตามองเขาด้วยสายตาวังเวง พลางชี้นิ้วลงที่พื้น "ห้องเรียนของเธออยู่ชั้นสอง จะให้ฉันพานายไปตอนนี้เลยไหมล่ะ?"

อุจิดะ ยูมะอึ้งไปครู่หนึ่ง พลันนึกขึ้นได้ว่านี่ไม่ใช่สมัยมัธยมต้นแล้ว ตอนนี้เขากลับมาอยู่โรงเรียนเดียวกับชิกิชิมะ โยอีกครั้ง การปากดีพล่อยๆ อาจต้องแลกมาด้วยการโดนเช็กบิลจริงได้ทุกเมื่อ จึงรีบยิ้มแห้งแก้เก้อ "ทำในโรงเรียนมันคงไม่ค่อยเหมาะมั้ง ยังไงเธอก็เป็นรุ่นพี่…"

"งั้นตอนเย็นหลังเลิกเรียน นายจะกลับบ้านไปกับฉันไหมล่ะ?"

อุจิดะ ยูมะหดคอถอยกริบ ไม่กล้าผายลมออกมาแม้แต่ครึ่งคำ

คิตะฮาระ ชูจิที่ยืนอยู่ข้างๆ จึงเอ่ยแทรกขึ้นมา "คุณชิกิชิมะ ไม่จำเป็นต้องทำให้ความสัมพันธ์พี่น้องของพวกนายต้องกระทบกระเทือนเพราะพวกเราหรอกนะ… เรื่องเมื่อวานน่ะช่างมันเถอะ ไม่เป็นไรหรอก" ชิกิชิมะ ริตสึอุตส่าห์ลำบากช่วยหาสมาชิกเข้าชมรมให้พี่สาว แต่พี่สาวกลับทำท่าทางเห็นเป็นเรื่องธรรมดาแถมยังไม่เห็นหัวพวกตน คาดว่าชิกิชิมะ ริตสึคงกำลังเคืองเรื่องนั้นอยู่ แต่คิตะฮาระ ชูจิไม่ได้ติดใจอะไร เขาตั้งใจจะให้ชิกิชิมะ ริตสึติดหนี้บุญคุณ ไม่ใช่ชิกิชิมะ โยเสียหน่อย

ชิกิชิมะ ริตสึส่ายหน้าเบาๆ เอ่ยเสียงอู้อี้อย่างหดหู่ "พวกเราไม่ถูกกันมาตั้งแต่เด็กแล้วครับ"

อุจิดะ ยูมะรีบเสริมทันที "ใช่แล้ว ตอนเด็กๆ พี่สาวของหมอนี่ยังเคยบังคับให้หมอนี่ใส่…" พูดยังไม่ทันจบประโยคก็โดนชิกิชิมะ ริตสึสวนกำปั้นใส่เข้าให้เต็มรัก จนต้องร้อง "โอ๊ย!" ร้องโอดโอยแล้วหุบปากฉับ

เมื่อเห็นสีหน้าของชิกิชิมะ ริตสึฉาบไปด้วยความเดือดดาล ก็รู้ทันทีว่าหมอนี่โกรธจริง จึงได้แต่หัวเราะแห้งๆ แก้เก้อ "คิตะฮาระก็ไม่ใช่คนนอกสักหน่อย ให้เขารู้บ้างก็ไม่เห็นจะเป็นไรเลย!"

ชิกิชิมะ ริตสึเม้มปากแน่นไม่ส่งเสียง ชัดเจนว่าไม่เห็นด้วย ขณะที่อุจิดะ ยูมะกำลังจะอ้าปากพล่ามต่อ จู่ๆ สีหน้าก็เปลี่ยนไป คิตะฮาระ ชูจิหันมองตามสายตาไป ก็เห็นฟุคุซาวะ ฟุยุมิกำลังเดินตรงดิ่งสวนมาทางนี้

ฟุคุซาวะ ฟุยุมิดูง่วงงุนเต็มที เดินสะลึมสะลือประหนึ่งคนละเมอ ทว่าราวกับเธอกับคิตะฮาระ ชูจิมีคลื่นจิตสื่อถึงกันได้ ทันทีที่สายตาของคิตะฮาระ ชูจิตกกระทบลงบนร่างของเธอ เธอก็ตื่นตัวระแวดระวังขึ้นมาในทันใด เงยหน้าขึ้นถลึงตาจ้องกลับมาตรงๆ—ฟุคุซาวะ ฟุยุมิเชิดดวงหน้าเล็กๆ ขึ้นโดยไม่คิดจะหลบสายตาของคิตะฮาระ ชูจิแม้แต่น้อย สบสายตากับเขาเขม็งขณะที่ระยะห่างค่อยๆ ร่นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

ทางเดินตรงนี้กว้างพอที่จะให้คนเดินเรียงหน้ากระดานได้ถึงห้าหกคน แต่ฟุคุซาวะ ฟุยุมิกลับไม่มีความคิดที่จะเลี่ยงเบี่ยงทางแม้แต่นิดเดียว เธอยังคงก้าวตรงเข้ามาด้วยแววตาเย็นชาเฉียบขาด จนกระทั่งมาประจันหน้ากัน อุจิดะ ยูมะที่ถูกรัศมีอำมหิตอันเฉียบคมของเธอกดดันจนหายใจไม่ทั่วท้อง ถึงกับเผลอขยับตัวหลีกทางให้เธอไปโดยไม่รู้ตัว

ฟุคุซาวะ ฟุยุมิไม่แม้แต่จะเอ่ยขอบคุณ เธอเดินผ่านกลางระหว่างพวกเขาไปด้วยท่วงท่าหยิ่งผยอง ยังคงเอียงคอยิงเขี้ยวเล็กๆ จ้องคิตะฮาระ ชูจิไม่วางตา ส่วนคิตะฮาระ ชูจิก็เอียงคอจ้องตอบกลับไปด้วยความสงบนิ่ง

ทว่าท้ายที่สุดฟุคุซาวะ ฟุยุมิก็ไม่อาจเอี้ยวคอบิดไปได้ถึงหนึ่งร้อยแปดสิบองศา ก่อนจะเดินพ้นไป เธอจึงทำท่ายกนิ้วหยามเหยียด พร้อมกับหัวเราะร่าตะโกนเสียงดังลั่น "วันไหนอยากจะลองสัมผัสวิชาเคนโดอีกล่ะก็ มาหาฉันได้ทุกเมื่อเลยนะ ฮะๆๆ! ขอแค่นายมีความกล้าพอก็แล้วกัน!"

ตะโกนเสร็จ เธอก็ดูเหมือนจะรู้สึกว่าตัวเองเป็นฝ่ายชนะอีกรอบ จึงเดินเชิดหน้าลอยชายจากไปอย่างโอ่อ่า

ตอนนี้เองที่อุจิดะ ยูมะเพิ่งได้สติ รู้สึกอับอายขายขี้หน้ากับการที่ตัวเองเผลอหลีกทางให้ จึงสบถพึมพำเสียงเบา "ขี้เก๊กอะไรนักหนา ยัยเปี๊ยกเอ๊ย!"

ส่วนคิตะฮาระ ชูจิจ้องมองแผ่นหลังของฟุคุซาวะ ฟุยุมิ พลางครุ่นคิดในใจ: ว่าแล้วเชียวว่าเรื่องยังไม่จบง่ายๆ ยัยหัวไชเท้าแคระนี่ทำไมถึงได้โกรธขนาดนี้นะ?