ตอนที่ 35 — ตอนที่ 35 เด็กทึ่มคนนี้เก่งชะมัด

โนดาจิเป็นอาวุธสังหารในสนามรบ หัวใจสำคัญคือการประสานงานเป็นทีม หากนำมาใช้ดวลตัวต่อตัวจึงแทบไร้ประสิทธิภาพ คิตะฮาระ ชูจิตั้งท่าดาบระดับกลาง กะว่าจะเผด็จศึกอย่างรวดเร็ว รีบส่งเด็กทึ่มคนนี้กลับบ้านไปนอนเสียที

ฟุคุซาวะ ยูคิซาโตะเพิ่งจะยกดาบไม้ขึ้นเหนือศีรษะ สายตาของคิตะฮาระ ชูจิก็พลันหรี่ลง ชิงลงมือก่อนในพริบตา เขาสืบเท้าไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วแล้วแทงดาบตรงเข้าใส่ข้อมือของฟุคุซาวะ ยูคิซาโตะ หวังจะชิงความได้เปรียบเพื่อคว้าชัยชนะ ทว่านึกไม่ถึงเลยว่า แม้ตัวฟุคุซาวะ ยูคิซาโตะจะดูซื่อบื้อทึ่มทื่อไปหน่อย แต่ดาบในมือของเธอกลับไม่ได้ทึ่มทื่อตามไปด้วยเลยสักนิด ตรงกันข้าม มันกลับเปี่ยมล้นไปด้วยกลิ่นอายดุดันเหี้ยมเกรียมอย่างน่าประหลาด!

"อาฮ่า ฟัน!"

ฟุคุซาวะ ยูคิซาโตะกลับเมินเฉยต่อดาบที่แทงเข้าหาข้อมือของเธอโดยสิ้นเชิง ใบหน้าของเธอฉายแววตื่นเต้นเร้าใจ เงื้อดาบไม้ฟันผ่าลงมาตรงแสกหน้าของคิตะฮาระ ชูจิเช่นเดียวกัน เสียงลมแหวกอากาศแหลมกรีดหู ความเร็วฉับไวถึงขีดสุด ถึงขั้นมีเค้าลางว่าจะฟันถึงเป้าหมายก่อนทั้งที่ออกตัวทีหลังด้วยซ้ำ!

คิตะฮาระ ชูจิตกใจจนสะดุ้ง ถึงแม้เขาจะแทงถูกข้อมือของฟุคุซาวะ ยูคิซาโตะได้ก็จริง แต่หัวของเขาเองอาจจะโดนฟาดจนสมองไหลกระจาย ไม่คุ้มกันอย่างสิ้นเชิง! เขาจำใจต้องเอี้ยวตัวหลบฉากไปด้านข้างอย่างช่วยไม่ได้ ส่งผลให้ความได้เปรียบจากการชิงลงมือก่อนสูญสิ้นไปในพริบตา

ฟุคุซาวะ ยูคิซาโตะไม่มีความคิดจะยั้งดาบไว้แม้แต่น้อย ดาบฟันกระแทกลงบนพื้นดินอย่างแรงจนเศษหินแตกร้าวปลิวกระจายว่อน คิตะฮาระ ชูจิกำลังจะฉวยโอกาสฟันสวนเข้าที่หัวไหล่ของเธอ แต่กลับพบว่าดาบไม้ยาวสองเมตรครึ่งในมือของฟุคุซาวะ ยูคิซาโตะราวกับเบาหวิวประหนึ่งขนนก ถูกเธอควบคุมได้อย่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ อาศัยแรงสะท้อนจากพื้นเพียงชั่วพริบตาเปลี่ยนทิศทางคมดาบ บิดเอวตวัดฟันขวางเข้าใส่ชายโครงของเขาอย่างดุดัน!

แทบจะเหมือนกับเมื่อครู่นี้ไม่มีผิดเพี้ยน! ถึงเขาจะฟันโดนฟุคุซาวะ ยูคิซาโตะได้ ทว่าในขณะเดียวกัน ยูคิซาโตะก็ต้องฟาดเขาจนขี้แตกขี้แตนออกมาแน่นอน… เร็วมาก! ยัยฟุคุซาวะ ยูคิซาโตะคนนี้ควบคุมดาบได้เร็วชะมัด!

คิตะฮาระ ชูจิจำต้องดีดปลายเท้าถอยกรูดไปหลายก้าว ก่อนจะฉุกคิดขึ้นมาได้—ไม่สิ! นี่ไม่ใช่การเอาแผลแลกแผลแล้ว! การเคลื่อนไหวของฟุคุซาวะ ยูคิซาโตะมันเร็วเกินมนุษย์มนาไปแล้ว ดูเผินๆ เหมือนทั้งสองฝ่ายจะโดนดาบพร้อมกัน แต่ความจริงแล้วต้องเป็นเขาต่างหากที่โดนดาบก่อน และหากเป็นเช่นนั้น ต่อให้ฟันโดนยัยเด็กนี่ตามหลัง แรงทำลายก็คงไม่หลงเหลือแล้ว

เด็กทึ่มคนนี้เก่งชะมัด!

เพียงชั่วพริบตาเดียว คิตะฮาระ ชูจิกับฟุคุซาวะ ยูคิซาโตะปะทะกันไปสองกระบวนท่า นอกจากเขาจะไม่ได้เปรียบแม้แต่น้อยแล้ว ยังถูกรูปแบบการต่อสู้อันดุดันป่าเถื่อนขั้นสุดของเธอไล่ต้อนจนหลุดออกจากระยะโจมตีหวังผลอีกต่างหาก

ทันทีที่ไม่สามารถประชิดตัวฟุคุซาวะ ยูคิซาโตะได้ เขาก็ซาบซึ้งถึงความหมายของคำว่า 'ยาวกว่าหนึ่งนิ้ว ได้เปรียบกว่าหนึ่งส่วน' อย่างลึกซึ้งทันที การที่ฟุคุซาวะ ยูคิซาโตะควงดาบไม้ขนาดยักษ์เป็นวงกลม แทบจะกลายเป็นการโจมตีรูปพัด มีพลังโจมตีแบบกวาดล้างเป็นวงกว้าง (AOE) ทรงพลังอย่างยิ่ง แทบไม่มีช่องว่างให้แทรกเข้าไปได้เลย ยิ่งไปกว่านั้น ดาบไม้อันหนักอึ้งเมื่อบวกเข้ากับแรงเหวี่ยงหนีศูนย์ หากโดนเข้าไปจริงๆ เบาสุดก็คงหัวร้างข้างแตก หนักสุดก็คงกระดูกหักคาที่ แค่ได้ยินเสียงลมแหวกอากาศก็ชวนให้ขนหัวลุกชันแล้ว

ชั่วขณะนั้น อย่าว่าแต่คิดจะรีบไล่ฟุคุซาวะ ยูคิซาโตะกลับบ้านเลย ตัวเขาเองไม่โดนเธอตีจนต้องหามส่งโรงพยาบาลก็บุญหัวแล้ว สภาพทุลักทุเลเป็นที่สุด

ทว่าถึงอย่างไรคิตะฮาระ ชูจิก็มีประสบการณ์ต่อสู้ด้วยอาวุธประชิดตัวแบบเอาเป็นเอาตายมาอย่างโชกโชน แม้จะทุลักทุเลแต่ก็ยังไม่เสียกระบวน อาศัยจังหวะย่อตัวหลบเปิดใช้งานสกิล 【อ่านล่วงหน้า】 ทันใดนั้นเวลาก็พลันหยุดนิ่ง ร่างกึ่งโปร่งใสจำนวนนับไม่ถ้วนของคิตะฮาระ ชูจิและฟุคุซาวะ ยูคิซาโตะเริ่มประดาบกัน ทว่าเพียงชั่วพริบตา ร่างจำลองเหล่านั้นก็ถูกฟันร่วงไปเกินครึ่ง—ในบรรดารูปแบบการโจมตีที่เป็นไปได้ทั้งหมด กว่าครึ่งถูกฟุคุซาวะ ยูคิซาโตะฟันจนหงายหลังตั้งแต่กระบวนท่าแรก!

เวลาเริ่มเดินต่ออีกครั้ง คิตะฮาระ ชูจิกัดฟัน อาศัยจังหวะที่ดาบของฟุคุซาวะ ยูคิซาโตะแทงพลาดเป้า พุ่งตัวไถลแนบไปตามตัวดาบยาวของเธอเข้าไปทันที—ต้องเป็นฝ่ายชิงรุกเท่านั้น จะยอมให้เสียเปรียบด้านขวัญกำลังใจไม่ได้เด็ดขาด!

ฟุคุซาวะ ยูคิซาโตะเผชิญหน้ากับคิตะฮาระ ชูจิที่พุ่งประชิดแนบตัวดาบเข้ามาโดยไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อยนิด ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความตื่นเต้นเร้าใจ ราวกับกำลังดื่มด่ำกับความสนุกสนานของการต่อสู้อย่างเต็มที่ เธอใช้มือซ้ายบิดเปลี่ยนทิศทางคมดาบไม้ มือขวาออกแรงกระชากเปลี่ยนจากท่าแทงเป็นท่าฟันขวางอย่างดื้อๆ กะจะผ่าร่างของคิตะฮาระ ชูจิให้ขาดเป็นสองท่อนตรงสะดือนั่นเลย

คิตะฮาระ ชูจิตั้งดาบไม้ขึ้นข้างลำตัวด้วยสองมือ ใช้สันดาบตั้งรับการฟันขวางของฟุคุซาวะ ยูคิซาโตะ พร้อมทั้งไถลคมดาบพุ่งไปข้างหน้าต่อไป ทว่ายังคงรู้สึกได้ถึงเรี่ยวแรงมหาศาลที่ซัดกระหน่ำเข้ามาจนสองมือแทบจะทานไม่อยู่—ฟุคุซาวะ ยูคิซาโตะแทงไปได้ครึ่งทางแล้วเปลี่ยนทิศทางกลางคันแท้ๆ แต่แรงนั้นกลับยังกระแทกจนเขาเซถลาได้

ช่องว่างมันห่างชั้นกันเกินไปแล้ว! เขากัดฟันฝืนทน ระยะทางสองเมตรกว่ามาถึงในพริบตา และในเวลานี้ ดาบไม้ในมือของเขามีแรงพอแค่ตั้งรับแต่ไม่มีแรงรุก ทว่ายังนับว่าโชคดีที่เข้ามาถึงบริเวณโคนดาบไม้ของฟุคุซาวะ ยูคิซาโตะซึ่งเป็นจุดที่ส่งแรงได้น้อย ความกดดันจึงลดลง สุดท้ายเขาก็สละมือข้างหนึ่งสอดแทรกเข้าไปตรงระหว่างสองมือของเธอ ใช้ท่า 'มูโทะโดริ' หวังจะแย่งดาบของเธอมาให้ได้

ต่อให้เป็นพยัคฆ์ร้าย หากไร้เขี้ยวเล็บก็ไม่มีอะไรต้องกลัวอีกต่อไป!

ทว่าพองัดดูแล้วกลับงัดไม่เขยื้อนเลยสักนิด! มือหลักของฟุคุซาวะ ยูคิซาโตะกำด้ามดาบแน่นราวกับหล่อด้วยเหล็กกล้า ส่วนมือรองที่ถูกกดจนเจ็บแปลบ เธอกลับคล้ายกับไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย มิหนำซ้ำ ความเจ็บปวดดูเหมือนจะยิ่งทำให้เธอตื่นเต้นฮึกเหิมกว่าเดิมเสียอีก

เธอหัวเราะร่าฮ่าๆ แล้วโถมทั้งตัวพุ่งชนเข้าใส่คิตะฮาระ ชูจิเต็มแรง กระแทกทั้งคนทั้งดาบของเขากระเด็นถอยกลับไปตรงๆ

คิตะฮาระ ชูจิรู้สึกราวกับถูกแรดพุ่งชน ลมในปอดแทบจะถูกอัดทะลักออกมา ควบคุมฝีเท้าตัวเองไม่อยู่เลยสักนิด สูญเสียจุดศูนย์ถ่วงจนเซถลาถอยกรูด เกือบจะต้องก้มตัวม้วนกลิ้งไปกับพื้นแล้ว ขณะที่ฟุคุซาวะ ยูคิซาโตะควงดาบไม้กลับมา ตะโกนเสียงดังลั่นอีกครั้งว่า "อาฮ่า ฟัน!" แล้วตวัดดาบฟันเฉียงลงมาดั่งสายฟ้าแลบ

คิตะฮาระ ชูจิจนปัญญาอย่างถึงที่สุด กระทั่งมุมคมดาบก็ไม่มีเวลาปรับแล้ว ทำได้เพียงยกดาบขึ้นสกัดตรงๆ ทั้งยังไม่กล้ารับแรงปะทะตรงๆ เต็มกำลัง ต้องพยายามเอียงตัวดาบเพื่อสลายแรงและปัดเบี่ยงดาบไม้ของยูคิซาโตะให้ตกลงไปด้านข้าง เพื่อช่วงชิงจังหวะหายใจ แต่ถึงกระนั้น เขาก็ยังคงซวนเซไม่เป็นท่า ดาบไม้ในมือเกือบจะหลุดลอยกระเด็น ตั้งแต่ปลายนิ้วจรดข้อมือชาดิกจนแทบไร้ความรู้สึก

เล่าดูเหมือนช้า แต่การปะทะกันเกิดขึ้นในเวลาเพียงแค่สองสามวินาทีเท่านั้น ทั้งสองคนเคลื่อนผ่านสลับตำแหน่งกัน คิตะฮาระ ชูจิเพิ่งจะได้สูดหายใจเข้าครึ่งปอด แต่ฟุคุซาวะ ยูคิซาโตะกลับดูเหมือนไม่ต้องพักฟื้นลมหายใจเลยสักนิด เธอหมุนตัวเงื้อดาบฟันลงมาอีกครั้ง ตะโกนด้วยความบ้าคลั่งอย่างตื่นเต้นว่า "ฟัน! ฟัน! ฟัน!"

เสียงตะโกนของเธอดังขึ้นเรื่อยๆ กลิ่นอายสังหารแผ่ซ่านตลบอบอวล จนทำเอานกกลางคืนในแนวป่าตกใจบินพรึ่บพรั่บขึ้นสู่ท้องฟ้า

คิตะฮาระ ชูจิเปิดใช้สกิล 【อ่านล่วงหน้า】 อีกครั้ง หยุดเวลาเพื่อประเมินสถานการณ์ตรงหน้า—ร่างเงาโปร่งใสที่กำลังสู้รบกันแทบจะดับวูบลงหมดในพริบตา—สู้ไม่ได้เลย! ใช่ว่าฟุคุซาวะ ยูคิซาโตะจะมีทักษะยอดเยี่ยมอะไรมากมายขนาดนั้น แต่สมรรถภาพทางกายของเธอมันแข็งแกร่งจนน่าขนพองสยองเกล้า พละกำลังมหาศาล ความเร็วจัดจ้าน ปฏิกิริยาตอบสนองว่องไวเฉียบคม ประหนึ่งสัตว์ประหลาดชัดๆ หากเป็นในสนามรบโบราณแล้วต้องมาเจอตัวประหลาดแบบนี้ คิตะฮาระ ชูจิคงสั่งให้พลธนูระดมยิงใส่เธอโดยไม่ต้องคิด ยิงให้พรุนเป็นตัวเม่นก่อนค่อยว่ากัน

'หนึ่งแรงสยบสิบปัญญา' ของแท้ และ 'วิทยายุทธ์ใต้หล้า พ่ายแพ้แก่ความเร็ว' ของแท้แน่นอน!

ทว่าปัญหาคือที่นี่ไม่ใช่สนามรบ และไม่มีพลธนูให้เขาสั่งการระดมยิง

คิตะฮาระ ชูจิหลบดาบนี้ไปได้อย่างหวุดหวิด ทว่าสถานการณ์กลับยิ่งทวีความเลวร้ายลงเรื่อยๆ ฟุคุซาวะ ยูคิซาโตะยามต่อสู้แม้จะบ้าเลือดตื่นเต้น แต่กลับมีสัญชาตญาณสัตว์ป่าอันเฉียบแหลม คิตะฮาระ ชูจิใช้ลูกไม้ตุกติกสารพัดหวังจะล่อให้เธอหลงกล แต่เธอกลับหลบหลีกไปได้อย่างน่าประหลาดใจทุกครั้ง ซ้ำยังเป็นฝ่ายต้อนคิตะฮาระ ชูจิเข้าสู่ทางตันทีละก้าว

คิตะฮาระ ชูจิลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าทำไมถึงต้องมาดวลดาบในครั้งนี้ ในสายตาของเขามีเพียงปลายดาบของฟุคุซาวะ ยูคิซาโตะ ในใจคิดเพียงแค่จะเอาชนะให้ได้ หรือพูดให้ถูกคือต้อง 'เอาชีวิตรอด' ให้ได้ต่างหาก

ต้องมีทางสิ! ต้องมีทางออกสิ!

เขาใช้เทคนิคปัดดาบตกของสำนักคุรามะริว โจมตีเข้าใส่จุดที่ส่งแรงได้น้อยของดาบไม้ยูคิซาโตะขณะที่กำลังหลบหลีก ฝืนตีให้ดาบเฉเบี่ยงไปเพื่อขัดขวางการรุกไล่โจมตีต่อเนื่องของเธอ ยื้อเวลาให้ตัวเองได้หายใจหายคอเพิ่มอีกเสี้ยววินาที เขาสู้พลางถอยพลาง ในแววตามีแต่ความมุ่งมั่นไม่ยอมแพ้ เป็นความเด็ดเดี่ยวที่พร้อมจะดิ้นรนหาทางรอดจากความตาย

ในดวงตาของเขาลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิง

ในดวงตาของฟุคุซาวะ ยูคิซาโตะก็ลุกโชนไปด้วยเปลวไฟแห่งจิตวิญญาณการต่อสู้เช่นกัน เธอฟาดฟันดาบไม้จนเกิดอานุภาพดั่งดาบจริง คมดาบฟันผ่านไปแล้วเสียงกรีดเฉือนอากาศอันแหลมคมถึงค่อยดังตามมา สีหน้าตื่นเต้นบนใบหน้าค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความคลั่งไคล้ ในปากกู่ร้องตะโกนก้องไม่หยุด กระโปรงสั้นพลิ้วไหว ผมดำขลับสะบัดพัด เธอทุ่มเททั้งกายและใจลงไปในการต่อสู้นี้อย่างเต็มที่

ในสายตาของเธอมีเพียงคิตะฮาระ ชูจิ ลิ้นเลียริมฝีปากสีชมพู ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม ดาบฟันเสยเฉียงขึ้นแบบเกียคุเกสะอย่างหนักหน่วงรวดเร็วถึงขีดสุด ส่วนคิตะฮาระ ชูจิไร้ทางหลบ จำต้องฝืนยกดาบขึ้นรับ แต่ทานแรงไม่อยู่จนแทบจะทรุดคุกเข่าลงไปข้างหนึ่ง ดูคล้ายกับหมดสิ้นเรี่ยวแรงจะต่อกรแล้วในที่สุด

ฟุคุซาวะ ยูคิซาโตะเปลี่ยนวิถีดาบไม้เป็นการตวัดฟันขวาง ความตื่นเต้นพุ่งทะยานขึ้นไปอีกระดับ เธอหัวเราะร่าเสียงดังลั่น

"อาฮ่า จบสิ้นกันที! ฟัน!"

คิตะฮาระ ชูจิเงยหน้าขึ้นอย่างกะทันหัน เส้นผมที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อแนบสนิทอยู่กับหน้าผาก ทว่าในดวงตากลับประกายวาบด้วยความเยือกเย็น เมินเฉยต่อการฟันขวางอันรุนแรงเกรี้ยวกราดที่สามารถฟาดเขาส่งโรงพยาบาลได้ในพริบตา เค้นเรี่ยวแรงหยาดสุดท้ายพุ่งทะยานแทงดาบแลกชีวิต พร้อมกับแผดเสียงคำรามลั่น—

"ตายซะ!"