ตอนที่ 10 — บทที่ 10

จี้หนิงไม่ได้สนใจคนที่อยู่ในรถจี๊ปเลยแม้แต่น้อย

ตอนเธอรีบกลับมาถึงหมู่บ้าน ก็เห็นจางเจียเย่ากับจางเจียหรงกำลังจับแขนจี้หัง เตรียมจะลากตัวเขาไปสถานีตำรวจ

“จี้หนิงเป็นเมียฉัน พวกเราจดทะเบียนกันแล้ว เป็นสามีภรรยาถูกต้องตามกฎหมาย! นายจะพาฉันไปตามหาเธอดีๆ หรือเปล่า? ถ้าไม่พาไป ฉันจะแจ้งตำรวจข้อหาซ่อนตัวผู้กระทำผิด แล้วก็ลักพาตัวภรรยาชาวบ้าน!”

จี้หังทำท่าทางเหมือนหมูตายไม่กลัวน้ำร้อนลวก (หมายถึง คนที่ดื้อดึงไม่เกรงกลัวต่อสิ่งใดแล้ว)

“จะฟ้องก็ฟ้องสิ!”

หนึ่ง พี่สาวเขาไม่ใช่ผู้กระทำผิด

สอง พี่สาวเขาแค่ไปทำธุระที่อำเภอ

พวกมันจะเอาอะไรไปฟ้องเขา?

ยิ่งกว่านั้น จี้หังก็มองออกแล้วว่าลุงใหญ่บ้านจางไม่กล้าจับพวกเขาไปอบรมสั่งสอนจริงๆ ทำได้แค่เอาสถานีตำรวจมาขู่เท่านั้น

ดูท่าว่าทางการจะสั่งห้ามใช้วิธีการลงโทษแบบเก่าอย่างเด็ดขาดแล้วจริงๆ

แม่จางตะโกนลั่น “อย่าไปเสียเวลาพูดกับพวกมัน! ลากไปสถานีตำรวจเลย ให้ตำรวจสอบสวนมัน!”

พี่ใหญ่สามีเคยพูดไว้แล้วว่า จี้หนิงจงใจทำร้ายคน แบบนี้ผิดกฎหมาย ถึงขั้นติดคุกได้ หนักกว่าการเรียกมาอบรมสั่งสอนเสียอีก

ดังนั้นจางเจียเย่ากับจางเจียหรงจึงช่วยกันจับจี้หัง ลากตัวไปสถานีตำรวจ

ชาวบ้านทั้งหมู่บ้านต่างพากันเดินตามไปดูเรื่องสนุก

พ่อจี้แม้จะไม่ได้ถูกจับ แต่ก็ตามไปด้วยเหมือนกัน

คนบ้านจางไม่ค่อยรู้เรื่องกฎหมายหรอก แต่ลุงใหญ่บ้านจางยังพอรู้อยู่บ้าง เขาหวงแหนชื่อเสียงตัวเองมาก จึงยอมให้จางเจียเย่าจับแค่จี้หังคนเดียว

เพราะมีพยานเห็นว่าจี้หังเป็นคนไปส่งจี้หนิง

แบบนี้จี้หังก็ถือว่ามีความผิดฐานปกปิดและให้ที่ซ่อนแก่ผู้กระทำผิด

แม่จี้รีบคว้าแขนพ่อจี้ไว้ ร้อนใจจนกระทืบเท้า พลางกระซิบถามเสียงเครียด

“จี้หนิงไปไหนกันแน่?! พ่อมันก็พูดมาสักทีสิ! จะทนดูเสี่ยวหังถูกจับติดคุกได้ลงคอเชียวเหรอ?!”

ถ้าลูกชายติดคุก มีประวัติเสียติดตัว อนาคตก็พังหมด!

ลูกเธอยังอยากไปเป็นทหารอยู่นะ!

ตอนนี้แม่จี้เริ่มเชื่อแล้วว่าจี้หนิง ‘หลบหนีความผิด’

ก็เล่นเอาน้ำร้อนลวกคนจนบาดเจ็บขนาดนั้น แถมยังทุบทำลายบ้านจางอีก คาดว่าคงจะกลัวแล้วนั่นแหละ!

พ่อจี้: “แค่กๆ... ก็บอกแล้วไงว่าไปซื้อของที่ตัวอำเภอ เดี๋ยวก็กลับมาแล้ว”

แม่จี้กลอกตาใส่ทันที

“พ่อมันคิดว่าฉันโง่หรือไง?! จะบอกดีๆ ไหม? อยากให้เสี่ยวหังติดหลังแหไปด้วยหรือยังไง?!”

สองพ่อลูกนี่โดนยัยจี้หนิงล้างสมองไปหมดแล้ว! รู้งี้ตอนยัยเด็กนั่นเกิดใหม่ๆ เธอน่าจะจับกดลงถังส้วมให้ตายไปซะ!

โมโหจะตายอยู่แล้ว!

จังหวะนั้นเอง จี้หนิงรีบวิ่งเข้ามา ก่อนตะโกนเสียงดัง

“ปล่อยจี้หังนะ!”

พ่อจี้พอเห็นลูกสาวกลับมา ก็ถอนหายใจโล่งอกทันที ก่อนหันไปมองภรรยา

“เห็นไหม? ฉันบอกแล้วว่าหนิงหนิงแค่ไปซื้อของที่ตัวอำเภอ”

พูดจบ เขาก็รีบเดินไปยืนข้างลูกสาวทันที กลัวคนพวกนั้นจะเผลอทำร้ายเธอ

จี้หังเห็นพี่สาวกลับมา ก็สะบัดตัวหลุดจากจางเจียเย่ากับจางเจียหรง ก่อนรีบวิ่งไปหา

“พี่!”

แม่จางรีบพุ่งเข้ามาตรงหน้าจี้หนิงทันที ท่าทางฮึกเหิมเหมือนไก่ชนชนะศึก

“กลับมาก็ดีแล้ว! เมื่อคืนเธอเอาน้ำร้อนลวกพวกเรา แถมยังทุบบ้านอีก นี่มันข้อหาทำร้ายร่างกายกับพฤติกรรมนักเลงชัดๆ! ถ้าวันนี้เธอไม่ขอโทษต่อหน้าชาวบ้านทั้งหมด แล้วรับปากว่าจะกลับตัวกลับใจเป็นลูกสะใภ้ที่ดี ทำหน้าที่ลูกสะใภ้ให้ดี พวกเราจะไปแจ้งตำรวจให้จับเธอเข้าคุก!”

จางเจียเย่าเห็นจี้หนิงกลับมา ในใจก็โล่งขึ้นมาก

เขาชอบเธอจริงๆ แล้วก็กลัวว่าเธอจะหนีไปด้วย

เขารีบพูดเกลี้ยกล่อม: “หนิงหนิง เธอแค่ขอโทษแม่ฉันต่อหน้าทุกคน แล้วรับปากว่าจะไม่ทำอีก เรื่องนี้ก็จบแล้ว ไม่ต้องไปสถานีตำรวจหรอก ยังไงพวกเราก็เป็นครอบครัวเดียวกันทั้งนั้น”

ชิวเจาตี้รีบเสริม: “แล้วก็ต้องชดใช้เงินด้วย!”

จี้หนิงหัวเราะออกมาเบาๆ: “ให้ฉันขอโทษน่ะเหรอ? ไม่มีทาง! ไปสถานีตำรวจเถอะ แบบนั้นง่ายกว่า”

แม่จางได้ยินก็แทบระเบิด: “งั้นก็ไป! ให้เธอติดคุกไปเลย!”

จางเจียลี่เพิ่งสังเกตเห็นกล้องที่ห้อยอยู่ตรงคอจี้หนิง จึงรีบชี้หน้าทันที

“นั่นกล้องฉัน! เธอยังขโมยกล้องฉันไปอีก! ไปสถานีตำรวจ! ยังไงวันนี้ก็ต้องไป! ทั้งจงใจทำร้ายคน ทั้งทุบทำลายข้าวของ แล้วยังขโมยของอีก หลายความผิดรวมกันแบบนี้ เธออย่าหวังเลยว่าจะได้ออกมาอีก!”

จี้หนิงยิ้มเย็น: “ได้สิ ไปเลย! ไปตอนนี้เลยก็ได้! ฉันเองก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าคนผิดคือฉัน หรือจะเป็นพวกหน้าเลือดที่กดขี่แรงงานชาวบ้านกันแน่!”

พูดจบ เธอก็หยิบรูปถ่ายออกมาหลายใบ ก่อนเหลือบมองจางเจียลี่

สีหน้าจางเจียลี่ซีดเผือดในพริบตา ทั้งตัวเริ่มสั่น

จี้หนิง… เอารูปในกล้องไปล้างแล้ว?!

ไม่… เป็นไปไม่ได้!

ร้านถ่ายรูปในอำเภอ อย่างเร็วก็ต้องสองวันถึงจะได้รูปกลับมา จี้หนิงออกไปแค่ครึ่งวันเอง!

เมื่อคืนร้านก็ปิดแล้วด้วย ไม่มีทางล้างตั้งแต่เมื่อคืนแน่!

เธอรีบปลอบตัวเองในใจอย่างบ้าคลั่ง

จี้หนิงมองใบหน้าที่ไร้สีเลือดของอีกฝ่าย ก่อนหัวเราะเย็นชา

แค่นี้ก็กลัวแล้ว? นี่มันยังแค่น้ำจิ้ม!

ชาติที่แล้ว อีกฝ่ายใช้รูปพวกนี้ข่มขู่เธอตั้งกี่ครั้งกัน!

จี้หนิงชูรูปขึ้นให้ชาวบ้านรอบๆ ดู

“รูปใบนี้ เป็นตอนที่คนบ้านจางบังคับให้ฉันคุกเข่าโขกศีรษะให้พวกเขา บอกว่าฉันต้องคำนับ ยกน้ำชา แล้วก็ยอมรับกฎบ้านจาง ถึงจะมีสิทธิ์เป็นลูกสะใภ้บ้านนี้”

สีหน้าจางเจียลี่เปลี่ยนทันที รีบพุ่งเข้าไปแย่งรูป

“เอารูปคืนมา! ยัยหัวขโมย! ฉันจะจับเธอไปสถานีตำรวจ! ทุกคนช่วยกันจับเธอเร็ว!”

แม่จางกับจางเจียเย่าก็รีบพุ่งเข้าไปแย่งรูปเหมือนกัน

ถ้ารูปพวกนี้หลุดให้ชาวบ้านเห็น มีหวังจบเห่แน่!

พ่อจี้ จี้หัง รวมถึงแม่จี้ต่างรีบเข้าไปขวาง ไม่ให้พวกเขาแย่งรูปได้

จี้หนิงหยิบรูปใบที่สองขึ้นมา เป็นรูปตอนเธอยกมือสาบาน

“ส่วนรูปนี้ คนบ้านจางบังคับให้ฉันสาบาน บอกว่าถ้าแต่งเข้าบ้านจางแล้ว ต้องกตัญญูต่อพ่อแม่สามี เคารพพี่สะใภ้ เอ็นดูน้องสามี ดูแลคนแก่กับเด็กเล็ก รับผิดชอบงานบ้านทั้งหมด ส่งเงินเดือนทั้งหมดให้ครอบครัว หากผิดคำสาบานก็ขอให้ฟ้าผ่า ตายสยดสยอง ทั้งครอบครัวพังพินาศตายกันหมด!”

พอทุกคนได้ยิน ก็ฮือฮากันทั้งวง!

สาบานอะไรโหดขนาดนั้น?!

คนบ้านจางนี่ไม่ใช่คนแล้วหรือไง!

แม่จางพุ่งตัวเข้าไปอย่างบ้าคลั่ง แต่ถูกทั้งคนบ้านจี้กับชาวบ้านบางส่วนช่วยกันขวางไว้

เธอรีบตะโกนเสียงหลง “ไม่ใช่อย่างนั้น! เธอโกหก! ทุกคนอย่าไปเชื่อ!”

จี้หนิงหยิบรูปใบที่สามออกมาอีก

“ส่วนใบนี้…คือรูปตอนที่พวกเขาบังคับให้ฉันลงชื่อในสัญญาขายตัว!”

ชาวบ้านพอได้ยินก็แตกตื่นทันที

“สัญญาขายตัว?!”

พ่อจางโกรธจนหน้าเขียวคล้ำ “สัญญาขายตัวอะไรกัน! นั่นมันกฎบ้าน! อย่ามาใส่ร้ายส่งเดช!”

จี้หนิงหัวเราะเย็น “กฎบ้านงั้นเหรอ? ก็แค่คำพูดสวยหรูของพวกบ้านจางเท่านั้นแหละ! เนื้อหาในนั้นต่างอะไรจากสัญญาขายตัว? จะให้ฉันอ่านให้ทุกคนฟังไหมล่ะ? คนบ้านจางยังบังคับให้ฉันท่องจำด้วยนี่ โชคดีจริงๆ ที่ฉันท่องได้หมดแล้ว ตอนนี้จะท่องให้ทุกคนฟังก็ยังได้!”

พ่อจาง “…”

แน่นอนว่า “กฎบ้าน” พวกนั้น เธอต้องเอาออกมาให้ทุกคนดูอยู่แล้ว แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้

เพราะกฎบ้านยังอยู่ในมือเธอ ตอนที่หยิบกล้องหนีมา เธอกวาดกระดาษบนโต๊ะติดมือมาด้วยพอดี

จี้หนิงชูรูปใบสุดท้ายขึ้นมา

“รูปนี้คือตอนที่แม่สามีให้ฉันล้างเท้าให้พ่อสามี เขาไม่พอใจที่น้ำล้างเท้าร้อนเกินไป ก็เลยถีบฉันเข้าเต็มๆ! คนเราฆ่าได้ หยามไม่ได้ คนบ้านจางรังแกกันเกินไปแล้ว เห็นฉันเป็นสาวใช้ในยุคเก่าครั้งแล้วครั้งเล่า ฉันทนไม่ไหวแล้วจริงๆ ถึงได้เอาน้ำล้างเท้าสาดใส่พวกเขา! ขอถามลุงป้าน้าอาทุกคนหน่อยเถอะ การที่ฉันลุกขึ้นต่อต้านการกดขี่ ต่อต้านการถูกเหยียดหยาม ฉันผิดด้วยเหรอ?”

พอเห็นรูปถ่ายพวกนั้น พ่อจี้ถึงได้วางมือจากการกันคนบ้านจาง มองดูภาพท่าทางที่ต่ำต้อยของลูกสาว เขาก็ยิ่งปวดใจ ตอนกลับบ้าน ลูกสาวเล่าเรื่องเบาเกินไปจริงๆ!

ดวงตาเขาแดงก่ำ น้ำเสียงเริ่มสะอื้น

“พ่อแม่พี่น้องทุกคน ลุงป้าน้าอาทุกคน ลองถามตัวเองดูเถอะ ถ้าเป็นตนเองจะทนได้ไหม? ถ้าลูกสาวของพวกนายเพิ่งแต่งงานคืนแรกแล้วต้องเจอเรื่องแบบนี้ ทุกคนจะทนได้หรือ? คนบ้านจางเห็นลูกสาวฉันเป็นคนบ้างหรือเปล่า?!”

จี้หังก็ปวดใจจนจุกอยู่ที่คอ เสียงแหบพร่าไปหมด

“นี่มันยุคใหม่แล้วนะ! บ้านไหนยังให้ลูกสะใภ้คุกเข่าโขกศีรษะ ยกน้ำชาให้พ่อแม่สามีอยู่บ้าง?! ทำอย่างนี้มันพวกเจ้าของที่ดินยุคเก่าชัดๆ! แบบนี้มันไม่ต่างอะไรกับการเอาพี่สาวฉันไปเป็นทาสรับใช้หรือเมียน้อยเลย!”