ตอนที่ 24 — บทที่ 24

จี้หังยื่นโจ๊กให้พ่อจี้ก่อน "พ่อ กินโจ๊กสิ"

ตอนนั้นแม่จี้ก็ถือโจ๊กเข้ามาสองชาม เธอพูดกับจี้หนิงว่า: "แกไปตักเอง!"

จี้หนิงยังไม่ทันพูดอะไร จี้หังก็พูดขึ้นว่า: "พี่ใหญ่ พี่ไม่ต้อง ฉันยกเข้ามาให้พี่แล้ว! ชามนี้ของพี่"

จี้หังยื่นโจ๊กในมือให้จี้หนิง

โจ๊กใส่มาในชามที่ทำจากกะลามะพร้าว จี้หนิงรับมา

แม่จี้พูดอย่างอารมณ์เสีย: "แกไม่มีมือหรือไง? นั่นมันของน้องแก แกไปตักเองสิ!"

จี้หังยื่นมือไปหยิบโจ๊กชามหนึ่งในมือของแม่จี้มา: "ฉันกินชามนี้ก็พอแล้ว พี่รอง พี่ไปตักเองเถอะ!"

ในหม้อต้องเหลือแค่น้ำโจ๊กแน่ๆ แม่ของเขาต้องตักเนื้อไปจนเกลี้ยง เหลือแต่น้ำโจ๊กไว้ให้พี่ใหญ่ชามเดียวแน่นอน

ดังนั้นเขาเลยตั้งใจตักเข้ามาให้ก่อนสองชามใหญ่ เลือกปูที่ตัวอ้วนที่สุดกับปลาที่มีก้างน้อยที่สุด

แถมยังตักปลามาเพิ่มอีกตัว แม่ของเขาคิดว่าเอามาให้พ่อกิน เลยไม่ได้ว่าอะไร

จี้เยว่โมโหแทบตาย: "จี้หัง! ชามนั้นแม่ตักให้ฉัน เอาคืนมานะ!"

ในหม้อต้องเหลือแต่น้ำโจ๊กแน่ๆ เธอไม่ไปตักหรอก!

จี้หังซดโจ๊กไปคำหนึ่งทันที: "ฉันกินไปแล้ว พี่ไปตักเองเถอะ!"

พ่อจี้พูดขึ้น: "เสี่ยวเยว่ เธอไปตักเองเถอะ"

แม่จี้สีหน้าบึ้งตึง พลางจ้องจี้หนิงเขม็ง: "จี้หนิง ชามนั้นของฉัน แกไปตักเอง นั่งรอกิน ยังอยากให้คนอื่นป้อนเข้าปากแกอีกหรือไง?"

จี้หนิงได้ยินคำพูดของแม่จี้ ก็ก้มหน้าเป่าโจ๊กในชาม แล้วซดโจ๊กไปคำหนึ่ง

แม่จี้เบิกตากว้าง: “……”

เธอกล้าดีได้ยังไง?

แม่จี้โมโหจนแทบระเบิด!

ท้าทาย!

นี่มันท้าทายกันชัดๆ!

นังลูกอกตัญญูคนนี้!

คิดจะกบฏหรือไง!

จี้หนิงดูเหมือนจะคิดว่ายังยั่วโมโหเธอไม่พอ เธอหันไปมองพ่อจี้กับจี้หังแล้วพูดอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาวว่า: "พ่อ เสี่ยวหัง ลองชิมดูสิ สดมาก หวานมากเลย"

พูดจบก็คีบเนื้อปลาขึ้นมาเป่า แล้วเอาเข้าปาก

ไม่แม้แต่จะปรายตามองแม่จี้เลยสักนิด!

ไฟโกรธของแม่จี้พุ่งปรี๊ดขึ้นมา

จี้หังได้ยินก็ชิมไปคำหนึ่งเหมือนกัน: "อืม สดมากจริงๆ ฉันแทบจะลืมไปแล้วว่าโจ๊กปลามีรสชาติแบบนี้!"

พ่อจี้ก็ไม่ได้กินโจ๊กปลามานานแล้วเหมือนกัน จึงชิมไปคำหนึ่ง: "อร่อย"

ในบ้านอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของอาหารทะเลและสาหร่ายทะเล จี้เยว่หิวจนไส้กิ่ว รีบยื่นมือไปหยิบโจ๊กที่เต็มชามในมือของแม่จี้มา

"พี่ ทำไมพี่ถึงอกตัญญูแบบนี้? รีบเอาโจ๊กให้แม่สิ! ชามของพี่เป็นของแม่นะ!"

พูดจบ เธอก็ซดคำใหญ่ไปอย่างอดใจไม่ไหว ไม่กลัวร้อนเลยสักนิด!

จี้หนิงไม่สนใจเธอ

จี้หัง: "เธอนั่นแหละอกตัญญู ชามของเธอนั่นแหละเป็นของแม่! อยากกินทำไมไม่ไปตักเองล่ะ?"

จี้เยว่ไม่ไปหรอก ใช้หัวแม่เท้าคิดก็รู้ว่า ในหม้อเหลือแต่น้ำโจ๊กแล้ว แม่ถึงได้เรียกจี้หนิงไปตักเอง

เธอจะกินปลา จะกินปู!

เธอไม่ได้กินมานานเกินไปแล้ว!

แม่จี้มองจี้หนิงที่กำลังกินโจ๊กเงียบๆ คราวนี้โมโหสุดขีดจริงๆ ถึงกับโมโหจนร้องไห้ออกมา!

เธอนั่งลงบนพื้นดื้อๆ ปาดน้ำตาพลางพูดว่า: "นี่น่ะเหรอลูก! อุตส่าห์เบ่งออกมา! รู้อย่างนี้คลอดหมูแดงออกมายังดีกว่าคลอดลูกสาวเสียอีก! อุตส่าห์เลี้ยงดูแกมาจนโตอย่างยากลำบาก ทำกับข้าวเสร็จก็ให้แกกิน! แกก็เอาแต่กินของแกคนเดียว! ตอนนั้นทำไมฉันถึงไม่โยนแกทิ้งทะเลให้จมน้ำตายไปซะนะ! ฮือๆ……"

(หมายเหตุ: คลอดหมูแดงดีกว่าคลอดลูก เป็นสแลงกวางตุ้งหมายถึง มีลูกอกตัญญู สู้มีหมูแดงให้กินอิ่มท้องยังจะดีเสียกว่า)

แม่จี้ปาดน้ำตา หางตามองจี้หนิง

แต่จี้หนิงทำเหมือนไม่ได้ยิน ไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด ยังนั่งกินเนื้อปลาเงียบๆ ต่อไป

แม่จี้: “……”

จี้หังยอมใจแม่ของเขาจริงๆ เอะอะก็เล่นไม้นี้ทุกที เขาพูดขึ้นดื้อๆ:

"พี่รอง แม่ว่าพี่อยู่นะ! ทำไมพี่ถึงอกตัญญูแบบนี้? รีบเอาโจ๊กคืนให้แม่ไป แล้วไปตักเองสิ!"

จี้เยว่: "พี่ใหญ่! แม่ว่าพี่อยู่นะ! ทำไมพี่ถึงอกตัญญูเอาแต่กินคนเดียวแบบนี้? รีบเอาโจ๊กของพี่ให้แม่สิ! ตอนที่แม่คลอดพี่ แม่เจ็บปวดอยู่ตั้งสามวันสามคืน ทนทุกข์ทรมานแสนสาหัส ถ้าแม่ไม่ทนทุกข์ จะมีพี่เกิดมาได้เหรอ?"

พ่อจี้พูดขึ้น: "เสี่ยวเยว่ เอาโจ๊กของเธอคืนให้แม่ไป แล้วไปตักเอง!"

พ่อจี้รู้สึกว่าควรจะดัดนิสัยลำเอียงของภรรยาเสียบ้าง ไม่อย่างนั้นเธอก็ไม่ต้องกิน หรือไม่ก็ไปกินของลูกสาวคนเล็กเอา!

เลี้ยงลูกสาวคนเล็กจนเห็นแก่ตัว สนใจแต่ตัวเอง ช้าเร็วเธอก็ต้องรับกรรม!!

ตอนนี้เขามองจี้เยว่ ยิ่งมองก็ยิ่งเห็นแก่ตัว!

เห็นแก่ตัวจนในใจเขาหนาวเหน็บไปหมด!

จี้เยว่ทำปากยื่น: "ทำไมฉันต้องให้ด้วยล่ะ? แม่ทวงจากพี่ใหญ่ ไม่ได้ทวงจากฉันเสียหน่อย! พ่อนั่นแหละลำเอียง!"

พูดจบเธอก็รีบเป่าอย่างรวดเร็ว แล้วซดโจ๊กคำใหญ่ไปอีกหนึ่งคำ

แม่จี้ปรายตามองจี้หนิงอีกครั้ง

จี้หนิงกัดปูไปหนึ่งคำ

พ่อจี้: "เธอจะให้หรือไม่ให้? ปลานี่เป็นรางวัลที่พี่เธอออกทะเลหาปลาได้มา ถ้าเธอไม่ให้ พรุ่งนี้เธอก็ไม่ต้องกินข้าว!"

จี้เยว่ตาแดงก่ำ: "ทำไมฉันต้องให้ด้วย? จี้หนิง……"

พ่อจี้ตะคอกอย่างโกรธจัด: "จะให้ไหม! แค่กๆ……"

พ่อจี้ตะคอกจบ ก็อดไม่ได้ที่จะไอออกมา แต่ยังคงถลึงตามองจี้เยว่อย่างโกรธเกรี้ยว

จี้เยว่: “……”

ช่างเถอะ ยังไงถ้าเธอให้แม่ แม่ก็คงไม่เอาอยู่ดี

"แม่ โจ๊กนี่ให้แม่ ฉันไปตักเองก็ได้ ฉันไม่เหมือนใครบางคนที่อกตัญญู หรอกนะ!"

เมื่อเห็นว่าพ่อจี้โกรธจริง ส่วนจี้หนิงก็ไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย แม่จี้จึงหมดหนทาง ทำได้เพียงจำใจพูดว่า:

"ไม่ต้องหรอก แม่ไปตักเอง มีแค่แกที่รู้จักกตัญญูต่อแม่! ไม่เสียแรงที่แม่รักแกมากกว่าใคร!"

พูดจบเธอก็ปาดน้ำตา ปรายตามองจี้หนิง

จี้เยว่ก็มองจี้หนิงเหมือนกัน: "แม่ แม่รีบไปตักเถอะ! วันหลังฉันจะกตัญญูกับแม่เอง!"

จี้หนิงกินกุ้งไปหนึ่งตัว กุ้งที่มีอยู่เพียงตัวเดียว

สองแม่ลูกมองจี้หนิงแวบหนึ่ง เห็นเธอนั่งกินกุ้งตรงนั้นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก็แทบจะหายใจไม่ออก!

แม่จี้หน้าดำคร่ำเครียดลุกขึ้นยืน มองจี้หนิงแวบหนึ่ง แล้วหันหลังเดินออกไป

จี้หนิงเงยหน้ามองเธอแวบหนึ่งตอนที่เธอหันหลังกลับพอดี บังเอิญเห็นความเกลียดชังที่ฝังลึกอยู่ในดวงตาของเธอ!

จี้หนิงก้มหน้ากินปลาและลิ้มรสโจ๊กต่ออย่างสงบ

ชาติที่แล้วเธอไม่เคยแม้แต่จะได้ลิ้มรสโจ๊กปลาที่อุดมสมบูรณ์ขนาดนี้มาก่อนเลย

ชาติที่แล้วพ่อจี้กับจี้หังก็เอาโจ๊กดีๆ ให้เธอเหมือนกัน พอแม่จี้โวยวาย เธอก็ยอมยกให้ไปหมด

ตอนนั้นช่างโง่จริงๆ!

จี้เยว่รอจนแม่เดินออกไป ก็รีบกินปลากับปูในชามอย่างรวดเร็ว

พ่อจี้มองเธอโดยไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่คิดว่าถ้าภรรยากลับมาเห็นภาพนี้ จะไม่รู้สึกหนาวเหน็บในใจได้ยังไง!

จี้หนิงเพิ่งจะส่งเสียงออกมา: "ในหม้อไม่มีปลาแล้วใช่ไหม? ควรเหลือไว้ให้แม่ตัวหนึ่งนะ"

พ่อจี้: "ไม่ต้องเหลือไว้หรอก! ปลาพวกนี้เธอกับเสี่ยวหังหามาได้ พวกเธอได้ทำหน้าที่ลูกกตัญญูแล้ว"

ถ้าในหม้อไม่เหลือปลาแล้ว ก็เป็นเพราะแม่จี้เป็นคนแบ่งโจ๊กเอง ในเมื่อเธอตั้งใจแบ่งโจ๊กแบบนี้ คงอยากจะกินน้ำโจ๊กสินะ งั้นก็กินน้ำโจ๊กไปก็แล้วกัน!

ภัยธรรมชาติยังพอหลบเลี่ยงได้ แต่ภัยที่ก่อขึ้นเองนั้นไร้ทางรอด!

ในเมื่อเธออยากลำเอียงขนาดนี้ จงใจทำแบบนี้เอง ก็สมควรได้กินแต่น้ำโจ๊ก!

หิวก็ปล่อยให้เธอหิวไปคนเดียวเถอะ!

ไม่กลัวว่าจะทำให้ลูกสาวคนโตเสียใจเลยสักนิด!

จี้เยว่ได้ยินดังนั้นก็ยิ่งกินเร็วขึ้นไปอีก แล้วก้างปลาก็ติดคอ!

"แค่กๆ……"

แม่จี้ตักน้ำโจ๊กกลับมาครึ่งชาม ก็ต้องมาช่วยเธอเขี่ยก้างปลาอีก!

ปรากฏว่าก้างติดลึกเกินไป ไม่มีวิธีอื่น ทำได้แค่รอไปหาหมอพรุ่งนี้

โจ๊กก็ไม่ได้กินแล้ว!

ส่วนปลากับปูที่จี้เยว่กินเหลือก็ถูกเธอตั้งใจกัดจนเละเทะไปหมด ไม่มีใครยอมกินของแบบนั้นต่อแน่!

แม่จี้ก็กินไม่ลงเหมือนกัน

แล้วคืนนั้น แม่จี้กับจี้เยว่ก็นอนไม่หลับทั้งคืน

คนหนึ่งหิว อีกคนหนึ่งถูกก้างปลาติดคอ

จี้เยว่นอนไม่หลับ แอบไปล้วงกระเป๋าเสื้อของจี้หนิง ผลปรากฏว่าถูกเบ็ดตกปลาเกี่ยวมือเข้าให้อีก!

เธอด่าจี้หนิงในใจไปทั้งคืนจนอกแทบแตก

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น คนในครอบครัวก็นั่งเรือขึ้นฝั่ง แม่จี้จะพาจี้เยว่ไปหาหมอ

พ่อจี้จะไปรับงานที่คณะกรรมการประมง เอาเป็นว่าใครมีหน้าที่ถักอวนก็ถักอวน ใครมีหน้าที่ออกทะเลก็ออกทะเล

บนเรือ จี้เยว่พูดอย่างหน้าตาเฉยว่า: "พี่ พี่มีเงินไม่ใช่เหรอ? เอามาให้ฉันไปหาหมอสิ"

เสียงแหบพร่าเหมือนห่านตัวผู้ก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อการวางแผนของเธอเลย

แม่จี้ได้ยินก็หันไปมองจี้หนิง