ตอนที่ 77 — ตอนที่ 77 ปะทะเฒ่าเต่า

ในขณะที่ฉู่เหลียงออกไปคุยกับผู้ดูแลชุย ก็มีชายชราผู้หนึ่งเดินเข้ามาในลานกว้างด้วยฝีเท้าเชื่องช้า

เขาสวมชุดผ้าป่าน หลังค่อมอย่างรุนแรง มีหนวดเคราหงอกขาว เส้นผมบางจนแทบจะไม่มี ดูแก่ชราเป็นอย่างมาก เดินช้ามาก ช้าจนน่าหงุดหงิด ทว่าฝีเท้ากลับมั่นคงหนักแน่น ไม่เหมือนกับคนแก่ที่เดินเตาะแตะ

ชายชราที่รูปลักษณ์ราวกับขอทานผู้นี้ ตามหลักแล้วไม่ควรมาปรากฏตัวอยู่ที่ลานหลังบ้านของหมู่บ้านสกุลหลี่ ไม่รู้ว่าเขาค่อยๆ เดินเข้ามาได้อย่างไร

หากคนอื่นในหมู่บ้านมาเห็นเข้า เกรงว่าคงรู้สึกแปลกใจเป็นแน่ ทว่าในลานแห่งนี้กลับมีเพียงปลาหนึ่งตัวเท่านั้น

หลิวเสี่ยวอวี่มองดูท่านปู่ท่าทางประหลาดผู้นี้ พริบตาปริบๆ แล้วเอ่ยปากถามว่า "ท่านปู่หัวล้าน ท่านเอาของกินมาส่งให้ข้าหรือ?"

"หึหึหึ..." ชายชราเปล่งเสียงหัวเราะแหบพร่า ก่อนจะเงยหน้าขึ้น "ใช่แล้วแม่หนูน้อย ข้าเดินไม่ไหวแล้ว เจ้ามาช่วยพยุงข้าหน่อยได้หรือไม่?"

หลิวเสี่ยวอวี่ไม่ระแวงสงสัย จึงเดินเข้าไปพยุงข้อศอกของชายชรา

ใครจะรู้ว่าชายชรากลับยื่นมืออีกข้างออกมา พลิกมือคว้าแขนของหลิวเสี่ยวอวี่เอาไว้ พลางหัวเราะอย่างชั่วร้าย "ในที่สุดข้าก็จับเจ้าได้แล้ว"

"อืม?" หลิวเสี่ยวอวี่มองเขาอย่างสงสัย พยุงไปสองที พบว่าชายชรายืนนิ่งไม่ไหวติง นางจึงถามว่า "ท่านปู่หัวล้าน ท่านจะทำอะไร?"

"นังหนู เจ้าดูสิว่าข้าคือใคร?"

ชายชราแสยะยิ้ม ใบหน้าที่แก่ชรากลับพองโตและยืดยาวออกกะทันหัน ลำคอยื่นยาวออกมากว่าหนึ่งฉื่อ* กลายเป็นหัวที่ทั้งน่าเกลียดและเรียบลื่น มีเขี้ยวอันแหลมคม!

นี่คือหัวของเต่า!

หลิวเสี่ยวอวี่มองดูด้วยความตกตะลึงชั่วครู่ ก่อนจะจำร่างเดิมได้ "เจ้าคือปีศาจเต่านิสัยไม่ดีตัวนั้นนี่เอง!"

"หึหึหึ..." เฒ่าเต่าหัวเราะอย่างประหลาดสองสามเสียง "ปลาคาร์ฟน้อยสองตัวอย่างพวกเจ้ากินของวิเศษที่ข้าอุตส่าห์เพาะปลูกมาหลายปีจนหมดเกลี้ยง คิดจะหนีไปง่ายๆ เช่นนี้ จะเป็นไปได้อย่างไร? ขอเพียงกินเจ้าเข้าไป หูพั่วจูถีและวิญญาณปลาบินของข้าก็ถือว่ายังไม่สูญหาย..."

มันพูดไปพลาง อ้าปากกว้างอันน่าสะพรึงกลัว หมายจะเขมือบหลิวเสี่ยวอวี่เข้าไปในคำเดียว!

"กรี๊ด..." หลิวเสี่ยวอวี่กรีดร้อง แม้นางจะมีวิญญาณปลาบินอยู่ในร่าง ทว่ายามนี้กลับถูกจับไว้อย่างแน่นหนา ย่อมไม่อาจดิ้นรนให้หลุดพ้นได้เลย

ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง ก็ได้ยินเสียงหนึ่งตวาดขึ้นว่า "หยุดนะ!"

แสงสีเขียวสายหนึ่งพุ่งเข้ามา ดังขวับ! ห่อหุ้มร่างของหลิวเสี่ยวอวี่เอาไว้ทั้งหมด พริบตาก็กลายเป็นบ๊ะจ่างก้อนโต นี่เป็นครั้งที่สองที่แม่หนูน้อยถูกของวิเศษใบไม้เขียวห่อหุ้มเอาไว้ เพียงแต่ครั้งนี้มันได้ช่วยชีวิตนางเอาไว้

ปัง——

กรอด——

เฒ่าเต่าตัวนั้นกัดลงบนของวิเศษใบไม้เขียว ฟันบดเข้าหากันจนเกิดเสียงเสียดสีดังบาดหู

ขบฟันอยู่นานก็พบว่าดูเหมือนจะไม่ได้ผล มันจึงเงยหัวเต่าขึ้นอย่างโกรธแค้น ดวงตากลมโตถลึงมองไปยังผู้มาใหม่ที่อยู่ด้านข้าง

คนผู้นั้นก็คือฉู่เหลียงที่เพิ่งได้รับสัมผัสเตือนจากกระบี่สังหารชื่อแดง แล้วรีบเร่งกลับมานั่นเอง

ปีศาจตรงหน้านี้ก็คือที่มาของความโกรธเกรี้ยวจากกระบี่สังหารชื่อแดง เฒ่าเต่าตัวนี้มีไอแค้นพัวพัน บาปหนาหนักยิ่ง!

"ไอ้หนู... แม้เจ้าจะเป็นผู้บำเพ็ญเพียร แต่แม่หนูนี่ก็เป็นปีศาจเช่นกัน เรื่องระหว่างเผ่าปีศาจของพวกข้า คงยังไม่ถึงคิวให้เจ้าเข้ามาแส่กระมัง?" เฒ่าเต่ากล่าวเสียงเย็นเยียบ

"นางเป็นเพียงปลาตัวน้อยผู้บริสุทธิ์ ที่นี่ก็เป็นดินแดนของเผ่ามนุษย์อย่างพวกข้า เจ้าคิดจะมาทำร้ายผู้คนในที่แห่งนี้ ข้าย่อมไม่อาจยินยอม" ฉู่เหลียงตอบกลับอย่างเด็ดขาด

"บริสุทธิ์?" เสียงของเฒ่าเต่าแหลมปรี๊ดขึ้นมาทันที "เจ้าบอกว่านางบริสุทธิ์?"

"เจ้ารู้หรือไม่ ว่าข้าอุตส่าห์อาบเหงื่อต่างน้ำเพาะปลูกหูพั่วจูถีอยู่ใต้แม่น้ำชิ่นหนานเจียงมานับร้อยปี ข้าใช้เลือดของสิ่งมีชีวิตรดน้ำไปไม่รู้เท่าไหร่ กว่าจะทำให้หูพั่วจูถีนั้นเติบโตเต็มที่ก่อนกำหนด"

"เดิมทีข้ากะว่ารอให้ฤทธิ์ยาของมันครบห้าร้อยปีปุ๊บ ก็จะกินเม็ดใหญ่เข้าไปปั๊บ แล้วค่อยใช้เวลาอีกสักระยะเพื่อเพาะปลูกเม็ดเล็กต่อไป พอกินทั้งสองเม็ดหมด ข้าก็จะมีตบะพันปี บรรลุมรรคผลกลายเป็นมนุษย์ได้โดยตรง!"

เฒ่าเต่าโกรธเกรี้ยวเป็นล้นพ้น ส่วนฉู่เหลียงก็รู้สึกตกใจอยู่เงียบๆ เช่นกัน

มิน่าล่ะมันถึงมีไอแค้นพันธนาการ จนสามารถกระตุ้นความโกรธเกรี้ยวของกระบี่สังหารชื่อแดงได้ การใช้เลือดของสิ่งมีชีวิตมาเร่งการเติบโตของหูพั่วจูถี คงต้องสังหารสิ่งมีชีวิตผู้บริสุทธิ์ไปไม่รู้เท่าไหร่ต่อเท่าไหร่ คดีคนตกน้ำในบริเวณลุ่มแม่น้ำชิ่นหนานเจียงที่เกิดขึ้นบ่อยครั้งในช่วงหลายปีมานี้ แปดในสิบส่วนคงหนีไม่พ้นฝีมือของมันแน่

ดูท่าวันนี้จะปล่อยให้เฒ่าเต่าตัวนี้หนีรอดไปไม่ได้เป็นอันขาด

"แต่ก่อนหน้าที่ข้าจะเก็บเกี่ยวเพียงวันเดียว ปลาสองตัวนี้ไม่รู้ว่าหาทางเข้าถ้ำเจอได้อย่างไร ตัวละเม็ด กินหูพั่วจูถีของข้าไปจนหมดเกลี้ยง!"

"พอข้าพบเข้า เดิมทีก็กะจะฉวยโอกาสกินพวกมันซะเลย ผลคือถูกพวกมันหนีรอดไปได้ แบบนั้นก็ช่างเถอะ ใครจะรู้ว่านางยังหนีไปที่วังบาดาลซึ่งข้าหมายตาเอาไว้ตั้งนานแล้วอีก"

"วิญญาณปลาบินในวังบาดาลแห่งนั้น ข้าก็เฝ้าดูมันเติบโตมาหลายร้อยปี ในที่สุดก็จวนจะถึงเวลาที่สามารถหลอมรวมได้ นางกลับชิงหลอมรวมตัดหน้าข้าไปเสียอย่างนั้น!"

"ข้าเป็นปีศาจเต่านะ ข้าขึ้นฝั่งเดินมาถึงที่นี่ต้องใช้เวลาตั้งหลายวัน เจ้ารู้ถึงความรู้สึกนั้นไหม? หลายร้อยปีเชียวนะ ข้าเฝ้าฝันอยากจะพึ่งพาวิญญาณปลาบินนั่นเพื่อเพิ่มความเร็วให้ตัวเอง ทำให้ข้ากลายเป็นปีศาจที่เดินเหินได้เป็นปกติสักที"

"อ๊าก..."

ยามที่พูดถึงเรื่องนี้ เฒ่าเต่าก็ยังคงโกรธเกรี้ยวจนแทบจะถลนตาออกมา

ฉู่เหลียงมองดูความเจ็บปวดและความโกรธแค้นของมัน กลับรู้สึกเข้าใจได้อยู่บ้าง

ความรู้สึกนั้นก็เหมือนกับว่าคนเราตั้งอกตั้งใจร้องเพลงวันเกิดอยู่นานสองนาน อธิษฐานขอพรอยู่นานสองนาน ผลคือพอลืมตาขึ้นมา เทียนกลับถูกคนอื่นชิงเป่าไปก่อนแล้ว อารมณ์คุกรุ่นที่อัดอั้นอยู่ในลำคอกลืนไม่เข้าคายไม่ออกนั้น หากตายไปตรงนั้นก็คงจะกลายเป็นผีดิบในทันที

นับประสาอะไรกับอารมณ์คุกรุ่นของมันที่ถูกอัดอั้นมานานหลายร้อยปี

"หากเจ้าขวางข้า ข้าก็จะกินเจ้าเข้าไปด้วย!" เฒ่าเต่าแผดเสียงคำรามด้วยความโกรธแค้นอย่างบ้าคลั่ง "เจ้าปกป้องนางได้ แล้วเจ้ายังจะปกป้องตัวเองได้อีกหรือ?"

พูดจบ มันก็ก้าวเท้าพุ่งทะยานเข้าหาฉู่เหลียงอย่างรวดเร็ว

หนึ่งก้าว สองก้าว สามก้าว สี่ก้าว...

ผ่านไปครู่ใหญ่ เพิ่งจะเดินไปได้เพียงหนึ่งจั้ง**

"..." หางตาของฉู่เหลียงเผยให้เห็นถึงความเห็นใจสายหนึ่ง อดไม่ได้ที่จะกล่าวว่า "ท่านลุง แข้งขาของท่านเป็นแบบนี้ ก็อย่าขึ้นฝั่งมาหาเรื่องตีกับใครเขาเลยดีไหม? ข้าจะวาดวงกลมไว้ตรงนี้นะ ท่านก็เดินมาทางนี้ไปก่อนละกัน ข้าขอตัวไปกินข้าวมื้อเที่ยงก่อน พอกลับมาข้าก็จะยังยืนอยู่ตรงนี้ รับรองว่าจะไม่ขยับไปไหนแม้แต่ก้าวเดียว ถึงตอนนั้นถ้าท่านเดินมาถึงแล้ว ข้าถึงจะสู้กับท่าน"

"ว๊ากกก..." เฒ่าเต่าถูกยั่วโทสะจนถึงขีดสุด การเยาะเย้ยนี้ช่างแทงใจดำมันเสียเหลือเกิน หากไม่ใช่เพราะเวลาขึ้นฝั่งแล้วมันเคลื่อนไหวช้าเกินไป มันจะโหยหาวิญญาณปลาบินนั่นขนาดนี้ได้อย่างไร

ภายใต้ความโกรธเกรี้ยว มันบิดกายวูบเดียว ร่างทั้งร่างก็กลายสภาพเป็นร่างเดิม!

ปัง

เสียงระเบิดดังตูม เต่ายักษ์สีครามสูงหลายจั้งปรากฏตัวขึ้นกลางลานกว้าง ขนาดตัวของมันแทบจะอัดแน่นเต็มลานแห่งนี้ไปหมด!

แม้จะเป็นมหาปีศาจ แต่ก็แทบจะไม่มีใครกล้าเปิดเผยร่างเดิมอย่างสมบูรณ์ในอาณาเขตของเผ่ามนุษย์ เพราะหากทำเช่นนั้น กลิ่นอายปีศาจของมันก็จะถูกเปิดโปงจนหมดสิ้น ผู้บำเพ็ญเพียรในรัศมีสิบกว่าลี้ก็ล้วนสัมผัสได้อย่างแน่นอน

แต่ในเวลานี้มันไม่สนอะไรอีกแล้ว มันเพียงแค่อยากจะฆ่าผู้บำเพ็ญเพียรตรงหน้าทิ้งก่อน แล้วค่อยหันกลับไปกินบ๊ะจ่างไส้เนื้อปลาลูกนั้น!

"โฮก——"

เต่ายักษ์คำรามลั่น ลำคอยาวเหยียดเชิดขึ้น ปล่อยลำแสงสีดำพุ่งทะลักออกจากปาก!

เมื่อฉู่เหลียงเห็นเช่นนั้น ก็ไม่ลังเลอีกต่อไป เขาพลิกมือเรียกกระบี่สังหารชื่อแดงออกมาจากมิติเจดีย์ขาว เสียงกระบี่ดังก้องกังวาน กระบี่แห่งความยุติธรรมเล่มนี้ก็เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวเช่นเดียวกันมาตั้งนานแล้ว

ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ——

กระบี่สังหารชื่อแดงลอยขึ้นสู่กลางอากาศ วาดประกายกระบี่ทิ้งเงาติดตา มารวมตัวกันเป็นยันต์สองสาย พุ่งทะยานออกไปตามการชี้ของปราณกระบี่

กระบี่คู่ยันต์น้ำแข็งและไฟ!

แม้ในหมู่เคล็ดวิชากระบี่สายยันต์ กระบี่คู่ยันต์จะเป็นเพียงวิชาพื้นฐาน ทว่าเมื่อถูกใช้ออกด้วยกระบี่สังหารชื่อแดง เคล็ดร้อยกระบี่ก็สามารถแปรเปลี่ยนเป็นเคล็ดหมื่นกระบี่ได้ แม้ว่าระดับของกระบี่คู่ยันต์น้ำแข็งและไฟนี้จะไม่สูงนัก ทว่าอานุภาพกลับได้รับการเพิ่มพูนขึ้นถึงร้อยเท่า

ครืน——

พริบตาที่กระบี่ถูกแทงออกไป ก็บังเกิดเสียงฟ้าร้องดังกึกก้อง มังกรขาวเกล็ดน้ำแข็งหนึ่งตัว มังกรไฟสีเพลิงหนึ่งตัว ทั้งสองตัวพากันม้วนตัวรวมกันกลายเป็นเสาพายุทอร์นาโดสองสี เสียงมังกรคำรามยาวเหยียด สั่นสะเทือนไปทั่วสี่ทิศ!

ลำแสงสีดำที่พุ่งออกมาจากปากของหัวเฒ่าเต่า เข้าปะทะกับพายุหมุนปราณกระบี่นี้อย่างจัง และถูกลบล้างไปในพริบตา วินาทีต่อมา พายุหมุนปราณกระบี่ก็พุ่งทะยานบุกทะลวงเข้าใส่เต่ายักษ์ต่อไป

มันตระหนักได้ถึงอันตราย หัวเต่าขนาดใหญ่หดกลับอย่างแรง แขนขาทั้งสี่หดกลับพร้อมกัน เสียงดังครืนใหญ่ กระดองยักษ์ร่วงหล่นลงกระแทกพื้น ปิดผนึกตัวเองเอาไว้

หดหัวเข้ากระดอง!

ไม่เคยมีใครพังการป้องกันนี้ได้!

แต่วันนี้มันกลับโชคร้ายมาเจอกับกระบี่คู่ยันต์น้ำแข็งและไฟที่ถูกเพิ่มพูนพลังทวีคูณของฉู่เหลียงเข้าเสียได้

ฉัวะ——

พายุหมุนปราณกระบี่ฟาดฟันเข้าใส่กระดองเต่าในคราวเดียว มังกรยักษ์น้ำแข็งและมังกรยักษ์เพลิงคำรามกึกก้องพลิกตลบ พลังอันแข็งแกร่งทั้งสองสายม้วนตัวโจมตีเข้าไปอย่างบ้าคลั่ง ราวกับเป็นการลงทัณฑ์จากสวรรค์!

น้ำแข็งและไฟสลับสับเปลี่ยน พังทลายการป้องกันอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

ตูม——

เพียงแค่ยันรับไว้ได้ชั่วพริบตา พายุหมุนปราณกระบี่ก็ทะลวงฝ่าการป้องกันของกระดองเต่าเข้าไปได้ ปะทะเข้ากับหัวเต่าขนาดใหญ่ที่หดอยู่ด้านในพอดิบพอดี

น้ำแข็ง!

ไฟ!

ระเบิดแตกกระจายอย่างไม่สิ้นสุด!

บนโลกนี้ไม่มีหัวเต่าหัวไหนที่สามารถทนรับการทำลายล้างเช่นนี้ได้ พริบตาเดียวเกราะก็แตกกระจาย เลือดสีดำสนิทสาดกระเซ็นราวกับสายน้ำพุ และในชั่วพริบตาก็ถูกน้ำแข็งแช่แข็ง ถูกไฟเผาจนระเหยแห้ง เหลือเพียงโครงกระดูกแห้งกรังที่ล้มพับลงไปอย่างอ่อนปวกเปียก

น้ำแข็งและไฟหลอมรวมหัวเต่ายักษ์

การต่อสู้จบลงในชั่วอึดใจ

เหลือทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่า

───

หมายเหตุ

• ฉื่อ (尺) เป็นหน่วยวัดความยาวของจีน 1 ฉื่อ ยาวประมาณ 33.3 เซนติเมตร

** จั้ง (丈) เป็นหน่วยวัดความยาวของจีน 1 จั้ง เท่ากับ 10 ฉื่อ หรือประมาณ 3.33 เมตร