ตอนที่ 9 — 009

บทที่ 9 อาณาจักรอียิปต์ศักดิ์สิทธิ์ จงผงาดไม่ดับสูญ!

ประชาชนชาวอียิปต์นับไม่ถ้วนในนครหลวงต่างหันสายตามาจับจ้องหลินเคอ

หลินเคอค่อย ๆ เอ่ยขึ้น

“ศัตรูฉวยโอกาสในช่วงที่เหล่าเทพแห่งอียิปต์ของเรากำลังพักผ่อน เปิดฉากโจมตีอย่างไร้ยางอาย พวกมันต้องการทำลายนครหลวงของเรา ทำลายชีวิตของเรา และทำลายเจตจำนงของเรา!”

“พวกมันไม่ยอมให้เราได้นอนหลับพักผ่อน ไม่ยอมให้เราได้กินอิ่มดื่มพอ และไม่ยอมให้เราได้อาศัยอยู่ในที่พักพิงอันปลอดภัย……”

น้ำเสียงของหลินเคอเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ความเหนื่อยล้า และความอาดูร

ชาวอียิปต์นับไม่ถ้วนในนครหลวงต่างถูกถ้อยคำเหล่านั้นกระทบความรู้สึก

บางคนนั่งคุกเข่าอยู่กับพื้นด้วยใบหน้าหม่นหมอง แววตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง บางคนกำหมัดแน่น กัดฟันจ้องเหล่าฮีบรูที่อยู่สุดขอบฟ้า ขณะที่บางคนมีสีหน้าไม่ยินยอม แต่ก็ทำได้เพียงปล่อยแขนทั้งสองข้างตกลงอย่างไร้เรี่ยวแรง

และในเวลานี้ เสียงของหลินเคอก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“……แต่ถึงจะอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ เหล่าบุรุษแห่งอียิปต์ยังคงยืนหยัดอยู่บนทะเลทรายที่ร้อนระอุ เหล่าสตรีแห่งอียิปต์ก็แบกรับบ้านเมืองไว้ไม่แพ้กัน กองทหารรักษาการณ์ของเราสู้จนตัวตายไม่ยอมถอย เหล่าจอมเวทเฮกาของเราสูญสิ้นพลังเวท แม้แต่เด็ก ๆ ของเราก็ยังยกดาบและโล่ขึ้น!”

“ประชาชนแห่งอเล็กซานเดรียก่อพายุทรายขึ้นผนึกตนเอง ประชาชนแห่งสุเอซใช้พลังของแม่น้ำไนล์ลากศัตรูไปตายพร้อมกัน ส่วนอัสวานทำให้ฟ้าถล่มแผ่นดินแยก เพื่อไม่ให้ศัตรูก้าวต่อไปได้แม้แต่ก้าวเดียว!”

“พวกเราต่อสู้ในทะเลทราย พวกเราต่อสู้อยู่ริมแม่น้ำไนล์ พวกเราต่อสู้บนหาดทราย ในผืนป่า และในหนองบึง พวกเรา ต่อสู้อยู่ใต้รัศมีแห่งดวงอาทิตย์!”

“ประชาชนแห่งผืนทรายสีทองและแม่น้ำไนล์ พวกเรา……”

“ไม่มีวันยอมจำนน!”

ทันทีที่สิ้นเสียง เสียงคำรามและเสียงตะโกนนับไม่ถ้วนก็ดังกึกก้องขึ้นทั่วนครหลวง

เหล่าบุรุษหยิบมีดทำครัวจากบ้าน บ้างดึงเสาไม้จากผ้าบังลมออกมาเหลาให้แหลม เหล่าสตรีคว้าท่อนไม้และเก้าอี้ ส่วนเด็ก ๆ ก็เก็บก้อนหินขึ้นมาจากพื้น

“สู้! สู้! ติดตามฟาโรห์!”

“พวกเราไม่มีวันยอมจำนน! พวกเราไม่มีวันยอมจำนน!”

“สู้กับพวกมันให้ถึงที่สุด! ต่อให้ต้องพบกับความตายโดยไม่ได้รับพร!”

“เลือดต้องล้างด้วยเลือด ฟันต้องล้างด้วยฟัน!”

“ตายไปด้วยกัน!”

ทั้งนครหลวงเดือดพล่าน ชาวอียิปต์นับไม่ถ้วนที่เดิมหลบซ่อนอยู่ในบ้านและห้องใต้ดินต่างเดินออกมาบนถนน ฝูงชนมหาศาลดำทะมึนหลั่งไหลไปทางกำแพงเมือง

“ตูม!!”

เหล่าจอมเวทเฮกาบนกำแพงเมืองต่างมีพลังเวทเดือดพล่านขึ้นทีละคน แสงสีขาวพุ่งออกจากดวงตา เห็นได้ชัดว่าถ้อยคำของหลินเคอปลุกใจพวกเขาเช่นกัน

“ข้ายอมให้พลังเวทเหือดแห้ง จะสู้จนตายไม่ยอมถอย!”

“หากต้องตาย ข้าก็จะระเบิดตัวเองตายไปพร้อมกับพวกมัน!”

“ให้พวกสารเลวฮีบรูได้เห็นเกียรติยศของพวกเรา!”

เหล่าจอมเวทเฮกาทุกคนต่างมีสีหน้าของผู้พร้อมสละชีวิต

ท้ายที่สุด ท่ามกลางเสียงคำรามและแสงเพลิง หนานถงก็หลับตาลง

เพียงครู่เดียวต่อมา เขาก็ลืมตาขึ้นอีกครั้ง ภายในดวงตาปรากฏประกายแสงระยิบระยับราวดวงดาว

เขาคุกเข่าข้างหนึ่งลงต่อหน้าหลินเคอ น้ำเสียงทุ้มต่ำกดความคลุ้มคลั่งและความร้อนแรงเอาไว้

“ฟาโรห์ ข้าทะลวงขีดจำกัดของมหาจอมเวทขั้นสูงสุดแล้ว และกลายเป็นจอมเวทแห่งดวงดาว!”

“ข้าขอถวายสัตย์ติดตามพระองค์จนตาย ต่อให้หมู่ดาวแตกสลาย เหล่าเทพดับสูญ และโลกพินาศ ข้าก็จะไม่เปลี่ยนคำสัตย์จนวันตาย”

ทะลวงขีดจำกัดกลางสนามรบ?

จอมเวทแห่งดวงดาว?

หลินเคอพยักหน้าเล็กน้อย แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะมามัวสนใจเรื่องนี้

เขาหันตัวกลับ ด้านหลังคือเมืองหลวงและประชาชนแห่งอียิปต์ ด้านหน้าคือกองทัพอันเกรียงไกรที่ทอดยาวสุดสายตา รวมถึงอาณาจักรแห่งเทพเจ้าที่มีพลังมากพอจะนำความพินาศมาให้

เขาชูคทาในมือขึ้นสูง แล้วก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว

“อาณาจักรอียิปต์ศักดิ์สิทธิ์ จงผงาดไม่ดับสูญ!”

……

ผู้บัญชาการฮีบรูมองนครหลวงที่ขวัญกำลังใจพุ่งสูงจากระยะไกล สุดท้ายเขาจ้องร่างของหลินเคอที่ยืนตระหง่านอยู่บนกำแพงเมืองอย่างลึกล้ำครู่หนึ่ง ก่อนออกคำสั่งให้ถอนทัพชั่วคราว

“ทางองค์ประมุขศาสนามีคำตอบกลับมาหรือยัง?” เมื่อกลับถึงกระโจม เขาก็หันไปถามทหารที่อยู่ข้างใน

ทหารรีบตอบทันที “องค์ประมุขศาสนากล่าวว่า เหล่าทูตแห่งเทพกำลังทำศึกกับแอตแลนติส มายา และอเมซอนอยู่ ตอนนี้มีทูตแห่งเทพเพียงหนึ่งคนที่ว่าง และกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้แล้ว”

“อืม เมื่อทูตแห่งเทพมาถึง ให้เปิดฉากโจมตีเต็มกำลังทันที” ผู้บัญชาการฮีบรูพยักหน้า

“ขอรับ!”

ทหารรีบเดินออกไปทันที

ส่วนผู้บัญชาการฮีบรูก็เงยหน้ามองไปทางนครหลวงแห่งอียิปต์อีกครั้ง สายตาราวกับทะลุผ่านกระโจมไปเห็นหลินเคอที่ยืนอยู่บนกำแพงเมือง

“ฟาโรห์องค์ใหม่ของอียิปต์งั้นหรือ?”

“หากไม่กำจัดคนผู้นี้เสีย บางทีในอนาคตอาจกลายเป็นภัยใหญ่หลวงต่อฮีบรูของเรา……”

.............................……

“ฟาโรห์! พวกฮีบรูถอนทัพแล้วพะยะค่ะ!”

มีคนเข้ามารายงาน

“รู้แล้ว”

หลินเคอเองก็มองเห็นทหารของอีกฝ่ายที่กำลังถอนกำลัง การโจมตีครั้งนี้ ที่จริงเป็นเพียงการหยั่งเชิงของเหล่ามหาจอมเวทขั้นสูงสุดฝ่ายตรงข้ามเท่านั้น การโจมตีเต็มกำลังที่แท้จริงยังมาไม่ถึง

ยิ่งไปกว่านั้น ครั้งนี้หลินเคอก็อาศัยช่องว่างของสถานการณ์อยู่ไม่น้อย

ฝ่ายตรงข้ามไม่รู้ว่าเหล่า 【จอมเวทเฮกา】 สามารถโจมตีได้เพียงครั้งเดียว

และไม่รู้ด้วยว่ากลไกของ Civilization VI นั้น ขอเพียงอ้อมผ่านหน่วยไม่กี่หน่วยเหล่านี้ ก็สามารถบุกจากบริเวณอื่นได้

หากพวกมันทำเช่นนั้นจริง หลินเคอก็ไม่มีจอมเวทเฮกามากพอจะจัดเข้าเป็นหน่วย 【จอมเวทเฮกา】 จำนวนมากเช่นนั้น

“หนานถง ศัตรูถอยไปชั่วคราวแล้ว ให้ทุกคนพักกันสักหน่อยเถอะ”

หลินเคอผ่อนคลายลงเล็กน้อย ก่อนหันไปมองฝูงชนดำทะมึนใต้กำแพงเมือง

ประชาชนชาวอียิปต์ยังคงรวมตัวกันไม่หยุด แต่ตอนนี้ ในเมื่อศัตรูหยุดการโจมตีแล้ว พวกเขาก็ไม่จำเป็นต้องสู้แบบตายไปด้วยกันอีก

“น้อมรับพระบัญชา ฟาโรห์”

หนานถงรับคำสั่ง ก่อนจะไปสั่งให้ประชาชนแยกย้ายกันกลับ เพียงแต่ทุกคนต่างมีความรู้สึกอย่างหนึ่งเหมือนกัน ศึกตัดสินครั้งใหญ่กำลังจะมาถึงแล้ว! และครั้งนี้ ชาวอียิปต์ที่กำลังรอคอยศึกตัดสินกลับไม่มีความตื่นตระหนกหรือหวาดกลัวเหมือนก่อนหน้า ตรงกันข้าม แต่ละคนกลับเฝ้ารอวันที่มันจะมาถึง จะอยู่หรือตาย ราวกับไม่สำคัญอีกแล้ว หากรอด ก็รอด ไม่มีอะไรต้องพูดมาก หากตาย อย่างน้อยก็ได้ปกป้องเกียรติยศ

หนึ่งวัน……

สองวัน……

เวลาค่อย ๆ ผ่านไป จนกระทั่งวันที่สาม หลินเคอก็พบว่าจำนวนศัตรูบนแผนที่เพิ่มขึ้นหลายเท่าตัว

ฟ้ายังเพิ่งสาง หลินเคอก็จัดวางหน่วย 【จอมเวทเฮกา】 เสร็จเรียบร้อยแล้ว ขณะที่ทหารเพิ่งรีบร้อนเข้ามารายงานเขาในภายหลัง

“ฟาโรห์! พวกฮีบรูกำลังเตรียมเปิดฉากโจมตีแล้ว!”

“รู้แล้ว ถอยไปเถอะ”

หนึ่งชั่วโมงต่อมา เสียงกลองศึกของกองทัพฮีบรูดังกึกก้องขึ้นอีกครั้ง ที่ปลายขอบฟ้าปรากฏกองทัพมหาศาลดำทะมึน ธงศึกสะบัดเสียงดังกลางพายุลม ฝุ่นดินปริมาณมหาศาลถูกกองทหารม้าพัดม้วนขึ้นจนบดบังท้องฟ้า

ต่างจากเมื่อสามวันก่อน ครั้งนี้รูปขบวนของพวกมันแน่นหนากว่าเดิม และแรงกดดันก็น่าสะพรึงกลัวยิ่งขึ้น หลินเคอยืนอยู่บนกำแพงเมือง กวาดสายตาอย่างสงบนิ่งไปยังเบื้องหน้า

แม้ในใจจะสงบ แต่ปลายนิ้วกลับเคาะก้อนอิฐของกำแพงเมืองโดยไม่รู้ตัว เพราะไม่ว่าอย่างไร การได้เห็นผู้คนนับแสนยืนอยู่ไกลออกไป เหยียบย่ำพื้นดินจนสั่นสะเทือนดังกึกก้องด้วยตาตนเอง ก็เป็นภาพอันยิ่งใหญ่สะเทือนฟ้าดินอย่างแท้จริง

เปลวเพลิงสีดำสายหนึ่งพวยพุ่งขึ้นจากที่ไกลออกไป จากนั้นท้องฟ้าก็พลันมืดลง กระแสลมรุนแรงราวพายุโหมพัดมาจากระยะไกล จนธงบนกำแพงเมืองสะบัดดังพรึ่บพรั่บ ที่ไกลออกไป รถศึกทองคำคันหนึ่งซึ่งลากด้วยแกะเพลิงหกตัวที่มีเปลวไฟล้อมรอบกำลังเคลื่อนเข้ามาอย่างช้า ๆ

บนรถศึกมีชายผู้หนึ่งยืนอยู่ เขาสวมเสื้อคลุมยาวสีดำสนิท เชิดศีรษะขึ้นสูง ถือคทาที่สลักอักขระโบราณไว้เต็มด้าม สวมต่างหูทองคำ และมีสายธารแสงสีดำที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าพันวนอยู่รอบกาย

ทูตแห่งเทพ! และยังมีมหาจอมเวทขั้นสูงสุดอีกหกคน!