ตอนที่ 28 — บทที่ 28 ผลสืบเนื่องต่อมา

**บทที่ 28 ผลสืบเนื่องต่อมา

คนทั้งสามต่างส่ายหน้าพร้อมเพรียงกันเพื่อแสดงว่าไม่มีปัญหา จากนั้นเรื่องการขายตำราคัดลอกทำเลียนแบบของเก่าให้แก่เจิ้งหง ก็ตกลงกันได้เช่นนี้

วันรุ่งขึ้น ทันทีที่เฉินฮุยอินตื่นนอน ก็ได้ยินเสียงของระบบแจ้งเตือนให้นางลงชื่อเช็กอิน นางตอบรับการลงชื่อเช็กอิน ระบบจึงเอ่ยขึ้นว่า “ได้รับคู่มือการทำเลียนแบบของเก่าสำหรับหนังสือและภาพวาดอักษรหนึ่งเล่ม”

เฉินฮุยอินลืมตาขึ้นด้วยความตกตะลึง แต่แล้วนางก็รีบหลับตาลงในทันใด จิตสำนึกดำดิ่งลงสู่ห้วงมิติ พลางเปิดพลิกดูคู่มือที่นอนสงบนิ่งอยู่ภายในมิติ ตัวเล่มมีขนาดเพียงครึ่งหนึ่งของกระดาษเอสี่ ทั้งยังค่อนข้างหนา อย่างน้อยก็มีความหนาถึงหนึ่งข้อนิ้ว

เวลานี้การจะอ่านคู่มือให้จบทั้งเล่มย่อมเป็นไปไม่ได้ เฉินฮุยอินจึงกวาดสายตาดูสารบัญก่อนเป็นลำดับแรก เนื้อหาในตำราแบ่งออกเป็นสองหมวดใหญ่ หมวดแรกกล่าวถึงประวัติศาสตร์ความเป็นมาของการทำเลียนแบบของเก่าสำหรับตำรากับภาพวาดอักษร หมวดที่สองคือขั้นตอนโดยละเอียดของกรรมวิธีการทำเลียนแบบของเก่าในแต่ละยุคสมัย อีกทั้งในคู่มือเล่มนี้ ความแนบเนียนสมจริงของกรรมวิธีทำเลียนแบบของเก่า ในท้ายที่สุดกลับสูงถึงร้อยละเก้าสิบเก้า

เมื่อเห็นตัวเลขนี้ เฉินฮุยอินก็อดกระตุกมุมปากไม่ได้ เหตุใดจึงไม่บอกว่าเป็นร้อยละหนึ่งร้อยไปเสียเล่า ต่างกันเพียงแค่ส่วนเดียว แท้จริงแล้วไม่ได้ต่างกันเลยสักนิด

แต่บ่นก็ส่วนบ่น หานำพาให้นางหยุดพลิกเปิดไปยังหน้าท้ายสุดไม่ เพื่อไปดูเนื้อหาในบทที่ว่าด้วยกรรมวิธีการทำเลียนแบบของเก่าที่มีความแนบเนียนสมจริงสูงถึงร้อยละเก้าสิบเก้า ครั้นอ่านจบแล้ว เฉินฮุยอินจึงถอนหายใจออกมาอย่างจนปัญญา ด้วยกำลังการผลิตของพวกเขาในเวลานี้ จะทำย่อมสามารถทำได้ เพียงแต่ต้นทุนสูงเกินไป

หลังมื้อกลางวัน เฉินฮุยอินเห่กล่อมหมิงเกอเอ๋อร์จนหลับไปแล้ว จึงมายังห้องปรุงยาเพื่อตามหาท่านพ่อซึ่งกำลังขบคิดใคร่ครวญถึงวิธีทำกระดาษให้ดูเก่า นางนำคู่มือเล่มนั้นออกมาจากมิติ ยื่นส่งให้บิดาพลางเอ่ยว่า “นี่คือสิ่งที่ปรากฏขึ้นมาเมื่อช่วงเช้าวันนี้เจ้าค่ะ ด้านบนมีกรรมวิธีการทำเลียนแบบของเก่าหลากหลายรูปแบบ ความจริงแล้วกรรมวิธีการทำเลียนแบบของเก่าในบทสุดท้ายนั้น ความแนบเนียนสมจริงสูงถึงร้อยละเก้าสิบเก้าเลยเจ้าค่ะ

ข้าอ่านเนื้อหาด้านในแล้ว พวกเราในเวลานี้จะทำย่อมทำได้ เพียงแต่ต้นทุนสูงยิ่งนัก แต่หากพิจารณาจากประสบการณ์ที่ผ่านมา ไม่แน่ว่าวันพรุ่งนี้ อาจมีกระดาษทำเลียนแบบของเก่าที่มีความแนบเนียนสมจริงสูงถึงร้อยละเก้าสิบเก้าปรากฏขึ้นมาก็เป็นได้เจ้าค่ะ”

เฉินป๋ออวี้ฟังคำพูดของบุตรสาวจบแล้วก็มิได้กล่าวสิ่งใด แต่เปิดคู่มือออกอย่างรวดเร็ว กวาดสายตามองผ่านสารบัญอย่างว่องไว เลือกบทหนึ่งที่ว่าด้วยกรรมวิธีการทำเลียนแบบของเก่าที่มีความแนบเนียนสมจริงร้อยละห้าสิบ จากนั้นจึงพลิกไปยังหน้าด้านหลัง กวาดสายตาอ่านเนื้อหาอย่างรวดเร็ว ในใจพลันมีความกระจ่างแจ้งขึ้นมาทันที

เขายื่นมือไปลูบศีรษะบุตรสาวเบาๆ พลางเอ่ยว่า “แท้จริงแล้ววันพรุ่งนี้ต่อให้ไม่มีกระดาษอย่างที่เจ้าว่าปรากฏขึ้นมา ก็หาเป็นไรไม่ วิธีการทำตำราให้ดูเก่าที่ต้าหลางคัดลอกมานั้น เมื่อนำมารวมกับวิธีทำกระดาษให้ดูเก่าที่พ่อเพิ่งอ่านจากในนี้ พ่ออยากลองดูว่าผลลัพธ์ที่ผสานรวมกันจะออกมาเป็นเช่นไร

หากความคิดนี้ของพ่อประสบผลสำเร็จ ความจริงแล้วความแนบเนียนสมจริงของการทำเลียนแบบของเก่านี้ เมื่อเทียบกับร้อยละเก้าสิบเก้าแล้ว ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ากันสักเท่าใด”

เฉินฮุยอินยกนิ้วหัวแม่มือขึ้นทันควัน เอ่ยปากยกยอปอปั้นผู้เป็นบิดาไปหนึ่งยก “ท่านพ่อ ท่านเก่งกาจเหลือเกิน ช่างคิดหาวิธีการอันยอดเยี่ยมเช่นนี้ออกมาได้อย่างรวดเร็วยิ่งนัก ท่านเป็นคนที่เฉลียวฉลาดที่สุดเท่าที่ข้าเคยพานพบมาเลยเจ้าค่ะ”

แม้จะรู้ดีว่าบุตรสาวกำลังประจบเอาใจ แต่ก็มิได้ขัดขวางความเบิกบานใจของเขาแม้แต่น้อย เฉินป๋ออวี้งอนิ้วชี้ขึ้นแล้วเคาะจมูกรั้นเล็กๆ ของบุตรสาวเบาๆ พลางหัวเราะเอ่ยว่า “สมแล้วที่เป็นเสื้อนวมตัวน้อยอันอบอุ่นของพ่อ ช่างป้อยอให้พ่อมีความสุขยิ่งนัก”

“ข้าหาได้ป้อยอท่านพ่อไม่ ที่ข้ากล่าวล้วนเป็นความจริงทั้งสิ้น ตำราเล่มนี้ท่านพ่อถือไว้ก่อนเถิดเจ้าค่ะ ท่านอ่านจบเมื่อใดค่อยส่งคืนให้ข้า” นางวกกลับเข้าสู่เรื่องจริงจัง กล่าวจบเฉินฮุยอินก็สาวเท้ายาวๆ ก้าวออกจากห้องโอสถไปอย่างรวดเร็ว

เฉินป๋ออวี้ทอดสายตามองแผ่นหลังเล็กๆ ของบุตรสาว พลางส่ายหน้าด้วยความเอ็นดูระคนขบขัน จากนั้นจึงเปิดคู่มือออก เริ่มท่องจำเนื้อหาด้านบนไว้ในใจ คู่มือเล่มนี้ต้องรีบส่งคืนให้แก่บุตรสาวโดยเร็วที่สุด

ในคืนนั้นเอง เฉินฮุยอินรับคู่มือเล่มนั้นมาจากมือของบิดาแล้วเก็บกลับคืนสู่มิติ ก่อนจะเข้านอนแต่หัวค่ำอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

วันรุ่งขึ้น นางลงชื่อเช็กอินจนได้รับกระดาษเลียนแบบของเก่าที่มีความสมจริงถึงร้อยละเก้าสิบเก้ามาได้จริงๆ ทั้งยังมีจำนวนไม่น้อย รวมทั้งสิ้นหนึ่งพันแผ่น อีกทั้งกระดาษแต่ละแผ่นยังมีขนาดใหญ่โตยิ่งนัก

เฉินฮุยอินนำกระดาษออกมาสองแผ่นในทันที “ท่านพ่อ ตอนนี้มีกระดาษแล้ว ท่านสามารถนำไปเปรียบเทียบดู หรือจะมอบให้อาเล็กนำไปใช้โดยตรงก็ได้เจ้าค่ะ”

เฉินป๋ออวี้ไม่คาดคิดว่าจะปรากฏขึ้นมาจริง จึงรีบรับกระดาษมา ปูลงบนเตียงเตาฝั่งของตนพลางพับกระดาษ และเอ่ยถามไปด้วยว่า “ฟังจากที่เจ้าพูด คงมิได้มีเพียงสองแผ่นนี้กระมัง”

“รวมทั้งหมดมีถึงหนึ่งพันแผ่น ใช้ได้อีกเนิ่นนานเลยเจ้าค่ะ!” เฉินฮุยอินจึงนำกระดาษที่เหลือทั้งหมดออกมาให้บิดาดูจนเรียบร้อย แล้วจึงเก็บกลับเข้าสู่มิติดังเดิม

เฉินป๋ออวี้พับกระดาษเสร็จเรียบร้อย จึงหยิบมีดเล่มเล็กมาตัดแบ่งกระดาษ พลางเอ่ยรับคำว่า “ใช้ได้เนิ่นนานจริง แต่การที่พวกเราสามารถทำกระดาษเช่นนี้ขึ้นมาได้เอง ย่อมมีความจำเป็นอย่างยิ่ง ผู้ใดจะรู้เล่าว่าในภายภาคหน้า กระดาษเช่นนี้จะยังปรากฏขึ้นมาอีกหรือไม่”

เมื่อเห็นบิดากล่าวเช่นนั้น เฉินฮุยอินจึงมิได้เอ่ยสิ่งใดอีก

หลายวันต่อมา เฉินป๋ออวี้นำกระดาษที่บุตรสาวเคยมอบให้ส่งต่อแก่เฉินป๋อเหยี่ยน อีกทั้งยังถ่ายทอดวิธีการทำกระดาษให้เก่ากับวิธีการทำสมุดตำราให้ดูเก่าแก่มอบให้แก่เฉินป๋อเหยี่ยนไปพร้อมกัน

เขาใช้เวลาอยู่หลายวันเพื่อพิสูจน์ความคิดของตน จนพบว่าการผสานสองวิธีเข้าด้วยกันสามารถใช้การได้จริง สำหรับกระดาษที่บุตรสาวมอบให้นั้น เขาได้อธิบายไปว่า “กระดาษเหล่านี้ แม้จะเป็นผู้เชี่ยวชาญที่เก่งกาจที่สุด ก็ไม่อาจมองออกว่าเกิดจากการจงใจทำเลียนแบบขึ้นมา แม้ผลลัพธ์จะยอดเยี่ยม แต่ต้นทุนกลับสูงลิบลิ่วยิ่งนัก ดังนั้นการใช้วิธีที่ข้าสอนเจ้าไป ย่อมประเสริฐกว่า”

เฉินป๋อเหยี่ยนแสดงความเข้าใจอย่างถ่องแท้ ด้วยเหตุนี้ตอนที่ต้องใช้กระดาษซึ่งกล่าวขานกันว่ามีต้นทุนสูงลิบลิ่วเหล่านั้นมาคัดลอกตำรา เขาจึงระมัดระวังเป็นพิเศษ มุ่งมั่นที่จะไม่เขียนผิดแม้แต่อักษรเดียว

ผ่านไปอีกหลายวันหลังจากนั้น เขานำตำราที่คัดลอกเสร็จสิ้นมุ่งหน้าสู่ตัวอำเภอ เพื่อไปหาเจิ้งหงและส่งมอบตำราฉบับคัดลอกให้แก่เจิ้งหง ด้วยเหตุที่ต้นทุนกระดาษค่อนข้างสูง ราคาของตำราฉบับคัดลอกเล่มนี้จึงไม่สู้ถูกนัก แต่เมื่อเจิ้งหงมองดูตำราฉบับคัดลอกที่ละม้ายคล้ายกับฉบับโบราณดั้งเดิม ก็หาได้ใส่ใจกับราคาที่แพงขึ้นมาเพียงเล็กน้อยไม่

แต่เฉินป๋อเหยี่ยนกลับเอ่ยว่า “เล่มนี้จะแพงอยู่บ้าง แต่เล่มต่อๆ ไปจะถูกลงมาก พี่ชายของข้าคิดหาวิธีอื่นได้แล้ว ซึ่งสามารถทำให้ได้ผลลัพธ์ดั่งเช่นเล่มนี้ อีกทั้งยังลดต้นทุนลงได้ ย่อมไม่คิดโกงเอาเปรียบเงินของเจ้าอย่างแน่นอน”

ความสนใจของเจิ้งหงจึงค่อยละสายตาจากตำราฉบับคัดลอก เลื่อนมามองเฉินป๋อเหยี่ยน พลางแย้มยิ้มเอ่ยว่า “ข้าเข้าใจดี ข้าเองก็มิได้สงสัยว่าพวกเจ้าจะโกงเงินข้า คนเปี่ยมเมตตาธรรมเช่นท่านหมอเฉิน คุณธรรมกับอุปนิสัยของท่านย่อมทำให้ผู้คนเลื่อมใสศรัทธา ส่วนเจ้าก็ได้รับการอบรมสั่งสอนจนเติบใหญ่มาจากท่านหมอเฉินด้วยตนเอง ย่อมเป็นคนซื่อสัตย์จริงใจเป็นที่สุด ข้าเชื่อใจพวกเจ้า”

วาจาอันออกมาจากก้นบึ้งหัวใจของเจิ้งหง ทำให้ความขุ่นเคืองรอยสุดท้ายในใจของเฉินป๋อเหยี่ยนมลายหายไปจนสิ้น เขายิ้มพลางเอ่ยเสนอแนะว่า “ข้ารู้ว่าที่เจ้าทุ่มเทเรี่ยวแรงรวบรวมตำรามากมายถึงเพียงนี้ ก็เพื่อพี่สาวของเจ้า ข้ามีข้อเสนอแนะข้อหนึ่ง เจ้าอยากจะฟังหรือไม่”

เจิ้งหงสัมผัสได้ถึงความปรารถนาดีของเฉินป๋อเหยี่ยน จึงพยักหน้ารับ “ข้อเสนอแนะอันใดหรือ เจ้าพูดมาเถิด หากเหมาะสม ข้าย่อมนำไปปฏิบัติตาม”

“ข้อเสนอแนะของข้าก็คือ ตำราตามรายการของเจ้านั้น เมื่อรวบรวมได้ครบถ้วนแล้ว อย่าได้ส่งมอบไปไว้ในมือพี่สาวของเจ้า จงเก็บรักษาไว้ที่ตระกูลเจิ้งของพวกเจ้า ให้พี่สาวกับพี่เขยของเจ้ากลับมาเปิดอ่านหรือคัดลอกเนื้อหาที่ตระกูลเจิ้ง รอจนนายอำเภอกับฮูหยินนายอำเภอล่วงรู้เรื่องนี้ ได้ประจักษ์ถึงแรงสนับสนุนเกื้อกูลที่พี่สาวเจ้ามีต่อพี่เขย ย่อมต้องเปลี่ยนท่าทีที่มีต่อพี่สาวของเจ้าไปอย่างแน่นอน

การกระทำเช่นนี้ ไม่ใช่เพื่อระแวดระวังคู่สามีภรรยานายอำเภอ หากแต่เป็นการระวังพี่สะใภ้น้องสะใภ้ทั้งสองคนของพี่สาวเจ้า พวกนางอาจจะกล้าช่วงชิงวางแผนฮุบสิ่งของที่เป็นของพี่สาวเจ้าไปจากมือนาง แต่ย่อมไม่กล้าคิดฮุบสิ่งของที่เป็นของตระกูลเจิ้ง พวกนางยังคงรักหน้าตาอยู่บ้าง”

ตัวเจิ้งหงเองก็คิดไม่ถึงเรื่องนี้มาก่อน นึกไม่ถึงเลยว่าเฉินป๋อเหยี่ยนจะช่วยคิดเผื่อเขา อีกทั้งเขายังเข้าใจเจตนาอันลึกซึ้งในข้อเสนอแนะของเฉินป๋อเหยี่ยนเป็นอย่างดี การกระทำเช่นนี้จะช่วยให้ชีวิตความเป็นอยู่ของพี่สาวในเรือนสามีราบรื่นสงบสุขได้ยาวนานยิ่งขึ้น**