ตอนที่ 35 — บทที่ 35 ฟังก์ชันใหม่ของระบบ

**บทที่ 35 ฟังก์ชันใหม่ของระบบ

กล่าวถึงตรงนี้ กู้ซิ่นฟางชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยต่อว่า “โยเกิร์ตแยมผลไม้ที่สั่งจองไว้จนถึงสิ้นเดือน มีสินค้าเท่าใด พวกเราก็รับไว้ทั้งหมด โดยจะจ่ายเงินล่วงหน้าก่อนสินค้าชุดหนึ่ง หลังจากนี้ก็จะเป็นเช่นนี้ทั้งหมด รูปแบบความร่วมมือชั่วคราวเช่นนี้พวกท่านยอมรับได้หรือไม่เจ้าคะ”

เฉินป๋ออวี้พยักหน้ารับ “ไม่มีปัญหา แต่พวกเรายังคงต้องทำหนังสือสัญญาขึ้นมาฉบับหนึ่ง อีกทั้งในหนังสือสัญญา ข้าหวังว่าจะระบุไว้เป็นพิเศษข้อหนึ่ง ในตอนส่งมอบโยเกิร์ตที่ปิดผนึกไว้ หวังว่าคนที่มารับสินค้าจะตรวจสอบอย่างละเอียดรอบคอบว่าถังไม้ปิดผนึกเรียบร้อยไร้รอยชำรุดเสียหายจริง จากนั้นค่อยลงชื่อประทับลายนิ้วมือ หากสินค้าไปถึงซ่างตูแล้วเปิดออกภายหลังพบว่าโยเกิร์ตมีปัญหา พวกเราจะชดใช้ค่าเสียหายให้ตามราคา

แต่มีข้อแม้ว่า ขั้นตอนการส่งมอบในแต่ละครั้งจะต้องครบถ้วน มิเช่นนั้นพวกเราจะไม่ยอมรับ แม่นางอย่าได้ตำหนิว่าพวกเราเรื่องมากเลย อย่างไรเสียก็เป็นของกินที่ต้องเข้าปาก รอบคอบรัดกุมไว้หน่อยย่อมไม่ผิดพลาด”

กู้ซิ่นฟางคิดไม่ถึงในจุดนี้จริงๆ แต่หากทำตามข้อเสนอของท่านอาเฉิน กำหนดขั้นตอนการส่งมอบสินค้าไว้อย่างละเอียด ย่อมจะหลีกเลี่ยงโอกาสที่สิ่งของจะถูกเล่นตุกติกได้อย่างดียิ่ง อีกทั้งยังทำให้ผู้รับผิดชอบรับสินค้าและขนส่งสินค้ามีความรับผิดชอบมากขึ้นด้วย

ครั้นคิดถึงเงื่อนงำสำคัญในเรื่องนี้กระจ่างแล้ว กู้ซิ่นฟางจึงลุกขึ้น แล้วทำความเคารพเฉินป๋ออวี้ในฐานะผู้น้อยอย่างจริงจัง “ขอบคุณท่านอาเฉินที่ช่วยเตือนเจ้าค่ะ เช่นนั้นก็ทำตามที่ท่านอาเฉินกล่าวเถิด พวกเรามาลงนามในหนังสือสัญญากันเถอะเจ้าค่ะ!”

เฉินป๋ออวี้จึงให้เฉินป๋อเหยี่ยนไปหยิบพู่กัน กระดาษ และหมึกที่ห้องหนังสือ เมื่อเขียนหนังสือสัญญาเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ส่งมอบให้แก่กู้ซิ่นฟาง กู้ซิ่นฟางกวาดสายตาอ่านรอบหนึ่ง ครั้นแน่ใจว่าหนังสือสัญญาไม่มีปัญหาอันใดแล้ว จึงส่งคืนให้แก่เฉินป๋ออวี้ เฉินป๋ออวี้จึงคัดลอกเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งฉบับ จากนั้นทั้งสองฝ่ายจึงลงนามประทับตรา ทั้งสองบ้านต่างถือหนังสือสัญญาไว้คนละฉบับ

รอจนส่งกู้ซิ่นฟางกลับไปแล้ว ในหมู่บ้านก็มีคนมาสอบถามสถานการณ์ถึงเรือน เรื่องนี้มิได้มีสิ่งใดต้องปิดบัง โจวจิ้งห่าวย่อมบอกเล่าไปตามความจริง หลังจากส่งสตรีที่มาสืบข่าวกลับไปแล้ว นางจึงหมุนตัวกลับเข้าครัวไปจัดเตรียมอาหารกลางวัน

ทางฝั่งบ้านตระกูลเฉินดำเนินชีวิตทำหน้าที่ของตนเองไปตามปกติ ในขณะที่เรื่องราวความร่วมมือระยะยาวระหว่างบ้านตระกูลเฉินกับหอการค้าสกุลกู้นั้น เพียงช่วงบ่ายวันเดียว ทุกหลังคาเรือนในหมู่บ้านต่างก็ทราบเรื่องกันถ้วนหน้า หัวใจของทุกคนที่แขวนลอยมาหลายวันในที่สุดก็สงบลงได้เสียที ในเวลาเดียวกัน ความรู้สึกซาบซึ้งใจที่มีต่อบ้านตระกูลเฉินก็ยิ่งทวีคูณมากกว่าเดิม

ในเวลาเดียวกัน เฉินฮุยอินมองดูน้องชายที่ถูกกล่อมจนหลับไปแล้ว จึงรีบไปนั่งลงด้านข้าง เพียงถ่ายทอดความคิดคราหนึ่งก็เรียกหน้าต่างระบบออกมา

พึงรู้ไว้ว่าตอนที่หน้าต่างระบบโผล่พรวดขึ้นมาตรงหน้านั้น ทำให้นางตกใจสะดุ้งโหยงอย่างแท้จริง ยังดีที่ในชาติก่อนนางนับว่าเคยผ่านคลื่นลมใหญ่มาบ้าง ดังนั้นแม้ในใจจะตกใจอย่างหนัก แต่ภายนอกยังคงนิ่งสงบดั่งขุนเขา อดทนรอจนกระทั่งกินอาหารกลางวันเสร็จ บัดนี้ในที่สุดก็ได้ตรวจดูหน้าต่างระบบที่ปรากฏขึ้นมาอย่างกะทันหันเสียที

หน้าต่างระบบเป็นแผ่นโปร่งแสงสีทองอ่อน ขนาดใหญ่ราวกับจอภาพผลึกเหลวยี่สิบเจ็ดนิ้ว ด้านบนสุดเป็นข้อมูลพื้นฐาน ชื่อย่อมข้ามไปไม่จำเป็นต้องเอ่ยถึง สิ่งที่ทำให้นางประหลาดใจคือ อายุกระทั่งระบุว่าเป็นเก้าขวบปีตามปฏิทินจันทรคติ ทั้งยังไม่มีวงเล็บหรือสิ่งใดกำกับอายุในชาติก่อนไว้เลย

ถัดจากนั้นก็เป็นเพศกับสถานะ สิ่งเหล่านี้ตรงกับสภาพความเป็นจริงของนาง ไม่มีสถานะแอบแฝงอันใด และท้ายที่สุด ก็มีรายการหนึ่งที่ชื่อว่าแต้มความซาบซึ้ง ซึ่งแต้มความซาบซึ้งกลับมีอยู่ถึงหลายร้อยแต้ม

ด้านหลังของแต้มความซาบซึ้ง มีรายละเอียดรายรับของแต้มความซาบซึ้งอยู่ นางยื่นมือออกไปกดเปิด เนื้อหาบนหน้าต่างก็แปรเปลี่ยน มีตารางรายการปรากฏขึ้นมา ด้านบนเรียงรายไปด้วยแถวข้อความว่าได้รับความซาบซึ้งจากครอบครัวใดกี่คนในหมู่บ้านต้าผิง รวมถึงได้รับแต้มความซาบซึ้งเป็นจำนวนเท่าใด

นางเลื่อนลงไปด้านล่างเรื่อยๆ ในที่สุดก็พบสาเหตุที่หน้าต่างระบบปรากฏขึ้นมา รวมถึงคำอธิบายที่เกี่ยวข้องกับแต้มความซาบซึ้ง

ที่แท้สิ่งของที่ได้รับจากการเช็กอิน หลังจากนำไปช่วยเหลือผู้อื่นไม่ว่าจะทางตรงหรือทางอ้อมแล้ว อารมณ์ความรู้สึกซาบซึ้งที่เกิดขึ้นจากอีกฝ่ายจะแปรเปลี่ยนเป็นแต้มความซาบซึ้ง เมื่อแต้มความซาบซึ้งสะสมครบหนึ่งร้อยแต้ม ระบบก็จะเปิดฟังก์ชันหน้าต่างขึ้นมา ข้อมูลพื้นฐานของนางและรายละเอียดรายรับของแต้มความซาบซึ้ง ล้วนสามารถตรวจดูได้บนหน้าต่างระบบนี้

หลังจากนี้ยังสามารถช่วยเหลือผู้คนให้มากขึ้น เพื่อรวบรวมแต้มความซาบซึ้งให้มากยิ่งขึ้น จากนั้นจึงจะเปิดใช้งานฟังก์ชันอื่นๆ ของระบบได้อีก

ระบบยังมีฟังก์ชันอีกมากมายที่สามารถเปิดใช้งานได้ สิ่งนี้จุดประกายความมุ่งมั่นกระตือรือร้นของเฉินฮุยอินขึ้นมาในทันใด

น่าเสียดายที่หลังจากเก็บเกี่ยวแต้มความซาบซึ้งจากผงจุลินทรีย์แลคโตบาซิลลัสระลอกหนึ่งแล้ว ก็ไม่มีแต้มความซาบซึ้งเข้าบัญชีมาเป็นเวลานาน เฉินฮุยอินจึงเบนความสนใจไปยังผักเมืองหนาวที่ปลูกอยู่ในแปลงดิน ทุกหลังคาเรือนในหมู่บ้านแทบจะมารับเมล็ดพันธุ์ไปจากนางทั้งหมด รอให้ผักเหล่านี้สามารถนำออกสู่ตลาดได้ ทุกคนหาเงินได้อีกระลอกหนึ่ง ย่อมจะสามารถเก็บเกี่ยวแต้มความซาบซึ้งได้อีกระลอก

ดูท่าวันข้างหน้าคงต้องเผยแพร่เมล็ดพันธุ์ผักเมืองหนาวไปยังพื้นที่โดยรอบ ผู้ที่ได้รับประโยชน์ยิ่งมาก แต้มความซาบซึ้งของนางก็จะยิ่งเพิ่มพูนรวดเร็วขึ้นตามไปด้วย

อีกทั้งยังมีเมล็ดพันธุ์ธัญพืชผลผลิตสูงที่ได้รับจากการเช็กอินก่อนหน้านี้ หากสามารถเผยแพร่ออกไปได้ แต้มความซาบซึ้งที่เก็บเกี่ยวได้ย่อมจะมากกว่าผักเมืองหนาวหลายเท่านัก เพราะอย่างไรเสียผักเมืองหนาวก็ยังถูกจำกัดด้วยสภาพภูมิประเทศ แต่เมล็ดพันธุ์ธัญพืชกลับไม่เป็นเช่นนั้น

เมื่อมีเป้าหมายที่ชัดเจน นับแต่นั้นมาเฉินฮุยอินจึงวิ่งไปที่แปลงดินบ่อยขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เฉินป๋ออวี้เห็นเข้า ไม่เพียงไม่ห้ามปราม ซ้ำยังช่วยปรับปรุงบันทึกการเพาะปลูกให้สมบูรณ์ยิ่งขึ้นอีกด้วย

พริบตาเดียวก็ล่วงเลยมาถึงกลางเดือน กู้ซิ่นฟางเดินทางมายังบ้านตระกูลเฉินอีกครา พร้อมทั้งนำข่าวดีมาแจ้งว่าโยเกิร์ตแยมผลไม้ได้รับความนิยมอย่างล้นหลาม ในเวลาเดียวกัน หลังจากผ่านการไตร่ตรองอย่างรอบคอบแล้ว กู้ซิ่นฟางตัดสินใจที่จะร่วมมือเป็นหุ้นส่วนกับบ้านตระกูลเฉิน มิใช่เพียงความสัมพันธ์ในฐานะผู้จัดหาสินค้ากับผู้รับซื้อสินค้าเท่านั้น

ดังนั้นทันทีที่มาถึงบ้านตระกูลเฉิน หลังจากบอกเล่าข่าวดีเสร็จสิ้น กู้ซิ่นฟางก็เข้าสู่ประเด็นหลักโดยตรง

“ท่านอาเฉิน ท่านป้าโจว ข้าอยากเชิญพวกท่านมาร่วมลงทุนในร้านของหวานเย็นของข้า โดยรับผิดชอบดูแลเรื่องการผลิตโยเกิร์ตส่วนนี้ ไม่ทราบว่าพวกท่านมีความสนใจหรือไม่เจ้าคะ”

“ย่อมมีความสนใจอยู่แล้ว หากเป็นเช่นนี้ พวกเราก็นับว่าใช้ทักษะวิชาเข้าร่วมหุ้นใช่หรือไม่” เฉินป๋ออวี้เอ่ยถาม

กู้ซิ่นฟางพยักหน้ารับ “ใช่เจ้าค่ะ อีกประการหนึ่ง กิจการร้านของหวานเย็นนี้ ข้าจะหลบอยู่เบื้องหลัง ส่วนผู้ที่ดูแลกิจการหน้าร้านก็เป็นหุ้นส่วนของข้า แซ่หนิง นางอาจจะมีอายุมากกว่าท่านป้าโจวสักหน่อย แต่มีความสามารถยอดเยี่ยมยิ่งนัก ข้ามอบส่วนแบ่งกำไรให้นางสองส่วน

ส่วนพวกท่านข้ามอบให้สี่ส่วน หากยอมรับการแบ่งส่วนเช่นนี้ได้ เช่นนั้นพวกเราก็ร่วมมือกันอย่างราบรื่น แต่หากรับไม่ได้ ข้าคงได้แต่ยอมถอยหนึ่งก้าว รับซื้อสินค้าจากมือของพวกท่านต่อไปเจ้าค่ะ”

“แม่นางกู้เปี่ยมด้วยความจริงใจถึงเพียงนี้ เช่นนั้นก็ขอให้พวกเราร่วมมือกันอย่างราบรื่น” เฉินป๋ออวี้คาดไม่ถึงว่ากู้ซิ่นฟางจะแบ่งกำไรที่เหลือแปดส่วนให้บ้านตนอย่างเท่าเทียมกัน อันที่จริงส่วนแบ่งในอุดมคติของเขาคือสามส่วนเท่านั้น

“ในเมื่อเป็นหุ้นส่วนกันแล้ว วันหน้าท่านอาเฉินกับท่านป้าโจวก็อย่าได้เรียกข้าว่าแม่นางกู้อีกเลย เรียกข้าว่าเจี่ยเอ๋อร์เถิดเจ้าค่ะ นั่นเป็นชื่อเล่นของข้า” หลังจากเอ่ยความต้องการแล้ว กู้ซิ่นฟางก็เปลี่ยนหัวข้อสนทนา “ทุ่งปศุสัตว์ได้จัดแจงคนไปมองหาทุ่งหญ้าที่เหมาะสมเพื่อก่อสร้างแล้ว ส่วนแพะนมก็ได้ส่งคนไปติดต่อกับพ่อค้าแพะแล้วเช่นกัน

เกี่ยวกับทุ่งปศุสัตว์นี้ ข้ามีเรื่องจะขอร้อง หวังว่าท่านอาเฉินกับท่านป้าโจวจะตอบตกลงเจ้าค่ะ”

“เจ้าลองว่ามาก่อนเถิด” เฉินป๋ออวี้มิได้รับปากในทันที ด้วยยังไม่รู้ว่าคือเรื่องอันใด

กู้ซิ่นฟางเอ่ยตามความจริงว่า “ทุ่งปศุสัตว์นี้ข้าอยากลงทะเบียนไว้ใต้ชื่อของท่านอาเฉินกับท่านป้าโจว ส่วนสาเหตุที่ทำเช่นนี้นั้น ก็เพื่อป้องกันคนเหล่านั้นในตระกูลสายหลัก อีกทั้งยังเป็นการเหลือทางถอยให้แก่ตนเอง แม้ข้าจะหวังว่าทางถอยสายนี้จะไม่มีวันได้ใช้ก็ตาม แต่หนทางรอดก็ต้องเตรียมการไว้ล่วงหน้าเจ้าค่ะ”

เฉินป๋ออวี้จึงเข้าใจทันทีว่าเหตุใดเด็กสาวตรงหน้าผู้นี้จึงต้องจ้างผู้อื่นมาดูแลกิจการร้านค้า เรื่องนี้มิใช่เรื่องยากลำบากอันใด เขาจึงพยักหน้าตอบรับอย่างเปิดเผยเด็ดเดี่ยว “เรื่องนี้ข้ารับปาก แม้ทุ่งปศุสัตว์จะลงชื่อไว้ใต้ชื่อของสามีภรรยาพวกเรา แต่ข้ากับป้าโจวของเจ้าจะเขียนหนังสือรับรองไว้ฉบับหนึ่ง เจ้าสามารถเรียกคืนทุ่งปศุสัตว์กลับไปได้ทุกเมื่อ”**