ตอนที่ 42 — บทที่ 42 วันคล้ายวันเกิด

**บทที่ 42 วันคล้ายวันเกิด

หลังอาหารเช้า ทั้งครอบครัวก็พากันไปควักเมล็ดแตงในร่มเงาของลานเรือน

ความจริงแล้วเป็นโจวจิ้งห่าวที่พาเฉินฮุยอินกับถังเย่าหลิงมาช่วยกันควักเมล็ด ส่วนเฉินป๋ออวี้และเฉินป๋อเหยี่ยนรับหน้าที่ทุบแตงผ่าแตง สำหรับเด็กน้อยเฉินอวี๋หมิง เนื่องจากยังเล็กอยู่ จึงถูกจัดให้นั่งบนม้านั่งเป็นผู้ชม คอยดูท่านพ่อกับท่านอาแสดงการทุบแตงผ่าแตง

รอจนควักเมล็ดแตงทั้งหมดเสร็จสิ้น เวลาช่วงบ่ายก็ล่วงเลยไปครึ่งหนึ่งแล้ว งานล้างและตากแดดที่เหลือ เฉินป๋ออวี้กับโจวจิ้งห่าวรับเหมาจัดการทั้งหมด เฉินป๋อเหยี่ยนจึงพาเด็กน้อยทั้งสามกลับห้องหนังสือไปทบทวนตำราเรียน

แถบหลิงอู่นั้นมีปริมาณน้ำฝนน้อยเป็นพิเศษ แม้จะกล่าวว่าฤดูร้อนไม่ร้อนจัดเท่าแถบกวานจงกับเจียงหนาน แต่เวลานี้เป็นช่วงกลางฤดูร้อน แสงแดดยามบ่ายยังคงแผดจ้าแรงกล้า เมล็ดแตงตากแดดจัดเพียงช่วงบ่ายก็แทบจะแห้งสนิท หลังจากตากต่ออีกวันหนึ่ง ก็สามารถบรรจุลงถุงเก็บรวบรวมไว้ได้

ส่วนที่จะใช้ทำเมล็ดพันธุ์นั้น โจวจิ้งห่าวยังคงส่งมอบให้บุตรสาวเก็บไว้ในมิติ ส่วนที่เหลือเก็บไว้ในห้องเก็บของ ตั้งใจว่าเมื่อถึงช่วงสิ้นปี จะใช้น้ำเกลือผสมเครื่องเทศหมัก แล้วนำไปคั่วให้สุกเพื่อไว้กินตอนฉลองปีใหม่

พริบตาเดียวก็ล่วงเข้าสู่วันที่เจ็ดค่ำเดือนเจ็ด ไม่เพียงแต่เป็นเทศกาลฉีเฉี่ยว หากแต่ยังเป็นวันเกิดของเฉินฮุยอินอีกด้วย แต่เช้าตรู่โจวจิ้งห่าวจึงตื่นแต่เช้าเป็นพิเศษเพื่อไปนวดแป้งทำบะหมี่อายุยืนให้บุตรสาว

เฉินฮุยอินตื่นนอนในเวลาที่ใกล้เคียงกับปกติ ยังไม่ทันได้ลืมตา เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นในห้วงความคิด "ขอให้โฮสต์เช็กอินเพื่อรับรางวัลประจำวันนี้"

เฉินฮุยอินท่องในใจว่าเช็กอิน จากนั้นเสียงอิเล็กทรอนิกส์อันไร้อารมณ์ของระบบก็ดังขึ้นตามมา "เช็กอินสำเร็จ ได้รับหนังสือประวัติการพัฒนาเทคโนโลยีสิ่งทอหนึ่งเล่ม อีกทั้งวันนี้เป็นวันเกิดของโฮสต์ จึงมอบกล่องของขวัญวันเกิดพิเศษให้อีกหนึ่งชุด ขอให้โฮสต์สุขสันต์วันเกิด"

พอได้ยินว่ามีกล่องของขวัญวันเกิด เฉินฮุยอินก็ลืมตาขึ้นด้วยความประหลาดใจระคนยินดี พอได้สติจึงรีบหลับตาลง จิตสำนึกเข้าไปยังมิติ ก็เห็นว่าในมิติมีกล่องของขวัญสีแดงทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสเพิ่มขึ้นมากล่องหนึ่ง

ด้านบนของกล่องของขวัญปรากฏแถวตัวอักษรสีทองขึ้นมาโดยอัตโนมัติ ซึ่งคล้ายกับรายการของขวัญชนิดหนึ่ง เห็นเพียงด้านบนเขียนไว้ว่า กล่องของขวัญวันเกิด: โอสถจิตวิญญาณดั้งเดิมหนึ่งเม็ด, แหวนเก็บของหนึ่งวง, ชุดถั่วอบที่โฮสต์ชื่นชอบหนึ่งชุด, ผลไม้ที่โฮสต์ชื่นชอบอย่างเชอร์รี แก้วมังกรเนื้อแดง กล้วยหอม รวมถึงมะม่วง อย่างละสิบจิน

การได้รับของที่ตนเองชอบกินย่อมเป็นเรื่องน่ายินดี แต่สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นของที่มิติผลิตขึ้น แม้แต่มะม่วงกับกล้วยหอม สายพันธุ์ก็ยังไม่เหมือนกัน จะนำออกมาแบ่งปันให้ครอบครัวกินก็ไม่ได้ หรือจะต้องแอบกินคนเดียว นางไม่มีนิสัยเช่นนี้เสียด้วย เช่นนั้นจะทำอย่างไรดีเล่า

เฉินฮุยอินลุกขึ้นนั่งอย่างกลัดกลุ้มใจอยู่บ้าง ด้านหนึ่งก็ขบคิดอย่างหนักว่าจะเปลี่ยนของขวัญวันเกิดของตนจากในที่ลับให้มาอยู่ในที่แจ้ง เพื่อให้ทุกคนในครอบครัวได้กินร่วมกันอย่างไรดี อีกด้านหนึ่งก็หยิบเสื้อผ้าชุดใหม่ที่ท่านแม่เตรียมไว้ให้มาสวมใส่

เสื้อผ้าชุดใหม่บนร่างนี้ เป็นชุดกระโปรงที่ท่านแม่ตัดเย็บให้ตั้งแต่เช้าตรู่โดยใช้ผ้าไหมแพรสีชมพูที่ตระกูลเจี่ยมอบให้ อีกทั้งยังมีเชือกผูกผมสีชมพูเข้าชุดกัน

รอจนแต่งตัวอย่างงดงามและล้างหน้าบ้วนปากเรียบร้อยแล้ว บะหมี่อายุยืนก็ทำเสร็จพอดี เส้นบะหมี่ที่นวดรีดด้วยมือมีความเหนียวนุ่ม น้ำซุปบะหมี่ใสกระจ่าง ต้นหอมซอยสีเขียวมรกตโรยแต่งแต้มอยู่ท่ามกลางเส้นบะหมี่ หน้าตาน่ารับประทานยิ่ง บนเส้นบะหมี่ยังมีไข่ดาวน้ำเนื้อนุ่มวางทับอยู่อีกหนึ่งฟอง

หลังกินอาหารเช้า เฉินป๋ออวี้ก็ขับเกวียนวัวเข้าเมืองไปจัดซื้อวัตถุดิบสำหรับงานเลี้ยงวันเกิดของบุตรสาว แม้จะมีเพียงคนในครอบครัวกินข้าวด้วยกัน แต่เป็นวันคล้ายวันเกิดครั้งแรกหลังจากที่บุตรสาวฟื้นคืนสติ แม้ไม่มีแขกภายนอก แต่พิธีการที่ควรมีก็ต้องมีให้ครบถ้วน

เฉินป๋อเหยี่ยนกับถังเย่าหลิงที่หาเงินค่าจ้างมาได้ไม่น้อยก็ติดตามเข้าเมืองไปด้วย ทั้งสองคนต้องการไปซื้อของขวัญวันเกิดให้หลานสาวและสหาย

ส่วนเฉินฮุยอินหลังจากท่านพ่อจากไปแล้ว ก็นำหมิงเกอเอ๋อร์น้องชายไปหลอกล่อให้ออกไปเล่นข้างนอก และก่อนหน้านั้น นางได้อาศัยจังหวะที่ช่วยท่านแม่ล้างชาม นำขนมเฉียวกั่วและเฉียวซูที่แบ่งไว้ตั้งแต่เมื่อคืน ย้ายเข้าไปไว้ในตู้กับข้าวในตอนที่นำชามไปเก็บ

รอจนพาน้องชายหมิงเกอเอ๋อร์เดินเล่นรอบหมู่บ้านไปหนึ่งรอบ รวมถึงตรวจตราแปลงนาอีกรอบหนึ่ง ครั้นกลับมาถึงบ้าน ขนมเฉียวกั่วกับเฉียวซูก็ถูกท่านแม่นำออกมาจากที่ลับสู่ที่แจ้ง วางจัดไว้บนโต๊ะในห้องโถงเรียบร้อยแล้ว

เฉินอวี๋หมิงที่อายุเพิ่งจะสามขวบคิดเพียงว่าเป็นขนมที่ท่านแม่ทำขึ้นในช่วงเวลาที่ออกไปข้างนอก เรื่องอื่นย่อมไม่คิดมากอันใด เด็กน้อยได้รับการสั่งสอนมาเป็นอย่างดี แม้จะอยากกินขนมเฉียวกั่วและเฉียวซูเพียงใด แต่เมื่อท่านพ่อยังไม่กลับถึงบ้าน ก็มิอาจกินคนเดียวได้ จึงไม่ร้องไห้งอแงและเดินตามพี่สาวเข้าไปในห้องหนังสือ

เฉินฮุยอินปูกระดาษ กำลังเตรียมจะฝนหมึกเพื่อคัดอักษร ด้านนอกลานเรือนก็มีเสียงความเคลื่อนไหวดังขึ้น นางจึงรีบวางพู่กัน จูงมือหมิงเกอเอ๋อร์เดินออกไปยังลานเรือน

ภายในลานเรือน บนเกวียนวัวมีสิ่งของวางสุมอยู่ไม่น้อย นอกจากผลไม้ที่ต้องใช้ในพิธีขอพรฉีเฉี่ยวตอนค่ำแล้ว ท่านพ่อยังซื้อไก่ตัวผู้หนึ่งตัว ปลาเฉาหนึ่งตัว ซี่โครงแกะรวมถึงเนื้อไม่ติดมัน และเนื่องจากเสบียงในบ้านเหลือไม่มากแล้ว จึงซื้อข้าวสารกับแป้งหมี่มาอีกจำนวนหนึ่ง

ผักสดในสวนผักของตนเองมีครบครัน ไม่จำเป็นต้องไปซื้อจากข้างนอก

เฉินป๋ออวี้หิ้วไก่ตัวผู้กับปลาเฉาไปยังเรือนหลังเพื่อจัดการทำความสะอาด ส่วนเฉินป๋อเหยี่ยนและถังเย่าหลิงก็จูงเฉินฮุยอินกับหมิงเกอเอ๋อร์กลับเข้าห้องหนังสือ ทั้งสองคนนำน้ำตาลหนึ่งห่อมอบให้หมิงเกอเอ๋อร์ก่อน จากนั้นจึงนำของขวัญวันเกิดที่แต่ละคนเตรียมไว้ให้เฉินฮุยอินออกมา

ของขวัญที่เฉินป๋อเหยี่ยนเตรียมไว้ เป็นถุงผ้าปักลายกระต่ายใบหนึ่ง กระต่ายบนถุงผ้าดูมีชีวิตชีวา เปี่ยมไปด้วยความน่ารัก อีกทั้งยังเหมาะกับเด็กหญิงวัยอย่างเฉินฮุยอินยิ่งนัก

"เฉียวเจี่ยเอ๋อร์ เดิมทีอาคิดจะเลือกถุงหอมปักลายดอกไม้ แต่เย่าหลิงบอกว่าลายสัตว์เหมาะกว่า บังเอิญว่าลวดลายปักบนถุงผ้าในร้านปักผ้าส่วนใหญ่เป็นลายดอกไม้ ลายสัตว์มีเพียงกระต่ายตัวนี้ เจ้าชอบหรือไม่"

เฉินฮุยอินพยักหน้ารัวๆ "ชอบเจ้าค่ะ ขอบคุณท่านอาเจ้าค่ะ"

ถังเย่าหลิงยื่นของขวัญที่ตนเองเตรียมไว้ส่งให้เฉินฮุยอินเช่นกัน "เฉียวเจี่ยเอ๋อร์ ของขวัญที่ข้ามอบให้คือสายรัดผม บนสายรัดผมมีกระดิ่งติดอยู่ด้วย ข้าคิดว่าหากนำไปมัดกับผมซาลาเปาคู่ของเจ้า จะต้องดูงดงามมากเป็นแน่"

เฉินฮุยอินรับสายรัดผมที่ถังเย่าหลิงใช้ผ้าเช็ดหน้าห่อไว้อย่างประณีตมา ตัวสายรัดผมเป็นสีแดงสดใสยิ่ง ตรงปลายทั้งสองข้างของสายรัดผมห้อยกระดิ่งขนาดกะทัดรัดประณีตเอาไว้ เพียงเขย่าเบาๆ ก็มีเสียงใสกังวานไพเราะดังขึ้น

หลังจากห่อสายรัดผมกลับเข้าไปในผ้าเช็ดหน้าอย่างระมัดระวังแล้ว เฉินฮุยอินก็เงยหน้าขึ้นส่งยิ้มหวาน พลางเอ่ยขอบคุณถังเย่าหลิง "พี่เย่าหลิง ข้าชอบสายรัดผมนี้มาก ขอบคุณเจ้าค่ะ"

วันนี้ไก่ตัวผู้มิได้นำไปทำไก่ผัดพริก แต่ทำเป็นไก่ต้มหม้อเหล็ก จากนั้นใช้เครื่องเทศผสมแป้ง แปะแผ่นแป้งไว้รอบขอบกระทะ ตุ๋นเคี่ยวไปพร้อมกับเนื้อไก่ แผ่นแป้งที่ถูกความร้อนของหม้อเหล็กจนเหลืองกรอบทั้งสองด้านจะค่อยๆ เลื่อนไหลลงไปในน้ำแกง เมื่อดูดซับน้ำแกงจนชุ่มฉ่ำ จึงมีรสชาติโอชะเป็นพิเศษ

ปลาเฉาแล่ออกเป็นชิ้น ทำเป็นต้มปลาพริกเสฉวน ส่วนซี่โครงแกะยังคงใช้วิธีย่าง เนื้อไม่ติดมันส่วนหนึ่งนำไปทำหมูกรอบ อีกส่วนหั่นเป็นแผ่น บางส่วนหั่นเป็นเส้น และยังสับเป็นเนื้อหมูสับอีกจำนวนหนึ่ง เนื้อหมูแผ่นผัดกับแตงกวาฝาน เนื้อหมูเส้นผัดกับพริกหวานเส้น สำหรับเนื้อหมูสับนำไปปรุงกับมะเขือยาวเป็นมะเขือยาวผัดหมูสับ นอกจากนี้ยังทำฟักเขียวตุ๋นซีอิ๊ว รวมถึงผักใบเขียวอีกสองจาน

กับข้าวสิบอย่างนับว่าอุดมสมบูรณ์ยิ่งนัก สุดท้ายกลับกินจนหมดเกลี้ยง แน่นอนว่าไก่ตุ๋นไปเพียงครึ่งตัวเท่านั้น อีกครึ่งหนึ่งเก็บไว้ตุ๋นในตอนค่ำ ส่วนปลาเฉายังคงเหลือหัวปลา หางปลาและก้างปลา ไว้ตอนค่ำค่อยนำมาต้มกับเต้าหู้ ซี่โครงแกะก็แบ่งไว้ครึ่งหนึ่งเพื่อทำในตอนค่ำเช่นกัน

แน่นอนว่าเรื่องนี้ยังเกี่ยวข้องกับปริมาณอาหารที่คนในครอบครัวกินด้วย โจวจิ้งห่าวอาจประหยัดในเรื่องเสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่ม แต่ในเรื่องอาหารการกิน ต่อให้แต่ก่อนสภาพความเป็นอยู่จะขัดสน แม้จะมิได้กินเนื้อสัตว์เป็นเวลานาน ก็จะนำไข่ไก่ที่ไก่ของตนเองออกไข่มาใช้แทนเนื้อสัตว์ หมั่นโถวกับข้าวธัญพืชยิ่งจัดเตรียมไว้ให้อย่างเต็มอิ่ม ไม่เคยตระหนี่ถี่เหนียว ร่างกายเป็นต้นทุนสำคัญ ไม่ว่าจะเมื่อใดก็มิอาจปล่อยให้ตนเองต้องลำบากขาดแคลนได้**