ตอนที่ 10 — ตอนที่ 10 นมวัวอร่อยมาก

เด็กหญิงตัวน้อยกระดูกอ่อนนิ่มไปหมด ราวกับหากออกแรงเพียงนิดเดียวก็อาจจะหักได้

กู้หยุนตงไม่กล้าลงน้ำหนักมือมากนัก จึงโอบอุ้มนางไว้อย่างระมัดระวังเป็นพิเศษ

"น้องเล็ก น้องเล็ก? ตื่นเร็ว" เมื่ออุ้มออกห่างจากคั่งมาเล็กน้อย นางจึงค่อยๆ เขย่าตัวปลุกเด็กน้อยให้ตื่น

เด็กหญิงตัวน้อยสะลึมสะลือ ลืมตาขึ้นมองนางด้วยความงุนงง "พี่ใหญ่?"

"มา อ้าปาก ดื่มสิ่งนี้เข้าไปเสีย"

"อื้อ" กู้หยุนเข่อไม่ได้เอ่ยถามสิ่งใดเลย ทั้งยังไม่ได้มองให้ชัดเจนด้วยซ้ำว่าสิ่งที่ยื่นมาตรงหน้าคืออะไร นางอ้าปากเล็กๆ อย่างเชื่อฟังและไว้วางใจเป็นที่สุด แล้วกลืนกินลงไปดังอึกๆ

พอดื่มไปได้สองสามอึก จู่ๆ ก็นิ่งอึ้งไปชั่วครู่ "หวานจัง?"

"ชอบดื่มก็ดื่มให้เยอะหน่อย"

สิ่งที่กู้หยุนตงถืออยู่ในมือคือนมวัวที่นำออกมาจากมิติวิเศษ หลังจากนำไปอุ่นบนกองไฟพออุ่น จึงค่อยป้อนให้กู้หยุนเข่อดื่ม

เด็กหญิงตัวน้อยผอมแห้งแรงน้อยเกินไปจริงๆ ทั้งที่อายุสามขวบแล้ว ทว่ายามนี้กระทั่งเดินยังซวนเซไม่มั่นคง เวลาส่วนใหญ่ในแต่ละวันมักอยู่ในสภาพสะลึมสะลือหลับใหล

กู้หยุนเข่อไม่เหมือนกับกู้หยุนซู อย่างไรเสียฝ่ายหลังก็เป็นเด็กผู้ชาย ในใจของผู้เฒ่ากู้ย่อมยังมีที่ทางอยู่บ้างไม่มากก็น้อย อาหารการกินย่อมได้มากกว่ากู้หยุนเข่อเล็กน้อย ดังนั้นในบรรดาพวกเขาสี่คน สภาพร่างกายของเขาจึงนับว่าดีที่สุด

กู้หยุนตงไม่มีประสบการณ์ดูแลเด็กเล็ก ทว่าในมิติวิเศษมีนมวัว นี่คือสิ่งที่นางคิดได้ในตอนนี้ว่าเหมาะสมที่สุดที่จะช่วยเสริมสารอาหารให้น้องสาว

พอดื่มนมวัวไปค่อนชาม กู้หยุนเข่อก็อดไม่ได้ที่จะเรอเอิ๊กออกมาด้วยความอิ่ม

"อร่อยจัง"

กู้หยุนตงวางชามลง เมื่อเห็นนางหรี่ตาเล็กๆ พลางแสดงสีหน้าเปี่ยมสุข หัวใจพลันอ่อนยวบลง น้ำเสียงจึงนุ่มนวลขึ้นมาก "นอนต่อเถิด"

นางวางเจ้าตัวเล็กไว้ตรงกลาง ดึงมุมผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้อย่างเรียบร้อย แล้วกู้หยุนตงจึงกลับมานั่งลงข้างกองไฟอีกครา

เดิมทีเด็กหญิงตัวน้อยก็ยังไม่ตื่นเต็มตาอยู่แล้ว เพียงชั่วครู่ก็ผล็อยหลับสนิทไปอีกครั้ง

ทั่วทั้งห้องเงียบสงบยิ่งนัก กู้หยุนตงอดไม่ได้ที่จะแหงนหน้ามองขื่อไม้เหนือศีรษะ จู่ๆ นางก็รู้สึกเพลิดเพลินกับบรรยากาศเช่นนี้เหลือเกิน

ช่างเงียบสงบจริงๆ ข้างหูไม่มีเสียงขู่ฟ่อๆ "ฮ่อ… ฮ่อ…" ของเหล่าซอมบี้อีกต่อไป และไม่จำเป็นต้องคอยตึงเครียดประสาทตื่นตัวรอเสี่ยงชีวิตตลอดเวลา ยิ่งไปกว่านั้นข้างกายนางยังมีคนในครอบครัว นี่คือสิ่งที่ชาติก่อนนางไม่กล้าแม้แต่จะคิดฝัน

รู้สึก… ราวกับความฝันก็มิปาน

"ตงตง…" พลันมีเสียงหยางซื่อขยับลุกขึ้นจากที่นอนแว่วเข้าหู

"ท่านแม่ตื่นแล้วหรือ" กู้หยุนตงได้สติกลับมาในทันใด จึงเพิ่งพบว่าเวลาล่วงเลยไปเนิ่นนานโดยไม่รู้ตัว

"ต้อง… ต้องตื่นแต่เช้า"

ยามนี้เข้าสู่ยามอิ๋น* แล้ว หากคำนวณตามเวลาในยุคปัจจุบันก็เพิ่งจะราวๆ ตีสี่กว่า ฟ้ายังไม่ทันสว่างด้วยซ้ำ

ทว่าหยางซื่อกลับเคยชินกับนาฬิกาชีวิตเช่นนี้ไปเสียแล้ว แต่เดิมตอนอยู่บ้าน นางก็ต้องตื่นเช้าขนาดนี้มาหุงหาอาหาร เลี้ยงหมู และกวาดลานบ้าน ต่อมาบนเส้นทางหนีภัยแล้ง เนื่องจากสติปัญญาของนางไม่สมประกอบ จึงไม่มีใครจัดให้นางอยู่เฝ้ายาม แม้บางครั้งจะต้องเร่งเดินทางข้ามวันข้ามคืน แต่เวลาตื่นนอนของหยางซื่อก็ยังแทบไม่เปลี่ยนแปลงไปจากเดิม

กู้หยุนตงลุกขึ้นยืนขยับแขนขาคลายเส้น หยิบถุงผ้าด้านข้างยื่นส่งให้นาง "สิ่งนี้ให้ท่านแม่กิน"

หยางซื่อก้มหน้ามองเข้าไปในถุง ดวงตาพลันเป็นประกาย "แผ่นแป้งกับหมั่นโถวหรือ"

"ชู่ว์" กู้หยุนตงปรายตามองเด็กทั้งสองคนที่ยังคงหลับใหลอยู่

หยางซื่อรีบยกมือปิดปาก ส่ายหน้าไปมาอย่างแรง พลางส่งเสียงอู้อี้ในลำคอ ท่าทางดูแล้วชวนให้รู้สึกน่าเอ็นดูอยู่ไม่น้อย

มุมปากของกู้หยุนตงกระตุกไปสองครา "ท่านแม่กินรองท้องไปชิ้นหนึ่งก่อนเถิด ส่วนที่เหลือนำไปอังไฟไว้ รอพวกเขาตื่นค่อยให้พวกเขากิน ข้าจะไปนอนสักประเดี๋ยว หากข้างนอกมีเสียงอะไรหรือมีคนเดินมา ต้องจำไว้ว่าให้ปลุกข้าทันที เข้าใจหรือไม่"

ยามนี้หยางซื่อตื่นเต็มตาแล้ว นางจึงพอจะวางใจให้นางเฝ้าได้ นางต้องฉวยโอกาสนี้นอนหลับสักสองชั่วยาม** มิเช่นนั้นร่างกายคงทนรับไม่ไหว

"เข้าใจแล้ว"

หยางซื่อรับคำอย่างจริงจัง กู้หยุนตงจึงค่อยล้มตัวลงนอนหลับไป

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด นางถูกความร้อนปลุกให้ตื่นขึ้นมา พอหรี่ตาขึ้น ข้างหูก็แว่วเสียงเล็กๆ อันเจื้อยแจ้วของกู้หยุนเข่อ

"…จริงๆ นะ เมื่อคืนนี้ข้าได้ดื่ม หวานเจี๊ยบเลย อร่อยมากๆ"

(ข้อความคุยท้ายตอนจากผู้เขียน: ฉันจำได้ว่าตอนเด็กๆ เคยไปอยู่บ้านคุณยาย คุณยายจะตื่นมาทำกับข้าวตั้งแต่ตีสามกว่า แล้วออกไปขายผักที่ตลาดสด หากให้ฉันตื่นตอนตีสามตีสี่ในตอนนี้ คงรู้สึกแทบบ้าแน่ๆ)

หมายเหตุ

• ยามอิ๋น (寅时) คือช่วงเวลา 03.00 น. ถึง 05.00 น.

** ชั่วยาม (时辰) หน่วยนับเวลาของจีนโบราณ หนึ่งชั่วยามเท่ากับสองชั่วโมง