ตอนที่ 104 — ตอนที่ 104 ข้าซื้อมา

ผู้ที่กุมบังเหียนขับรถม้าคือเฝิงต้าเหนิง คนในหมู่บ้านจำนวนไม่น้อยต่างรู้ว่าเมื่อเช้านี้เขาติดตามกู้หยุนตงไปยังจวนสกุลเผิง เรื่องนี้คงต้องยกความดีความชอบให้จินเยวี่ยเซียงที่เที่ยวป่าวประกาศไปทั่วทั้งหมู่บ้าน

ดังนั้นทันทีที่เห็นว่าเป็นเขา บรรดาชาวบ้านจึงอดรนทนไม่ไหวพากันกรูเข้ามาล้อมวง ซ้ำยังเอ่ยปากถามระงมว่ารถม้าคันนี้ได้มาจากที่ใด ใช่ของจวนสกุลเผิงหรือไม่?

เฝิงต้าเหนิงยังไม่ทันได้เอ่ยตอบ ก็ถูกจินเยวี่ยเซียงที่วิ่งกระหืดกระหอบตามมาดูเรื่องสนุกพูดตัดบทขึ้นเสียก่อน "จวนสกุลเผิงให้อะไรกันเล่า! พวกเจ้าเอาสมองส่วนไหนคิดกัน นังกู้หยุนตงนั่นบุกไปหาเรื่องคุณชายเผิง มีหรือที่สกุลเผิงจะยอมมอบรถม้าให้พวกนาง?"

พูดพลางนางก็ระเบิดเสียงหัวเราะร่า 'ฮ่าๆๆ' ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเปี่ยมด้วยความมุ่งร้าย "ข้าว่านะ นี่คงถูกคนสกุลเผิงรุมซ้อมเข้าให้ ซ้อมจนขาดใจตายไปแล้ว เฝิงต้าเหนิงถึงต้องจ้างรถม้าลากศพกลับมามากกว่ากระมัง?"

ชาวบ้านทั้งหลายพลันส่งเสียง 'ฮือ' ดังลั่น ต่างพากันผงะถอยหลังกรูดไปสองก้าว ทุกคนเบิกตากว้างจ้องมองไปยังรถม้าด้วยความตระหนกตกใจ ราวกับว่าภายในรถม้าจะมีหยาดเลือดสีแดงสดไหลทะลักออกมาได้ทุกเมื่ออย่างไรอย่างนั้น

เฝิงต้าเหนิงรู้สึกจนปัญญาอย่างยิ่ง จินเยวี่ยเซียงผู้นี้พ่นวาจาเพ้อเจ้อเหลวไหลไปเรื่อย ต่อให้จวนสกุลเผิงจะวางอำนาจบาตรใหญ่เพียงใด ก็คงไม่กล้าทุบตีคนจนตายอย่างเปิดเผยโจ่งแจ้งถึงเพียงนี้ ซ้ำยังปล่อยให้เขาลากศพกลับมาหรอกกระมัง

ทว่าชาวบ้านในหมู่บ้านกลับพากันปักใจเชื่อ แม้กระทั่งเฉินเหลียงที่เพิ่งสาวเท้าเร่งรุดตามมาทีหลังก็ยังเบิกตากว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเจ็บปวดรวดร้าวใจ "เกิด… เกิดเรื่องขึ้นจริงๆ รึ? โธ่เอ๋ย ข้าบอกเจ้าแล้วต้าเหนิง เหตุใดเจ้าถึงไม่รั้งนางไว้บ้าง เจ้า… เจ้าดูเจ้าสิ…"

ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยจบประโยค ทางด้านนี้กู้หยุนตงก็ค่อยๆ เลิกม่านรถม้าขึ้น มองดูทุกคนด้วยรอยยิ้มตาหยีพลางเอ่ยว่า "รถม้าคันนี้มิใช่จวนสกุลเผิงมอบให้จริงๆ เจ้าค่ะ แต่เป็นข้าควักเงินซื้อมาเอง"

"เฮือก!" บรรดาผู้คนต่างพากันผงะถอยหลังไปอีกหนึ่งก้าวอย่างพร้อมเพรียงกัน

รอยยิ้มลำพองใจบนใบหน้าของจินเยวี่ยเซียงพลันแข็งค้างในบัดดล นางเบิกตากว้างจ้องมองกู้หยุนตงเขม็ง "เจ้าไม่เป็นอะไรเลยรึ?"

"พูดจาอันใดเช่นนั้น ข้าจะเป็นอะไรไปได้เล่า?"

"เจ้ามิได้ไปหาเรื่องจวนสกุลเผิงหรอกรึ?"

กู้หยุนตงตีสีหน้าไร้เดียงสา "เจ้าไปฟังใครเขาพูดมากัน?"

จินเยวี่ยเซียงแผดเสียงร้องลั่น "ข้าได้ยินมากับหูตัวเองแท้ๆ! ชัดเจนว่าเฝิงต้าเหนิงไปบอกเจ้าว่าแบบแปลนถูกคุณชายเผิงเอาไป ซ้ำยังไม่อนุญาตให้เจ้าสร้างบ้าน เจ้าถึงได้ไปทวงคำอธิบาย* ที่จวนสกุลเผิงมิใช่รึ!"

อ้อ ที่แท้นางแอบดักฟังนี่เอง

กู้หยุนตงเลิกคิ้วขึ้น "อ้อ คุณชายเผิงท่านเพียงบอกว่าแบบแปลนของข้าดียิ่งนัก จึงขอยืมไปดูเท่านั้น ประจวบเหมาะกับวันนี้ข้าต้องเข้าเมืองไปซื้อของพอดี ก็เลยแวะไปรับแบบแปลนกลับมา ไฉนพอหลุดออกมาจากปากเจ้า ถึงกลายเป็นข้าไปทวงคำอธิบายที่จวนสกุลเผิงไปเสียได้เล่า? วาจานี้ เจ้ากล้าไปพูดต่อหน้าคุณชายเผิงหรือไม่ล่ะ?"

เฝิงต้าเหนิงเอ่ยสำทับขึ้นด้านข้างอย่างขึงขังเปี่ยมคุณธรรม "ถูกต้องแล้ว หยุนตงอยากซื้อรถม้าสักคัน พอดีข้าคุ้นเคยกับลู่ทาง นางจึงไหว้วานให้ข้าช่วยไปเลือกดูให้ ถือโอกาสแวะไปรับแบบแปลนที่จวนสกุลเผิงด้วย จินเยวี่ยเซียง เหตุใดเจ้าถึงบิดเบือนความจริง เที่ยวปล่อยข่าวลือไปทั่วจนผู้คนตื่นตระหนกตกใจกันไปหมดเช่นนี้!"

จินเยวี่ยเซียงถึงกับยืนอึ้งงงงันจับต้นชนปลายไม่ถูก นางฟังผิดไปงั้นรึ? ไม่มีทาง ไม่ผิดแน่ๆ!

ทว่าคนอื่นๆ กลับตาสว่างกระจ่างแจ้งขึ้นมาในทันใด ที่แท้เรื่องราวก็เป็นเช่นนี้นี่เอง ก็นั่นน่ะสิ หากเป็นจริงอย่างที่จินเยวี่ยเซียงพูด เฝิงต้าเหนิงกับกู้หยุนตงจะกลับมาได้อย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วนเช่นนี้หรือ?

แท้จริงแล้วไม่อาจเชื่อคำพูดของพวกปากสว่าง** ได้เลยจริงๆ เฉินเหลียงเองก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก จากนั้นจึงเบนสายตาและความสนใจมาที่รถม้าคันนั้น "นี่เจ้าซื้อมาจริงๆ รึ?"

กู้หยุนตงก้าวลงมาจากรถม้า "คิดว่ามีรถม้าแล้วจะสะดวกขึ้นเจ้าค่ะ คราวหน้าเข้าเมืองก็จะได้ไม่ต้องพึ่งขาสองข้างเดินไปอีก"

เฉินเหลียงจึงพยักหน้ารับ บ้านสกุลกู้ดูท่าจะมีทรัพย์สินเงินทองสะสม*** อยู่ไม่น้อยจริงๆ

"แม่หนูสกุลกู้เอ๋ย" ยามนั้นพลันมีคนข้างๆ ส่งเสียงเรียกนาง สีหน้าแววตาเต็มไปด้วยความอิจฉาระคนชื่นชม "รถม้าของเจ้าคันนี้ดูดีไม่เบาเลยนะ ม้าก็ดูแข็งแรงกำยำ ตัวตู้รถม้าก็แน่นหนามั่นคง ซ้ำยังกว้างขวางอีก วันหน้าพวกเราเข้าเมือง ก็จะได้อาศัยพึ่งพาความสะดวก**** ไปด้วยมิใช่หรือ?"

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 105 กลับบ้าน)

หมายเหตุ

• ทวงคำอธิบาย (要说法 — เย่าซัวฝ่า): หมายถึง การไปเรียกร้องความเป็นธรรม ขอคำชี้แจง หรือเอาเรื่องเอาราวกับอีกฝ่ายเพื่อหาข้อยุติที่ชัดเจน

** ปากสว่าง (大嘴巴 — ต้าจุ่ยปา): คำเปรียบเปรยถึงคนที่เก็บความลับไม่อยู่ ชอบเที่ยวป่าวประกาศ พูดจาพล่อยๆ หรือแพร่กระจายข่าวลือโดยไม่สนใจข้อเท็จจริง

*** ทรัพย์สินเงินทองสะสม (家底 — เจียตี่): หมายถึง ฐานะเดิม ทุนรอน หรือทรัพย์สมบัติที่ครอบครัวเก็บหอมรอมริบสะสมไว้

**** อาศัยพึ่งพาความสะดวก (得个方便 — เต๋อเก้อฟางเปี้ยน): เป็นสำนวนพูด หมายถึง การขออาศัยติดรถหรือขอพึ่งใบบุญรับความสะดวกสบายไปด้วยในคราวเดียวกัน