ตอนที่ 106 — ตอนที่ 106 กู้หยุนเข่อฟ้อง

กู้หยุนตงชะงักไปเล็กน้อย "เหตุใดจึงร้องไห้เล่า ใครรังแกเจ้ารึ"

"พี่ชายเจ้าค่ะ" แม่หนูน้อยเริ่มฟ้อง "พี่ชายนิสัยไม่ดี ข้าก็จะไปรับพี่ใหญ่เหมือนกัน แต่เขาไม่รอข้าเลย วิ่งหนีไปคนเดียว โมโหที่สุดเลยเจ้าค่ะ"

กู้หยุนเข่อยังเด็กนัก ก่อนหน้านี้ก็ขาดสารอาหาร อย่าว่าแต่จะให้วิ่งเลย แค่เดินเร็วขึ้นสักหน่อยยังซวนเซตุปัดตุเป๋

กู้หยุนซูไม่ได้สังเกตเห็น จึงวิ่งหน้าตั้งไปรับพี่ใหญ่ที่ปากทางเข้าหมู่บ้าน

แม่หนูน้อยโมโหจนกระทืบเท้าลงพื้นตึงตังสองที "ต่อไปนี้ข้าจะไม่สนใจพี่ชายอีกแล้ว!"

ทว่าคำพูดยังไม่ทันขาดคำ กู้หยุนซูก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาด้วยความกระตือรือร้น สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นดีใจพลางเอ่ยกับนาง "น้องเล็ก พี่ใหญ่ซื้อรถม้ามาคันหนึ่งแน่ะ จอดอยู่หน้าประตู รีบไปดูเร็วเข้า!"

ดวงตาของแม่หนูน้อยเปล่งประกายวาววับขึ้นมาทันใด "ข้าจะดู ข้าจะดู!" จากนั้น มือน้อยๆ ก็กอบกุมมือของกู้หยุนซูไว้ตามความคุ้นเคย ทั้งสองจูงมือกันเดินออกจากประตูรั้วลานบ้านไปอย่างร่าเริงแจ่มใส

กู้หยุนตง "…" พวกเจ้าสองคนมีความสุขก็พอแล้ว

นางส่ายหน้าอย่างอ่อนอกอ่อนใจ จากนั้นจึงลุกขึ้นหันไปมองหยางซื่อและต่งซื่อที่ยืนอยู่ข้างๆ

แววตาของหยางซื่อก็ทอประกายระยิบระยับเช่นกัน กู้หยุนตงอดไม่ได้ที่จะหลุดยิ้มออกมา "ท่านแม่อยากดูก็ไปดูเถิดเจ้าค่ะ แต่ว่าอย่าเข้าไปใกล้ก้นม้านักนะเจ้าคะ"

หยางซื่อได้ยินก็วิ่งตามออกไปทันที ต่งซิ่วหลานจึงค่อยก้าวเข้ามาข้างกายนางพลางลอบผ่อนลมหายใจออกมาแผ่วเบา "เจ้าไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ชิงหยวนกลับมาตั้งแต่ก่อนหน้านี้ บอกว่าเรื่องทางฝั่งเจ้าจัดการเรียบร้อยแล้ว จวนสกุลเผิงจะไม่หาเรื่องเจ้าอีก แต่พอเห็นเจ้ายังไม่กลับมาเสียที ข้าก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดี"

"ท่านป้าต่งไม่ต้องเป็นห่วงเจ้าค่ะ หากไม่มีความมั่นใจว่าจะแก้ปัญหาได้ ข้าย่อมไม่บุ่มบ่ามเอาตัวเข้าไปเสี่ยงแน่" กู้หยุนตงค่อนข้างชอบต่งซิ่วหลานอยู่ไม่น้อย "ท่านป้าบอกว่าเส้าชิงหยวนกลับมาแล้ว ตอนนี้เขาอยู่ที่เรือนข้างๆ หรือเจ้าคะ"

"น่าจะใช่นะ เจ้าพบเขาในตัวอำเภอแล้วใช่หรือไม่"

"พบแล้วเจ้าค่ะ เขายังช่วยข้าไว้เรื่องหนึ่งด้วย"

ต่งซิ่วหลานยิ้มขึ้นมาทันที "ข้าบอกแล้วไม่ผิดใช่ไหมเล่า ชิงหยวนเป็นเด็กดีคนหนึ่งทีเดียว"

"เจ้าค่ะ"

ขณะกำลังพูดคุยกัน กู้หยุนซูก็วิ่งกลับเข้ามาอีกครั้ง ในมือยังถือถังหูลู่* ไม้หนึ่ง "พี่ใหญ่ นี่คือของที่ท่านซื้อมาให้พวกเราใช่หรือไม่ขอรับ"

เมื่อครู่ลุงเฝิงบอกว่าในรถม้ามีข้าวของที่ต้องขนย้ายลงมาอีกไม่น้อย เขาจึงเข้าไปช่วยขนของ คิดไม่ถึงว่าพอมุดตัวเข้าไปข้างใน ก็เห็นถังหูลู่สีแดงสดใสวางอยู่หลายไม้

เขายังนับว่าดี ทางด้านกู้หยุนเข่อนั้นเลียน้ำตาลหวานเคลือบด้านนอกไปแล้วกว่าครึ่ง

"ในรถน่าจะยังมีอีกหลายไม้ เจ้าแบ่งให้พวกเจิงเยวี่ยคนละไม้ แล้วเก็บไว้สองไม้ให้ลุงเฝิงนำกลับไปให้คนที่บ้านด้วยนะ"

กู้หยุนซูจึงวิ่งผลุนผลันออกไปอีกรอบอย่างกระตือรือร้น

ตอนที่กู้หยุนตงเดินตามออกไป เฝิงต้าเหนิงก็ขนของในรถม้าลงมาได้ครึ่งหนึ่งแล้ว

ส่วนพวกเด็กๆ ข้างๆ นั้น ไม่เว้นแม้แต่คนเดียว ต่างก็ถือถังหูลู่ไว้มือหนึ่ง อีกมือหนึ่งก็ช่วยหิ้วสิ่งของชิ้นเล็กๆ ที่พอจะยกไหวบนพื้นช่วยทยอยย้ายเข้าไปในบ้าน

กู้หยุนตงยกมือขึ้นกุมขมับอย่างอ่อนใจ ไล่ให้พวกเด็กๆ ไปยืนกินขนมอยู่ข้างๆ แล้วตนเองกับต่งซื่อจึงช่วยกันยกข้าวของทั้งหมดเข้าไปเก็บในเรือน

ลานบ้านของสกุลเจิงแม้จะไม่กว้างขวางนัก แต่เดิมทีเคยมีเพิงเลี้ยงหมูอยู่หลังหนึ่ง แม้ปัจจุบันจะไม่ได้เลี้ยงหมูแล้ว ทว่าเก็บกวาดจัดแจงสักหน่อยก็ยังพอให้ม้าเข้าไปพักอาศัยอยู่ได้

เฝิงต้าเหนิงเดิมทีตั้งใจจะให้กู้หยุนตงนำรถม้าไปฝากไว้ที่บ้านของตน ทว่าพอกู้หยุนตงเห็นเด็กๆ หลายคนยืนล้อมหน้าล้อมหลังรถม้าด้วยความตื่นเต้นจนไม่ยอมแยกย้ายไปไหน จึงตัดสินใจว่าช่างเถิด

ครั้นเฝิงต้าเหนิงกลับไปแล้ว กู้หยุนตงจึงเริ่มจัดระเบียบกองข้าวของเครื่องใช้ที่ซื้อหามา

นางซื้อผ้าพับมาไม่น้อย ตอนที่เห็นผ้าพับหนึ่งเป็นสีกรมท่า ในใจก็พลันผุดความคิดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวว่าสีนี้เหมาะกับเส้าชิงหยวนเป็นยิ่งนัก จึงซื้อติดไม้ติดมือมาด้วย

ยามนี้พอก้มมองผ้าพับนี้เข้า นางก็อดที่จะเก้อเขินและงุนงงไม่ได้ สิ่งนี้… ดูจะไม่เหมาะที่จะมอบให้อีกฝ่ายกระมัง?

ช่างเถอะ ไว้ค่อยว่ากันภายหลัง

เพิ่งคิดจะเก็บผ้าพับเข้าที่ ต่งซิ่วหลานก็เดินเข้ามาในห้อง "หยุนตง เมื่อเช้าชิงหยวนเอาไก่ป่ามาให้สองตัว เย็นนี้จะทำกินทั้งหมดเลยหรือไม่" สายตาพลันเหลือบไปเห็นผ้าในมือนางเข้า "เอ๊ะ ผ้าพับนี้เนื้อดีทีเดียวนะ ซื้อมาตัดชุดให้หยุนซูหรือ แต่สีมันไม่เข้มไปหน่อยหรือไร"

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 107 ซื้อที่ดิน เล่าเรียน ตามหาพ่อ รักษาโรค)

หมายเหตุ

• ถังหูลู่ (糖葫芦): ขนมหวานดั้งเดิมของจีน ทำจากผลไม้ (โดยทั่วไปนิยมใช้ผลซานจาหรือพุทราจีน) เสียบไม้แล้วนำไปชุบเคลือบด้วยน้ำเชื่อมจนแข็งกรอบ รสชาติหวานอมเปรี้ยว