ตอนที่ 107 — ตอนที่ 107 ซื้อที่ดิน เล่าเรียน ตามหาพ่อ รักษาโรค

กู้หยุนตงชั่วขณะนั้นกลับรู้สึกกระดากอายและร้อนตัวอยู่บ้าง ทว่าปรับสีหน้าและอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว พลางเอ่ยว่า "ไม่ได้ซื้อให้หยุนซูหรอกเจ้าค่ะ ข้าซื้อให้ท่านพ่อ ตอนซื้อผ้าก็นับรวมทุกคนในครอบครัวไปด้วย เพิ่งจะมานึกขึ้นได้เอาตอนนี้เองว่า ท่านพ่อไม่อยู่…"

ต่งซิ่วหลานกลัวว่านางจะเสียใจ จึงรีบเอ่ยปลอบขึ้นว่า "พวกเจ้าจะต้องได้กลับมาพร้อมหน้าพร้อมตากันในเร็ววันแน่ เจ้ายังซื้อผ้ามาตั้งเยอะแยะเพียงนี้ หากเจ้าไว้ใจฝีมือของป้า ป้าจะช่วยตัดชุดให้พวกเจ้าทุกคนคนละชุดดีหรือไม่"

"หากเป็นเช่นนั้นก็ดียิ่งเลยเจ้าค่ะ" กู้หยุนตงยิ้มพลางกล่าว "ฝีมืองานเย็บปักของท่านป้ายอดเยี่ยมอยู่แล้ว เรื่องตัดเย็บเสื้อผ้าย่อมไม่ใช่ปัญหาแน่นอน ทว่าต้องตกลงกันไว้ก่อนนะเจ้าคะ ข้าจะต้องจ่ายค่าจ้างให้ จะเอาเปรียบหรือรบกวนท่านป้าเปล่าๆ ไม่ได้เด็ดขาด"

"นี่จะเรียกว่าเอาเปรียบได้อย่างไรกัน เจ้าดูสิ ตั้งแต่พวกเจ้ามาอยู่ที่นี่ คนในบ้านเราได้กินของดีๆ จากเจ้าไปตั้งเท่าไร เจ้าไปในเมืองกลับมาก็ยังซื้อถังหูลู่มาให้พวกเยวี่ยเอ๋อร์กินอีก ในใจป้าทั้งซาบซึ้งและเกรงใจจนไม่รู้จะขอบคุณอย่างไรแล้ว แค่ช่วยตัดเสื้อผ้าไม่กี่ชุดไม่ได้เปลืองแรงอะไรมากมายเลย เอาตามนี้แหละ ตกลงกันแล้วนะ"

กล่าวจบ ต่งซิ่วหลานก็ไม่รอนางเอ่ยปฏิเสธ รีบสาวเท้าเดินออกไปทันที

กู้หยุนตงหลุดยิ้มพลางส่ายหน้าเบาๆ ทว่าก็ไม่ได้ดึงดันปฏิเสธต่อ

หลังจากจัดเก็บข้าวของเข้าที่อีกเล็กน้อย นางก็เดินไปยังห้องครัวเพื่อจัดการกับไก่ป่าทั้งสองตัวนั้น

ตกลงกันไว้แล้วว่าจะทำไก่อบเกลือ ให้เส้าชิงหยวนตัวหนึ่ง และไก่ผัดพริก (ล่าจื่อจี)* อีกตัวหนึ่ง

ไก่ทั้งสองตัวต่งซิ่วหลานช่วยถอนขนชำแหละทำความสะอาดไว้เรียบร้อยแล้ว กู้หยุนตงลงมือปรุงจึงสะดวกรวดเร็วขึ้นมาก

นอกจากไก่สองตัวนี้แล้ว นางยังซื้อกับข้าวอื่นๆ มาจากในตัวอำเภอด้วย พอนางปรุงอาหารเสร็จเรียบร้อย จึงให้กู้หยุนซูยกไปส่งให้เรือนข้างๆ

พอกู้หยุนตงกินอาหารเย็นเสร็จ ก็มานั่งบนเก้าอี้พลางครุ่นคิดไตร่ตรองเรื่องราวต่างๆ ยามนี้ได้แบบแปลนกลับคืนมาแล้ว ทางฝั่งตระกูลเผิงย่อมไม่มารังควานหาเรื่องนางอีก

เงินในมือนาง เมื่อหักค่าใช้จ่ายสำหรับสร้างบ้านและซื้อรถม้าออกไปแล้ว ยังคงเหลือเงินอยู่อีกราวๆ สองร้อยสามสิบตำลึงเงิน

ในสายตาของผู้อื่น เงินจำนวนนี้อาจจะนับว่ามากมายมหาศาลแล้ว ทว่าสำหรับกู้หยุนตง กลับยังไม่เพียงพอ อย่าว่าแต่นางยังไม่มีทรัพย์สินมั่นคงอย่างที่ดินทำกินชั้นดีเลย ลำพังแค่คิดว่าจะต้องส่งกู้หยุนซูไปเล่าเรียน ยังต้องออกตามหากู้ต้าเจียง และยังต้องรักษาอาการป่วยของหยางซื่อ เรื่องราวแต่ละอย่างเหล่านี้ล้วนเป็นเรื่องที่ต้องผลาญเงินทองทั้งสิ้น จะคิดประหยัดก็ประหยัดไม่ได้เลย

ที่ดินชั้นดี*** อย่างไรก็ต้องซื้อไว้สักสองสามหมู่ แม้นางจะทำไร่ไถนาไม่เป็น แต่ก็ยังปล่อยให้ผู้อื่นเช่าทำกินได้

เรื่องที่หยุนซูจะเข้าสำนักศึกษานั้นยังไม่ต้องรีบร้อน ได้ยินผู้ใหญ่บ้านบอกว่า สำนักศึกษาในตำบลแห่งนั้นรับเด็กนักเรียนอายุหกขวบขึ้นไป หยุนซูต้องรอให้พ้นช่วงปีใหม่ไปก่อนจึงจะอายุครบหกขวบ เรื่องนี้สามารถสืบหาข้อมูลล่วงหน้าไปพลางๆ ก่อนได้

ส่วนเรื่องของกู้ต้าเจียงนั้น รอให้สร้างบ้านเสร็จเรียบร้อย นางจะต้องเดินทางไปยังเมืองชิ่งอันด้วยตนเองสักครั้ง ในตอนนั้นตกลงกันไว้ว่าจะไปพบกันที่เมืองชิ่งอัน หากกู้ต้าเจียงยังมีชีวิตอยู่ย่อมต้องไปที่นั่นแน่นอน ทว่าเมืองชิ่งอันเคยเกิดความวุ่นวายโกลาหลขึ้นช่วงหนึ่ง เรื่องราวหลังจากนั้นจึงยากจะคาดเดาได้

ในยุคสมัยนี้ไม่มีทั้งโทรศัพท์มือถือหรือสัญญาณอินเทอร์เน็ต คิดจะตามหาคนคนหนึ่งช่างยากเย็นแสนเข็ญเหลือเกิน

ยังมีอาการป่วยของหยางซื่ออีก ความจริงแล้วนี่ต่างหากที่เป็นเรื่องที่กู้หยุนตงเป็นกังวลมากที่สุดในเวลานี้ นางกลัวเหลือเกินว่าลิ่มเลือดคั่งในสมองจะกระจายตัวจนทำให้อาการทรุดหนักลง ได้แต่หวังว่าหมอซ่งจะรีบกลับมาโดยเร็ว

ก๊อก ก๊อก พลันมีเสียงเคาะเบาๆ ดังขึ้นที่ริมหน้าต่าง

กู้หยุนตงลุกพรวดขึ้นจากเตียงทันควัน ปราดเข้าไปข้างหน้าต่างแล้วเอ่ยถาม "ใครน่ะ"

"ข้าเอง"

เส้าชิงหยวนรึ กู้หยุนตงมุมปากกระตุกเล็กน้อย "รอประเดี๋ยว"

พอนางก้าวออกจากห้อง ก็เห็นเงาร่างสูงใหญ่สง่างามของบุรุษผู้นั้นยืนเด่นตระหง่านอยู่ใต้แสงจันทร์จริงๆ

ให้ตายสิ ทำไมทุกครั้งที่พบกันถึงต้องเป็นช่วงเวลากลางดึกสงัดเช่นนี้ตลอดเลยนะ ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังแอบลักลอบนัดพบชู้สาวอย่างไรอย่างนั้น

"ไก่อบเกลือกับไก่ผัดพริกอร่อยมาก ขอบใจนะ" เส้าชิงหยวนเอ่ย

"ตกลงกันไว้แล้วนี่นาว่าเจ้าช่วยข้า ข้าก็จะทำของอร่อยให้เจ้ากิน อีกอย่างสัตว์ป่าที่เจ้าล่ามาพวกเราก็กินไปไม่น้อยเหมือนกัน"

"เพราะอย่างนั้น ข้าถึงมาที่นี่ อยากจะขอให้เจ้าช่วยอะไรอีกสักเรื่อง"

กู้หยุนตงชะงักไป "ช่วยอะไรหรือ"

เส้าชิงหยวนจึงโน้มตัวลง หยิบถุงผ้าที่วางอยู่ข้างเท้าขึ้นมายื่นส่งให้นาง

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 108 ก้นครัวหน้าเตา)

หมายเหตุ

• ไก่อบเกลือ (盐焗鸡): อาหารกวางตุ้งดั้งเดิมของชาวจีนแคะ (ฮากกา) นำไก่ทั้งตัวหมักเครื่องเทศ ห่อกระดาษไข แล้วฝังอบในหม้อเกลือสินเธาว์คั่วร้อนระอุ ทำให้เนื้อไก่นุ่มฉ่ำ หนังกรอบตึง และมีกลิ่นหอมเค็มกลมกล่อมเป็นเอกลักษณ์

** ไก่ผัดพริก หรือล่าจื่อจี (辣子鸡): อาหารเลื่องชื่อของมณฑลเสฉวน นำไก่หั่นเต๋าชิ้นพอดีคำไปทอดจนกรอบนอกนุ่มใน แล้วผัดคลุกเคล้ากับพริกแห้งและพริกไทยเสฉวน (ฮวาเจียว) ในกระทะไฟแรง ให้รสชาติเผ็ดร้อน ชาลิ้น และมีกลิ่นหอมเย้ายวนใจ

*** ที่ดินชั้นดี (良田 — เหลียงเถียน): ที่ดินหรือแปลงนาที่มีความอุดมสมบูรณ์ ดินร่วนซุย มีแหล่งน้ำเข้าถึงอย่างทั่วถึง และให้ผลผลิตสูงสม่ำเสมอ ในสมัยโบราณถือเป็นสินทรัพย์หลักที่มีมูลค่ามั่นคงที่สุดของครัวเรือน สามารถทำการเกษตรเองหรือปล่อยเช่าเก็บค่าเช่านาได้