ตอนที่ 108 — ตอนที่ 108 ก้นครัวหน้าเตา

กู้หยุนตงเพิ่งสังเกตเห็นว่าที่ข้างเท้าของเขายังมีสิ่งของวางอยู่อีกอย่างหนึ่ง "นี่อะไรน่ะ"

"แป้งสาลีขาว" เส้าชิงหยวนเอ่ย "พรุ่งนี้เช้าข้าต้องพาคุณชายหลิวผู้นั้นเข้าป่า รับปากเขาไว้ว่าจะล่าต้าฉง* ก็ต้องเข้าไปในป่าลึก คงต้องใช้เวลาสักสองสามวันถึงจะกลับมาได้ จึงจำเป็นต้องพกเสบียงแห้งติดตัวไปบ้าง พวกหมั่นโถวกับแผ่นแป้งในตำบลรสชาติแย่เกินทน เลยอยากรบกวนให้เจ้าช่วยทำให้สักหน่อย"

กู้หยุนตงเบิกตากว้าง ต้าฉง? เสือหรือ?

"เจ้าจะไปล่าเสือรึ เจ้าเคยล่ามาก่อนหรือไม่"

"เคย" มีคราวหนึ่งที่เขาเข้าไปในป่าลึก ได้พบพรานเฒ่าคนหนึ่งถูกเสือกัดบาดเจ็บจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด เป็นเขาที่ลงมือล้มเสือตัวนั้นลงได้

ภายหลังเสือตัวนั้นพรานเฒ่าเป็นคนจัดการ เงินที่ขายได้ก็แบ่งให้เขาเป็นส่วนใหญ่

"แต่คราวนี้เจ้ายังพาคุณชายหลิวที่ไม่ได้เรื่องคนนั้นไปด้วย ไม่ใช่เป็นตัวถ่วงหรอกหรือ" กู้หยุนตงขมวดคิ้ว รู้สึกว่าการตัดสินใจครั้งนี้ของเขาช่างไม่ฉลาดเอาเสียเลย

หากเขาคิดจะล่าเสือ เข้าป่าไปคนเดียวเวลายามเผชิญอันตรายยังพอเอาตัวรอดได้ง่ายกว่า ทว่าการหนีบเอาคุณชายบ้านรวยแบบนั้นไปด้วย กู้หยุนตงกลับมีความรู้สึกว่าพวกเขากำลังจะไปรนหาที่ตายแท้ๆ

เส้าชิงหยวน "เขาดึงดันจะตามไปให้ได้"

"ช่างเป็นพวกคุณชายเสเพลที่รนหาที่ตายไม่พอยังจะลากคนอื่นไปด้วยแท้ๆ" กู้หยุนตงนึกเสียดายขึ้นมาหน่อยๆ แล้วว่าเมื่อตอนกลางวันน่าจะเรียกเงินจากเขามากกว่าห้าสิบตำลึงเงิน "ข้าว่าถึงเวลาเจ้าตีเขาให้สลบแล้วโยนขึ้นไปทิ้งไว้บนต้นไม้เลยจะดีกว่า"

"ข้าก็ตั้งใจไว้เช่นนั้น"

กู้หยุนตง "…" อดไม่ได้ที่จะหลุดขำออกมา

เมื่อเห็นว่าเขาตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว กู้หยุนตงก็ไม่อาจเอ่ยอันใดได้อีก นางรับถุงแป้งสาลีขาวมา "รอประเดี๋ยว ข้าจะไปจี่แผ่นแป้งให้เจ้าเดี๋ยวนี้ อากาศแบบนี้เก็บไว้สักสองสามวันก็ไม่มีปัญหา ถึงเวลานั้นเจ้าก่อไฟอุ่นสักหน่อยก็กินได้แล้ว จริงสิ เจ้ากินเผ็ดได้ใช่หรือไม่ ข้าจะทำน้ำพริกให้เจ้ากระปุกหนึ่ง กินแล้วร่างกายจะได้อบอุ่นขึ้นบ้าง"

เส้าชิงหยวนมองนางหันหลังเดินกลับเข้าไปในห้องครัว เห็นท่าทางง่วนอยู่กับการตระเตรียมข้าวของ มุมปากของเขาก็อดไม่ได้ที่จะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา "…ได้"

ท่วงท่าการเคลื่อนไหวของกู้หยุนตงแผ่วเบายิ่งนัก พวกต่งซื่อหลับสนิทกันหมดแล้ว อีกทั้งห้องนอนยังอยู่ห่างจากห้องครัวพอสมควร เพียงปิดประตูก็สามารถกั้นเสียงรบกวนส่วนใหญ่ได้แล้ว

แม้ฝีมือทำอาหารของเส้าชิงหยวนจะไม่เอาไหน แต่เรื่องก่อไฟเขายังพอทำได้ดี

คนหนึ่งยืนอยู่หน้าเตา อีกคนหนึ่งนั่งอยู่ก้นเตา ภาพที่ปรากฏกลับกลมกลืนลงตัวอย่างบอกไม่ถูก

กู้หยุนตงนวดแป้งจนเข้ากันดีแล้ว จึงเอ่ยถามถึงเรื่องราวเมื่อตอนกลางวัน "เรื่องที่อนุชุยอะไรนั่นตกน้ำ กับเรื่องที่สุนัขล่าเนื้อน้ำลายฟูมปาก ล้วนเป็นฝีมือเจ้าใช่หรือไม่"

ตอนนั้นนางกับเขาตกลงกันไว้ ให้เขารอผ่านไปสักสองเค่อ** แล้วค่อยก่อความวุ่นวายขึ้นสองเรื่องในจวน ทางที่ดีควรเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับเผิงจ้งเฟยโดยตรง และต้องเป็นเรื่องซวยประเภทที่มองปราดเดียวก็ชวนให้คิดว่าเพราะทำเรื่องชั่วช้ามามากเกินไปจนถูกสวรรค์ลงทัณฑ์

ซึ่งก็เป็นไปตามคาด สองเรื่องที่เกิดขึ้นติดต่อกันทำให้เผิงจ้งเฟยเชื่อคำพูดของนางอย่างสนิทใจ

"เรื่องของอนุชุยไม่เกี่ยวกับข้า ส่วนเรื่องสุนัขล่าเนื้อเป็นฝีมือข้าเอง" เดิมทีเส้าชิงหยวนคิดจะไปจุดไฟเผาห้องหนังสือของเผิงจ้งเฟย ทว่ายังไม่ทันได้ลงมือ ก็พบว่าภรรยาเอกของเผิงจ้งเฟยกำลังคิดจะจัดการกับอนุชุยซื่อผู้เป็นที่โปรดปรานพอดี

เส้าชิงหยวนยืนกอดอกมองดูศึกชิงรักหักสวาทระหว่างภรรยาหลวงกับอนุภรรยาอย่างเย็นชา พอบ่าวไพร่รีบร้อนไปรายงานเผิงจ้งเฟยที่เรือนจิ่งหลาน เขาก็ไปหาสุนัขล่าเนื้ออันดุร้ายตัวนั้น พอเห็นเส้าชิงหยวน สุนัขล่าเนื้อตัวนั้นก็แยกเขี้ยวพุ่งตรงเข้ามาหมายจะกัดขย้ำ จึงถูกเขาเตะกระเด็นไปทีหนึ่ง จากนั้นสุนัขล่าเนื้อที่ดีแต่รูปร่างภายนอกตัวนี้… ก็นอนชักน้ำลายฟูมปากไปเสียแล้ว

กู้หยุนตงฟังเขาเล่าจบก็อดขำไม่ได้

มือไม้ของนางคล่องแคล่วว่องไวนัก ยามที่เส้าชิงหยวนถามว่านางเอาแบบแปลนบ้านคืนมาได้อย่างไร นางก็เล่าเท่าที่ควรเล่า ในเมื่อทั้งสองคนร่วมมือกันแล้ว ย่อมไม่มีสิ่งใดจำเป็นต้องปิดบัง

พอนางทำแผ่นแป้งทั้งหมดเสร็จเรียบร้อย กู้หยุนตงจึงรวบรวมทั้งหมดส่งมอบให้เส้าชิงหยวน

เวลาจำกัด นางจึงทำได้เพียงสิ่งนี้แก้ขัดไปก่อน

เส้าชิงหยวนถือถุงผ้าที่บรรจุแผ่นแป้งร้อนๆ กับน้ำพริกเตรียมจะก้าวเดินออกไป กู้หยุนตงพลันนึกบางอย่างขึ้นมาได้ จึงรีบร้องเรียกเขาไว้ "เดี๋ยวก่อน"

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 109 เส้าชิงหยวนคือใคร)

หมายเหตุ

• ต้าฉง (大虫): เป็นคำเรียกโบราณของ 'เสือ' หรือพญาเสือโคร่ง มักพบในวรรณกรรมและภาษาปากของชาวบ้านในยุคโบราณ (เช่น ในเรื่องซ้องกั๋ง)

** สองเค่อ (两刻钟): เค่อ (刻) เป็นหน่วยวัดเวลาจีนโบราณ หนึ่งเค่อเทียบเท่ากับประมาณ 15 นาที สองเค่อจึงเท่ากับประมาณ 30 นาที (ครึ่งชั่วโมง)