ตอนที่ 109 — ตอนที่ 109 เส้าชิงหยวนคือใคร

กู้หยุนตงวิ่งเข้าไปในห้องของตนเอง ไม่นานก็กลับออกมาอีกครั้ง ในมือถือหน้าไม้คันนั้นเอาไว้

"อันนี้ให้เจ้ายืมใช้" นางเอ่ย "ทว่าเงินที่ได้จากการล่าเสือ ต้องแบ่งให้ข้าหนึ่งส่วนนะ ไม่ใช่ว่าข้าหน้าเลือดหรอกนะ แต่นี่เป็นของดี เจ้าก็เคยเห็นแล้วว่าอานุภาพร้ายแรงแค่ไหน นับเป็นของช่วยชีวิตเชียวล่ะ"

เส้าชิงหยวนก้มหน้ามองหน้าไม้และลูกศรในมือ แววตาที่หลุบต่ำคล้ายมีประกายบางอย่างวาบผ่าน

นิ้วมือของเขากระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย ชั่วครู่ต่อมาจึงค่อยเงยหน้าขึ้น "ให้เจ้าสองส่วน"

ดวงตาของกู้หยุนตงเป็นประกายวาววับ คนผู้นี้ช่างรู้ความยิ่งนัก!

เส้าชิงหยวนจึงค่อยเดินจากไป ทว่าแผ่นหลังนั้นกลับทำให้ผู้คนรู้สึกว่าสูงใหญ่ขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

กู้หยุนตงจึงค่อยเก็บกวาดห้องครัวให้เรียบร้อยแล้วเข้านอน

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ทั่วทั้งหมู่บ้านหย่งฝูก็กลับมาจอแจมีชีวิตชีวาอีกครา ยามนี้เป็นช่วงว่างเว้นจากการทำนา ชาวบ้านส่วนใหญ่ไม่มีงานอันใดให้ทำ ต่างพากันออกมายืนจับกลุ่มพูดคุยสัพเพเหระอยู่ด้านนอก

ด้วยเหตุนี้ จึงได้แลเห็นรถม้าหรูหราหลังหนึ่งแล่นตะบึงเข้ามาอย่างรวดเร็วตั้งแต่เช้าตรู่

ผู้คนที่อยู่บริเวณปากทางเข้าหมู่บ้านต่างลุกพรึ่บขึ้นมาทันใด "นี่มันเรื่องอันใดกันเนี่ย เมื่อวานบ้านสกุลกู้เพิ่งซื้อรถม้า วันนี้ใครซื้อมาอีกเล่า"

สิ้นเสียงพูด ก็พลันได้ยินบ่าวรับใช้ที่ขับรถม้าเอ่ยถามขึ้นว่า "พี่ชาย บ้านของเส้าชิงหยวนไปทางไหนหรือ"

"เส้าชิงหยวน? ใครกันล่ะ หมู่บ้านเราไม่มีคนชื่อนี้หรอกนะ พวกเจ้าหาผิดคนหรือเปล่า"

บ่าวรับใช้ผู้นั้นทำหน้างุนงงเป็นไก่ตาแตก อะไรนะ ไม่มีคนชื่อนี้รึ

"ที่นี่ไม่ใช่หมู่บ้านหย่งฝูหรือขอรับ"

"เป็นหมู่บ้านหย่งฝูจริง แต่ไม่มีใครชื่อเส้าชิงหยวนเลยจริงๆ เจ้าลองบอกรูปร่างหน้าตาของคนผู้นั้นมาให้ละเอียดหน่อยสิ บางทีอาจเป็นคนหมู่บ้านข้างๆ เดี๋ยวข้าช่วยถามให้"

"ถามอะไร ถามไปทำไมกัน" โจวซื่อฟังจนทนไม่ไหวอีกต่อไป นางประคองกะละมังซักผ้าเบียดตัวเข้ามา อดไม่ได้ที่จะกลอกตาใส่คนกลุ่มนั้นรอบหนึ่ง ก่อนจะหันไปเอ่ยกับบ่าวรับใช้ผู้นั้นว่า "พวกเจ้าตามหาเส้าชิงหยวนด้วยเรื่องอันใดกัน" คงไม่ใช่มาหาเรื่องหรอกนะ?

ม่านรถม้าถูกเลิกขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าของหลิวเหวย เขายิ้มพลางเอ่ยกับโจวซื่อ "ข้ามาขอให้เขาช่วยงานสักหน่อย เขาเป็นคนของหมู่บ้านนี้ใช่หรือไม่"

คนข้างๆ มีผู้จำได้ขึ้นมา นี่ไม่ใช่คุณชายคนที่เดินตามหลังสองแม่ลูกสกุลฟางในวันนั้นหรอกหรือ

เสียงวิพากษ์วิจารณ์เซ็งแซ่รอบด้านทำให้โจวซื่อเข้าใจได้ ดูท่าคงมิได้มาหาเรื่องเอาราว

นางจึงลอบผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก ชี้มือไปทางด้านซ้ายพลางเอ่ยว่า "บ้านของเส้าชิงหยวนอยู่ตรงเชิงเขาทางโน้น เจ้าไปถึงจะเห็นบ้านหลังหนึ่งที่กำลังก่อสร้างอยู่ เลยไปข้างหน้าอีกนิดเดียวก็ถึงแล้ว"

ชาวบ้านคนหนึ่งอุทานขึ้นมาด้วยความประหลาดใจ "นั่นมันบ้านของเจ้าลูกหมาป่ามิใช่หรือ เจ้าลูกหมาป่า…"

จริงด้วย เจ้าลูกหมาป่าดูเหมือนจะชื่อเส้าชิงอะไรสักอย่างนี่แหละ เรียกจนเคยปากเสียจนเกือบจะลืมชื่อเดิมของเขาไปเสียสนิท

หลิวเหวยกล่าวขอบคุณ แล้วสั่งให้บ่าวรับใช้ขับรถม้ามุ่งหน้าไปยังบ้านสกุลเส้า

ครั้นทุกคนเห็นเขาจากไป ก็พากันเดินตามหลังไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ไม่นานนักหลิวเหวยก็ก้าวเข้าประตูบ้านสกุลเส้า ทว่าชาวบ้านที่เดิมทีเดินตามมาด้วยกลับยืนอยู่ห่างจากบ้านของเขาพอสมควร ได้แต่ยืนซุบซิบวิพากษ์วิจารณ์กันอยู่หน้าประตูบ้านสกุลเจิง

เส้าชิงหยวนรอคอยเขาอยู่ตั้งแต่เช้าตรู่ ข้าวของที่สมควรเตรียมล้วนจัดเตรียมไว้พร้อมสรรพ หลิวเหวยเพิ่งมาถึง ยังไม่ทันได้ดื่มน้ำสักอึก ก็ถูกเขาชวนให้เข้าป่าทันที "ของนำมาครบแล้วใช่หรือไม่ พวกเราต้องอยู่ในป่าอย่างน้อยสองวัน"

หลิวอันบ่าวรับใช้ข้างกายเขาพอได้ยินว่าจะต้องค้างแรมอยู่หลายวันก็ไม่ยอมขึ้นมาทันที "คุณชาย ท่าน… ท่านมิได้จะกลับมาภายในวันเดียวหรอกหรือขอรับ"

"ตื่นตูมไปได้ พวกเราจะไปล่าต้าฉง* ย่อมต้องบุกเข้าป่าลึก วันเดียวจะกลับมาได้อย่างไรเล่า เอาล่ะ เจ้าจงอยู่เฝ้าบ้านให้เส้าชิงหยวนที่บ้านสกุลเส้าอย่างว่าง่าย รอจนกว่าข้าจะกลับมา ทำตัวให้เฉลียวฉลาดมีไหวพริบเข้าไว้ ยามที่พี่เจิงในห้องต้องการความช่วยเหลือ เจ้าก็จงยื่นมือเข้าไปช่วย ห้ามวางก้ามใส่เด็ดขาด"

หลิวอันแทบจะร่ำไห้ออกมา ทว่าเขาก็มิอาจห้ามปรามคุณชายของตนได้ มิน่าเล่าเมื่อเช้าตอนคุณชายออกจากจวนจึงไม่พาสารถีมาด้วยแม้แต่คนเดียว ปล่อยให้เขาขับรถม้ามาเพียงลำพัง

หลิวอันร่ำไห้ไม่ออก ได้แต่มองส่งคนทั้งสองเดินห่างออกไปไกลลับตา

ครั้นสองแม่ลูกสกุลฟางได้รับข่าวแล้วรีบร้อนรุดมา ที่ตรงนั้นจะยังหลงเหลือเงาร่างของคุณชายใหญ่ตระกูลหลิวอยู่อีกเล่า

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 110 ลำพองใจอะไรกัน)

หมายเหตุ

• ต้าฉง (大虫): เป็นคำเรียกโบราณของจีนที่หมายถึง "เสือ" โดยคำว่า "ฉง" (虫) ในสมัยโบราณมีความหมายกว้างครอบคลุมถึงสัตว์ทั่วไป เสือซึ่งเป็นเจ้าแห่งสัตว์ป่าและมีขนาดใหญ่จึงถูกเรียกว่า ต้าฉง (สัตว์ใหญ่)