ตอนที่ 116 — ตอนที่ 116 ไปตำบล

กู้หยุนตงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ค่อยๆ ก้าวเท้าเดินไปหยุดอยู่ด้านหลังของเขา

พลันก็ได้ยินเสียงเจ้าตัวเล็กทอดถอนหายใจออกมาคำหนึ่ง "จุยเฟิง* วันนี้ข้าพาเจ้าออกไปเดินเล่นไม่ได้แล้วละ พี่หลิวอันบอกว่าเขามีธุระต้องกลับเข้าตัวอำเภอ พี่ชายพี่สาวบ้านเจิงก็พากันลงทุ่งนาไปหมดแล้ว หนิวต้านก็ต้องไปสำนักศึกษา ท่านแม่ก็ไปซักผ้าที่ริมแม่น้ำ ข้าคนเดียวรั้งเจ้าไม่อยู่ ก็เลยได้แต่อยู่คุยเป็นเพื่อนเจ้าตรงนี้เท่านั้น"

'จุยเฟิง' เป็นชื่อที่พวกเขาช่วยกันตั้งให้เจ้าม้าตัวนี้เมื่อวาน ตอนนั้นหลิวอันมีรายชื่อม้ามากมายมากองให้พวกเขาเลือก เพียงแต่มันซับซ้อนเกินไปหน่อย เด็กๆ ฟังแล้วไม่ค่อยเข้าใจ สุดท้ายรู้สึกว่าชื่อจุยเฟิงนี้ฟังดูแล้ววิ่งเร็วดี จึงได้ตกลงปลงใจเลือกชื่อนี้

"เจ้าต้องเป็นเด็กดีว่าง่ายๆ นะ เช่นนี้แล้วข้าจะได้ไปเกี่ยวหญ้ากลับมาให้เจ้ากินทุกวัน วันหน้ายังจะสู่ขอภรรยาให้เจ้าด้วย จะได้คลอดลูกม้าตัวน้อยๆ พี่ใหญ่บอกว่ารอสร้างบ้านของพวกเราเสร็จเมื่อไร เจ้าจะได้อยู่คอกม้าหลังใหญ่ สบายสุดๆ ไปเลย"

"จริงสิ เมื่อวานนี้หนิวต้านสอนตัวหนังสือที่ข้าไม่รู้จักตั้งสองตัว เจ้าอยากรู้หรือไม่? เจ้าต้องอยากรู้แน่ๆ เลย เพราะเจ้าเป็นม้าที่พี่ใหญ่ของข้าเป็นคนเลือกมานี่นา ย่อมต้องเป็นม้าที่รักการเรียนรู้เป็นอย่างยิ่งแน่ เดี๋ยวข้าจะเขียนให้เจ้าดูเดี๋ยวนี้แหละ"

กู้หยุนซูกล่าวพลางย่อกายนั่งยองๆ ลง ถือกิ่งไม้ขีดๆ เขียนๆ ลงบนพื้นดิน

ครั้นเขียนเสร็จแล้วก็ยังเอียงคออ่านทบทวนอย่างละเอียดรอบคอบรอบหนึ่ง ลบออกแล้วจึงเขียนใหม่จากความทรงจำอีกครา

กู้หยุนตงยืนมองดูเขาอยู่ด้านหลังพักใหญ่ เมื่อเห็นเงาร่างเล็กกระจิริดนั่งยองๆ อยู่บนพื้นเพียงลำพังอย่างโดดเดี่ยว ในใจก็อดทอดถอนหายใจเงียบๆ มิได้

หยุนซูเพิ่งมาอยู่หมู่บ้านหย่งฝูได้ไม่นาน สหายที่เล่นเข้าขากันยามนี้ยังมีเพียงหนิวต้านกับเจิงเล่อเท่านั้น

หนิวต้านต้องไปสำนักศึกษา ส่วนเจิงเล่อแม้จะอายุยังน้อย แต่ก็ต้องช่วยทำงานทุกวัน เช้าตรู่วันนี้ก็ติดตามพี่ชายพี่สาวลงทุ่งนาไปแล้ว

อันที่จริงแต่ก่อนตอนอยู่บ้านเดิมสกุลกู้ หยุนซูก็ต้องทำงานเช่นกัน พอเห็นเจิงเล่อไปง่วนทำงาน เขาก็อยากจะตามไปด้วย

ทว่าต่งซื่อมีหรือจะยอมให้เขาช่วยทำงานบ้านตน? นางยื้อยุดห้ามปรามแทบเป็นแทบตายเพื่อให้เขาพักผ่อนอยู่บ้าน แม้กระทั่งไก่ที่เลี้ยงไว้หลังบ้านก็ให้อาหารเตรียมไว้ล่วงหน้าหมดแล้ว ลานบ้านก็ปัดกวาดเรียบร้อยแล้วเช่นกัน

กู้หยุนตงครุ่นคิด หรือว่านางควรจะส่งหยุนซูไปเล่าเรียนดีนะ? เด็กคนนี้ชอบอ่านเขียนเรียนหนังสือ ทั้งยังมีไหวพริบปฏิภาณเฉลียวฉลาดยิ่งนัก แม้สำนักศึกษาในตำบลจะรับเฉพาะเด็กอายุหกขวบขึ้นไป แต่หยุนซูมีพื้นฐาน มีพรสวรรค์ อายุห่างไปเพียงไม่กี่เดือนเท่านั้น บางทีท่านอาจารย์อาจยอมรับไว้เป็นกรณีพิเศษก็ได้กระมัง?

บ้านของพวกนางตอนนี้ยังสร้างไม่เสร็จ สัตว์เลี้ยงในบ้านไม่มี ที่นาก็ไม่มี แปลงผักก็ไม่มี งานที่เด็กพอจะช่วยทำได้มีจำกัด จะลองไปเสี่ยงโชคดูที่สำนักศึกษาในตำบลก็ไม่เสียหายอะไร

คิดมาถึงตรงนี้ กู้หยุนตงก็ก้าวไปข้างหน้า ตบไหล่เล็กๆ ของเขาเบาๆ "คนเดียวมาบ่นพึมพำอะไรอยู่ตรงนี้รึ?"

กู้หยุนซูสะดุ้งหันขวับกลับมา ครั้นเห็นพี่ใหญ่ก็รีบโยนกิ่งไม้ในมือทิ้งแล้วลุกขึ้นยืน "พี่ใหญ่ ข้ากำลังคุยกับจุยเฟิงอยู่ขอรับ"

"คุยอะไรกันเล่า?"

"คุยว่าพี่หลิวอันไม่อยู่ ข้าเลยพามันออกไปเดินเล่นไม่ได้ขอรับ"

กู้หยุนตงยิ้มพลางเอ่ยว่า "เรื่องแค่นั้นเองหรือ? เดี๋ยวพวกเราจะไปตำบลกันมิใช่หรือ พอดีได้พามันไปเดินเล่นด้วยอย่างไรเล่า"

ดวงตาของกู้หยุนซูเป็นประกายวาววับขึ้นมาทันใด "ไปตำบลหรือขอรับ? พวกเราไปด้วยหรือ?"

"อืม เดี๋ยวรอท่านแม่กลับมาก่อนพวกเราก็ออกเดินทาง แล้วเข่อเข่อเล่า?"

"กินของอยู่ในครัวขอรับ" กู้หยุนซูถอนหายใจเฮือกใหญ่ "พี่ใหญ่ ท่านต้องสั่งสอนตักเตือนนางดีๆ เสียแล้วนะขอรับ ขืนกินต่อไปแบบนี้ นางต้องกลายเป็นยัยหนูอ้วนตุ๊ต๊ะแน่ๆ เช้าตรู่ก็กินเนื้อแล้ว ชามโตขนาดนี้เชียวนะขอรับ"

พูดยังไม่ทันขาดคำ กู้หยุนเข่อก็พุ่งพรวดออกมาจากห้องครัว สองมือน้อยๆ ผลักอกเขาไปสองที "พี่ชายตัวเหม็น คนนิสัยไม่ดี ข้าจะกัดท่านแล้วนะ!"

กู้หยุนตงรวบตัวอุ้มนางขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน พลางโยกอุ้มหยั่งน้ำหนักดู อืม แม่หนูน้อยหนักขึ้นกว่าแต่ก่อนอยู่บ้างจริงๆ แต่ก็ไม่ได้ร้ายแรงถึงเพียงนั้น หากเทียบกับเด็กๆ ที่ได้กินอิ่มนุ่งอุ่นอย่างแท้จริงแล้ว ยังนับว่าห่างไกลนัก

"เอาละ เข้าห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้ากันก่อนเถอะ"

ครั้นเด็กทั้งสองคนเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเดินออกมา หยางซื่อก็กลับมาพอดี

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 117 สองสำนักศึกษา)

หมายเหตุ

• จุยเฟิง (追风 — แปลตรงตัวว่า "ไล่ตามสายลม"): เป็นชื่อที่นิยมใช้ตั้งให้แก่ม้าฝีเท้าดีในวรรณกรรมจีนโบราณ สื่อถึงม้าที่มีฝีเท้าจัดจ้าน สามารถควบทะยานรวดเร็วปานสายลมพัด