ตอนที่ 119 — ตอนที่ 119 ไม่เรียนที่นี่

กู้หยุนตงมองสตรีผู้นั้นซ้ำอีกสองครา พลันนึกขึ้นมาได้ นี่มิใช่ป้าดองที่เคยเจอที่บ้านฟางซื่อหรอกหรือ?

ดูเหมือนจะ… แซ่อู๋

ยามนั้นได้ยินฟางซื่อเอ่ยว่า ครอบครัวที่หมั้นหมายกับเฉินอวี่หลานเป็นคนในตำบลจริงๆ

กู้หยุนตงไม่ชอบฟางซื่อ ความรู้สึกที่มีต่อป้าอู๋ผู้นี้จึงนับว่าธรรมดาทั่วไป ดังนั้นแม้จะจำได้ แต่นางก็แสร้งทำเป็นไม่รู้จัก ก้าวผ่านข้างกายคนทั้งสองเตรียมจะเดินจากไป

นึกไม่ถึงว่าคนเฝ้าประตูจะส่งเสียงเรียกขึ้นมากะทันหัน "แม่นางน้อยกู้ นี่คือฮูหยินของบ้านเราขอรับ"

เขาชี้ไปยังสตรีอีกคนที่อยู่ข้างกายป้าอู๋พลางกล่าวว่า "เรื่องที่น้องชายของเจ้าจะเข้าเรียน สามารถคุยกับฮูหยินของบ้านเราก่อนได้ขอรับ"

กู้หยุนตงยิ้มบางๆ "มิต้องหรอก พวกเรายังมีธุระอื่น ขอตัวก่อน"

หลังจากพยักหน้าให้ภรรยาของท่านอาจารย์แล้ว นางก็พาคนในครอบครัวเดินออกจากสำนักศึกษาเหวินโม่ไป

ฮูหยินผู้นั้นชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามคนเฝ้าประตู "เกิดเรื่องอันใดขึ้นรึ?"

คนเฝ้าประตูจึงบอกเล่าจุดประสงค์การมาของพวกนางให้ฟัง ฮูหยินขมวดคิ้วมุ่น มิได้เอ่ยสิ่งใด

ทว่ายามหมุนตัวเตรียมจะกลับเข้าไป กลับเห็นอู๋ซื่อยังคงทอดสายตามองตามแผ่นหลังของกู้หยุนตงคล้ายกำลังครุ่นคิด จึงอดประหลาดใจมิได้ "ทำไมรึ เจ้ารู้จักนางด้วยหรือ?"

อู๋ซื่อได้สติ แย้มยิ้มพลางเอ่ยว่า "เคยพบหน้ากันคราหนึ่งเจ้าค่ะ เป็นพวกที่อพยพหนีภัยแล้งมาเมื่อช่วงก่อน แล้วมาลงหลักปักฐานอยู่ที่หมู่บ้านหย่งฝู ครอบครัวนี้มิใช่คนดีอันใดเลย ได้ยินว่าชอบเอาเปรียบ ทั้งยังไม่รู้จักดีชั่วอีกด้วย เจ้าต้องระวังเอาไว้ให้ดีเชียว ครอบครัวพรรค์นี้หากเข้ามาอยู่ในสำนักศึกษาบ้านเจ้า พูดจาไม่น่าฟังก็คือ เกรงว่าท่านอาจารย์บ้านเจ้าคงจะเสียรู้หลงกลนางเข้าให้"

ฮูหยินผู้นั้นสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย อุปนิสัยของนายท่านบ้านตนนั้นนางย่อมรู้ซึ้งดี คลั่งตำราไม่รู้จักพลิกแพลง หากพบเจอคนมากเล่ห์เพทุบายเข้า มีหวังมิต้องตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบหรอกหรือ?

ครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ นางจึงหันไปกำชับคนเฝ้าประตูว่า "วันหน้าหากเจอครอบครัวนั้นอีก ก็อย่าปล่อยให้เข้ามาล่ะ สำนักศึกษาของพวกเรามิใช่ว่าจะรับผู้ใดก็ได้ อุปนิสัยใจคอถือเป็นเรื่องสำคัญ"

"ขอรับ"

กู้หยุนตงแม้จะเดินห่างออกมาไกลแล้ว ทว่ายังคงสัมผัสได้ถึงสายตาอันเปิดเผยโจ่งแจ้งของอู๋ซื่อ คนที่เคยพบหน้ากันแค่เพียงคราเดียว ไม่รู้ว่ามีสิ่งใดให้ต้องจ้องมองพินิจพิเคราะห์ถึงเพียงนั้น

นางส่ายหน้าเงียบๆ ครั้นเหลือบเห็นกู้หยุนซูข้างกายกำลังก้มหน้าคอตกด้วยความหดหู่ ก็อดมิได้ที่จะยื่นมือไปลูบศีรษะของเขาเบาๆ "เป็นอะไรไปรึ?"

"พี่ใหญ่" กู้หยุนซูเม้มริมฝีปากแน่น เงยหน้าขึ้นมองนางครั้งแล้วครั้งเล่า เนิ่นนานทีเดียวกว่าคล้ายจะตัดสินใจได้อย่างเด็ดขาด จึงเอ่ยขึ้นว่า "ขะ… ข้าไม่เรียนหนังสือแล้วขอรับ"

กู้หยุนตงเลิกคิ้วขึ้น "ทำไมเล่า?"

"คำพูดที่ท่านอาจารย์ผู้นั้นกล่าว ข้าได้ยินทั้งหมดแล้วขอรับ เขา… เขาไม่ยอมให้นักเรียนลงแปลงนาทำงาน แต่ว่าบ้านเรามีข้าเป็นลูกผู้ชายเพียงคนเดียว ข้ามีหน้าที่ความรับผิดชอบอันยิ่งใหญ่ ข้าต้องลงแปลงนา วันหน้างานในบ้านข้าก็ต้องทำด้วยขอรับ" กู้หยุนซูแหงนหน้าดวงน้อยขึ้น เอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นเด็ดเดี่ยวเป็นพิเศษ

กู้หยุนตงชะงักงัน มองดูดวงหน้าเล็กๆ ที่เคร่งเครียดจริงจังของเขา พลันรู้สึกว่าหัวใจทั้งดวงอ่อนยวบลงทันตา

นางย่อกายลงนั่งยองๆ ให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับเขา แล้วเอ่ยยิ้มๆ ว่า "อืม เช่นนั้นพวกเราก็ไม่เรียนที่นี่แล้ว"

กู้หยุนซูพยักหน้ารับ ทว่าในใจยังคงรู้สึกผิดอยู่บ้าง "พี่ใหญ่ ข้ารู้ว่าข้าเอาแต่ใจเกินไป ทั้งที่พี่ใหญ่ลำบากตรากตรำถึงเพียงนั้นเพื่อให้ข้าได้เข้าเรียนหนังสือ นอกจากจะคอยไต่ถามเรื่องสำนักศึกษาจากหนิวต้านตั้งมากมาย เพื่อความสะดวกในการรับส่งยังซื้อรถม้ามา อีกทั้งยังรอนแรมพันลี้*ดั้นด้นมาหาท่านอาจารย์ที่สำนักศึกษาด้วยตนเอง สุดท้ายกลับต้องมาถูกท่านอาจารย์ต่อว่าเอาเสียยกใหญ่ ข้าทำให้ความหวังดีของพี่ใหญ่ต้องสูญเปล่า ข้าไม่ดีเองขอรับ"

กู้หยุนตง "…" เจ้าตัวดี แม้พี่จะรู้ว่าเจ้าเก่งกาจเรื่องหาเหตุผลมาสรรเสริญการกระทำของพี่ใหญ่ได้สารพัด แต่คราวนี้มันมิออกจะเกินจริงไปหน่อยหรือ?

เรื่องไต่ถามเกี่ยวกับสำนักศึกษากับหนิวต้านน่ะเป็นเพราะเจ้าจริงๆ นั่นแหละ แต่ที่ซื้อรถม้าก็แค่เพื่อความสะดวกสบายของพี่เองล้วนๆ เลยนะ ซ้ำระยะทางจากหมู่บ้านหย่งฝูมาถึงในตำบล ก็ยังห่างไกลจากคำว่ารอนแรมพันลี้อยู่โขเชียว!

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 120 ผิดหวังเหลือเกิน)

หมายเหตุ

• รอนแรมพันลี้ (千里迢迢): สำนวนจีน หมายถึงการเดินทางไกลนับพันลี้อันยากลำบาก ในที่นี้กู้หยุนซูกล่าวเปรียบเปรยเกินจริงด้วยความซาบซึ้งใจที่พี่สาวดั้นด้นพามา ทั้งที่ระยะทางจากหมู่บ้านหย่งฝูมาถึงตัวตำบลมิได้ไกลถึงเพียงนั้น