ตอนที่ 12 — ตอนที่ 12 ท่านพ่อกู้ต้าเจียง

เมืองชิ่งอัน ในที่สุดก็จะได้หยุดพักแข้งพักขาเสียที

กู้หยุนตงแหงนหน้ามองประตูกำแพงเมืองอันสูงตระหง่าน พลางยกมือขึ้นปัดเส้นผมที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อย

สภาพของนางยามนี้แลดูซอมซ่อยิ่งนัก ผมเผ้ากระเซอะกระเซิงเนื้อตัวมอมแมม หากไม่เพ่งมองดูให้ละเอียดถี่ถ้วน ย่อมไม่อาจมองออกได้เลยว่านางเป็นบุรุษหรือสตรีกันแน่

ทว่าก็เพราะเป็นเช่นนี้นี่เอง นางจึงสามารถอำพรางสีหน้าแววตาที่แตกต่างจากผู้อื่นซึ่งล้วนแต่หน้าเหลืองตัวผอมโซไว้ได้

"พี่ใหญ่ ท่านพ่อจะอยู่ในนั้นหรือไม่ขอรับ" กู้หยุนซูยืนอยู่ข้างกายนาง พลางกุมมือนางไว้แล้วเอ่ยถามเสียงเบา

ยามนี้กู้หยุนตงเริ่มคุ้นชินกับการแตะเนื้อต้องตัวของพวกเขามากขึ้นเรื่อยๆ แล้ว ทั้งไม่เหมือนก่อนหน้านี้ที่พอกุมมือเล็กๆ นุ่มนิ่มของพวกเขาแล้วรู้สึกประหนึ่งว่ามันจะหักลงได้ทุกเมื่อ บัดนี้นางมองกำแพงเมืองด้วยความสงบนิ่งพลางเอ่ยตอบ "อาจจะกระมัง"

"ท่านพ่อต้องอยู่ในนั้นแน่ๆ ขอรับ ข้ารู้" มือน้อยของกู้หยุนซูกระชับแน่นขึ้น เอ่ยอย่างหนักแน่นเด็ดเดี่ยวยิ่งนัก "ท่านพ่อนัดหมายกับพวกเราไว้แล้ว ย่อมไม่ผิดสัญญาแน่นอน"

กู้หยุนตงก้มหน้ามองศีรษะโตๆ ของเขา แม้ว่าอาหารการกินตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมานี้จะดีขึ้นบ้างเล็กน้อย ทว่าในยุคสมัยที่ทุกคนล้วนผอมแห้งแรงน้อยเช่นนี้ ย่อมไม่อาจให้อ้วนท้วนจนเด่นชัดเกินไปได้ ประกอบกับเจ้าตัวเล็กมักจะวิตกกังวลอยู่ตลอดว่าพวกเขาจะกินเสบียงอาหารหมดลงก่อนกำหนด ด้วยเหตุนี้จึงกินเพียงเล็กน้อย มองดูแล้วจึงยังคงเป็นเด็กหัวโตตัวผอมลีบอยู่ดี

ครั้นเห็นริมฝีปากที่เม้มแน่นของเขาในยามนี้ กู้หยุนตงก็ทำใจสาดน้ำเย็นรด* ดับความหวังของเขาไม่ลง

จะว่าไปแล้ว กู้ต้าเจียงผู้เป็นท่านพ่อนับว่าเป็นคนที่มีวิสัยทัศน์กว้างไกลคนหนึ่งอย่างแท้จริง

นับตั้งแต่วันแรกที่เริ่มอพยพหนีภัยแล้ง เขาก็วาดแผนที่เส้นทางที่อาจจะต้องผ่านตลอดทางเอาไว้ ทั้งยังคอยอธิบายให้ลูกๆ ฟังทีละคน ไม่ว่าจะเป็นตัวนาง หรือกู้หยุนเข่อที่เพิ่งจะมีอายุเพียงสามขวบ แม้กระทั่งหยางซื่อผู้ไม่ประสีประสา เขาก็กำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่า โดยคิดเพียงว่าขอแค่พวกเขาจำได้สักเล็กน้อย ไม่แน่ว่าอาจจะได้ใช้ประโยชน์ขึ้นมา

อีกทั้งบนเส้นทางหนีภัยแล้งมีผู้คนต้องพลัดพรากแตกสานซ่านเซ็น** มากมาย ไม่รู้ว่าเมื่อใดใครคนใดคนหนึ่งอาจจะต้องพลัดหลงไป

เมื่อถึงยามนั้น ก็ให้นัดหมายรออยู่ที่เมืองชิ่งอันโดยพร้อมเพรียงกัน พวกเขาย่อมจะได้กลับมาพร้อมหน้าพร้อมตากันเสมอ

การคาดเดาของเขาเป็นจริงขึ้นมา ทว่าคนที่กลายเป็นผู้พลัดหลงไปนั้น กลับกลายเป็นตัวเขาเอง

ในสายตาของกู้หยุนตง กู้ต้าเจียงคงมีชะตากรรมร้ายมากกว่าดี*** ไปเสียแปดเก้าส่วนแล้ว ทว่าอีกสามคนที่เหลือกลับยังคงเปี่ยมไปด้วยความหวังอันยิ่งใหญ่ รู้สึกว่าบิดา (สามี) ผู้มีความสามารถรอบด้านของพวกเขาจะต้องรอดพ้นจากอันตรายได้อย่างปลอดภัยแน่นอน

กู้หยุนตงคิดว่า มีความหวังไว้สักริบหรี่ก็ยังดี

น่าเสียดายเพียงแต่ว่า ยามนี้ทั้งการติดต่อสื่อสารและการคมนาคมต่างไม่สะดวก คิดจะให้คนทั้งครอบครัวกลับมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันนั้น… ยากยิ่ง!

"ไปกันเถิด ไปถามดูว่าต้องทำอย่างไรถึงจะเข้าเมืองได้" ประตูเมืองปิดสนิท ทว่าภายนอกกำแพงเมืองกลับมีผู้คนอยู่เนืองแน่นเป็นกลุ่มเป็นเหล่า บางคนถึงกับกางกระโจมหรือสร้างกระท่อมหญ้าคาอาศัยอยู่นอกเมืองแล้วด้วยซ้ำ

เพียงแต่มองปราดเดียวเช่นนี้ แต่ละคนต่างมีใบหน้าซีดเผือด ร่างกายซวนเซแทบจะล้มพับลงไป

กู้หยุนตงจูงมือน้องชาย หยางซื่อแบกกู้หยุนเข่อเดินตามหลังพวกเขา คนทั้งสี่ก้าวเดินไปข้างหน้าไม่กี่ก้าว ในที่สุดก็หยุดลงตรงหน้าชายชราผู้หนึ่งที่ดูมีอายุและมีใบหน้าเปี่ยมด้วยความเมตตา

มือของชายชราสั่นเทา เขานั่งลงบนพื้นดินโดยตรง สายตามองไปยังทิศทางของประตูเมืองพลางทอดถอนหายใจออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า

"ท่านตา ข้าขอถามสักนิด ประตูเมืองนี้จะเปิดเมื่อใดหรือ แล้วต้องทำอย่างไรจึงจะเข้าเมืองได้"

ชายชราผู้นั้นหันศีรษะมามองนางแวบหนึ่ง แล้วกวาดสายตามองคนข้างกายนางทีละคน ดวงตาอันขุ่นมัวฉายแววประหลาดใจวูบหนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าทอดถอนใจอีกครา "เข้าเมืองอันใดกันเล่า ประตูเมืองนี้ไม่ให้ใครเข้าเลยแม้แต่น้อย พวกคนใจบุญในเมืองเมื่อไม่กี่วันก่อนยังออกมาตั้งโรงทานแจกโจ๊กอยู่เลย พอถึงเมื่อวานก็หยุดไปเสียแล้ว ประตูเมืองไม่เคยเปิดอีกเลย อยากจะเข้าเมืองรึ" เขาโบกไม้โบกมือไปมา "อย่าได้คิดเลย เลิกคิดไปได้เลยหนา"

กู้หยุนตงขมวดคิ้วเล็กน้อย "ขอบคุณท่านตา"

นางยืดกายขึ้น มองดูผู้คนที่เบียดเสียดกันแน่นขนัด ในใจก็รู้สึกว่าความหวังที่จะได้เข้าเมืองนั้นคงริบหรี่เสียแล้ว

"พี่ใหญ่ พี่ใหญ่ขอรับ" กู้หยุนซูที่อยู่ข้างกายนางพลันกระตุกแขนเสื้อของนาง ชี้ไปยังทิศทางหนึ่งพลางเอ่ยว่า "ท่านดูนั่น นั่นใครกันขอรับ"

หมายเหตุ

• สาดน้ำเย็น (泼冷水 — โพเหลิ่งสุ่ย) สำนวนจีน หมายถึง การดับความหวัง ดับกำลังใจ หรือทำให้เสียบรรยากาศ

** พลัดพรากแตกสานซ่านเซ็น (妻离子散 — ชีหลีจื่อซ่าน) สำนวนจีน แปลตรงตัวว่า ภรรยาพลัดพราก บุตรกระจัดกระจาย หมายถึง ครอบครัวต้องพลัดพรากกระจัดกระจายไปคนละทิศละทางจากภัยพิบัติหรือสงคราม

*** ชะตากรรมร้ายมากกว่าดี (凶多吉少 — ซยงตัวจี๋เส่า) สำนวนจีน หมายถึง สถานการณ์ที่อันตรายยิ่ง มีโอกาสรอดน้อย มีเคราะห์ร้ายมากกว่าเรื่องมงคล