ตอนที่ 123 — ตอนที่ 123 สองแม่ลูกสกุลฟางผู้ไม่ยอมเลิกรา

"อ๊ะ เจอแล้ว"

ตำราว่าด้วยเทคนิคการเพาะปลูกไม้ผล อีกทั้งยังมีเรื่องสภาพดินกับปัญหาคุณภาพดิน ตลอดจนการป้องกันดูแลรักษา

หนังสือเล่มหนาเตอะสองเล่มนี้ กู้หยุนตงรู้สึกว่าหากอ่านจบก็คงถึงช่วงฉลองปีใหม่กันพอดี

ยิ่งไปกว่านั้น การพึ่งพาเพียงตำราสองเล่มย่อมไม่เพียงพออย่างแน่นอน ยังต้องเสาะหาผู้ที่เคยผ่านการปลูกไม้ผลมาโดยเฉพาะ เพื่อมาร่วมพูดคุยปรึกษาหารือแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกัน อย่างไรเสียก็ยังนับว่าพอจะทดลองดูได้

ทว่าต้นไม้ผลมิใช่สิ่งที่จะเติบโตผลิดอกออกผลได้ในระยะเวลาอันสั้น ต้นที่สามารถเก็บเกี่ยวผลผลิตได้ภายในหนึ่งปียังถือว่ารวดเร็วนัก

ก่อนหน้านั้น นางคงทำได้เพียงเดินทางไปรับซื้อผลไม้ตามฤดูกาลจากที่อื่นมาพลางๆ ก่อน

กู้หยุนตงเก็บหนังสือกลับเข้าไปในมิติวิเศษอีกครั้ง ครานี้นางจงใจหาซอกมุมวางไว้เป็นสัดส่วน เพื่อคราวหน้าจะได้ไม่ต้องเสียเวลาค้นหาอีก

จากนั้นจึงหยิบถุงลูกแพร์ใบนั้นเดินออกไป นางจำต้องทดลองทำอะไรบางอย่าง เพื่อดูว่าจะมีลู่ทางในตลาดหรือไม่

ทว่าพอเปิดประตูออกมา ก็พบว่าเวลาล่วงเลยไปจนเย็นย่ำแล้ว ต่งซิ่วหลานกำลังง่วนอยู่กับการทำอาหารมื้อค่ำอยู่ในห้องครัว

นางชะงักไปเล็กน้อย ดูท่าคงต้องรอจนถึงวันพรุ่งนี้เสียแล้ว

กู้หยุนตงจึงตัดสินใจเตรียมข้าวของล่วงหน้าไว้ก่อน นางไปหาท่อนไผ่มาสองท่อนในลานบ้าน แล้วหยิบมีดขึ้นมาเริ่มลงมือเหลา

เพียงชั่วครู่ก็เหลาเป็นแท่งไม้เรียวเล็กได้สิบกว่าอัน กู้หยุนซูแลเห็นเข้าก็รีบวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาเอ่ยถาม "พี่ใหญ่ ท่านเหลาแท่งไม้ไปทำอันใดหรือขอรับ?"

"พรุ่งนี้เจ้าก็รู้เอง" กู้หยุนตงไม่เพียงเหลาแท่งไม้ นางยังแกะสลักแม่พิมพ์ขึ้นมาอีกหลายชิ้น มีรูปทรงสารพัดรูปแบบ

คราวนี้แม้แต่กู้หยุนเข่อกับสองพี่น้องบ้านเจิงก็พลอยอยากรู้อยากเห็นยิ่งนัก พากันมายืนล้อมรอบตัวนางแล้วจับจ้องมองตาแป๋วอย่างตั้งอกตั้งใจ

ครั้นกู้หยุนตงง่วนทำจนเสร็จสิ้น ก็พบว่ารอบกายมีเด็กๆ มายืนมุงเป็นวงกลมเสียแล้ว รวมถึง… หยางซื่อด้วย

นางทั้งขำทั้งเอ็นดู จึงเก็บข้าวของเข้าที่ "พวกเจ้าแต่ละคนมายืนมุงทำอันใดกันตรงนี้? ท่านป้ากำลังง่วนอยู่ในครัว ยังไม่รีบไปช่วยอีกหรือ?"

เด็กๆ พลันแตกฮือสลายตัวไปในพริบตา

รอจนกระทั่งกินมื้อเย็นเสร็จ ท้องฟ้าเบื้องนอกก็มืดสนิทลงแล้ว

เส้าชิงหยวนกับหลิวเหวยยังคงไม่กลับมา ส่วนหลิวอันกลับมาจากตัวอำเภอแล้ว ทว่าสีหน้าท่าทางกลับซึมกะทือ ดูอึดอัดทรมานใจยิ่งนัก

กู้หยุนตงเดาว่าเขาคงจะถูกเจ้านายด่าทอมาเป็นแน่

ฝ่ายสองแม่ลูกสกุลฟางก็ออกไปเก็บผักป่าอีกตลอดทั้งวัน และต้องกลับมามือเปล่าเช่นเคย

กู้หยุนตงนึกอยากจะหัวเราะ ทว่าเห็นได้ชัดว่านางประเมินความดื้อดึงไม่ยอมเลิกราของสองแม่ลูกคู่นี้ต่ำเกินไป

เช้าตรู่วันถัดมา ตอนที่นางเดินออกไปดูเรือนที่กำลังก่อสร้างบนแปลงที่ดินปลูกสร้างบ้าน ก็ได้เห็นพวกนางอยู่ที่เชิงเขาอีกคำรบ

กู้หยุนตง "…" ผักป่าตรงตีนเขาแถบนั้นคงถูกพวกเจ้าสองคนเก็บจนเหี้ยนเตียนเตียนไปหมดแล้วกระมัง?

เฝิงต้าเหนิงซึ่งยืนอยู่ข้างกายนางเอ่ยขึ้นอย่างกระปรี้กระเปร่า "ดูจากความเร็วระดับนี้ อีกไม่นานก็ขึ้นขื่อเอก* ได้แล้ว เจ้าว่างเมื่อใดก็แวะไปหาท่านปู่หก ให้ท่านช่วยเลือกฤกษ์งามยามดีให้สักวันเถอะ"

ฤกษ์ลงเสาเอกเริ่มก่อสร้างก็เป็นท่านปู่หกที่เป็นผู้เลือกให้ นับได้ว่าเขาเป็นผู้อาวุโสที่มีอายุและลำดับอาวุโสสูงสุดในหมู่บ้านหย่งฝูยามนี้

กู้หยุนตงพยักหน้ารับพลางก้าวเข้าไปในตัวเรือน "บ้านของข้าหลังนี้สามารถขุดบ่อน้ำได้หรือไม่เจ้าคะ?"

"หลังจากที่เจ้าบอกข้าเมื่อสองวันก่อน ข้าก็พาคนมาช่วยตรวจดูให้แล้ว ลานหน้าบ้านขุดไม่ได้ แต่ลานหลังบ้านกลับมีตาน้ำอยู่ ขุดได้แน่นอน ข้าพาเจ้าไปดูเอาหรือไม่?"

"ดีเลยเจ้าค่ะ"

เฝิงต้าเหนิงพานางเดินไปยังลานหลังบ้าน ตรงจุดนั้นมีแผ่นไม้ล้อมกั้นไว้เป็นกรอบ คงทำเป็นเครื่องหมายระบุตำแหน่งเอาไว้

"ตรงนี้แหละ"

กู้หยุนตงกวาดตามองดูตำแหน่งที่ตั้ง ความจริงแล้วไม่ได้ดีเด่นอันใดนัก ทว่ามีตาน้ำย่อมดีกว่าไม่มี การมีบ่อน้ำสักบ่อในบ้านจะได้ไม่ต้องคอยลำบากเดินไปตักน้ำข้างนอก ทั้งการหุงหาอาหารและซักล้างเสื้อผ้าก็จะสะดวกสบายขึ้นอีกมากโข

หลังจากตรวจดูเรือนเสร็จเรียบร้อย กู้หยุนตงก็มุ่งหน้ากลับมายังบ้านสกุลเจิง

ในลานบ้านไม่มีผู้ใดอยู่เลย เด็กๆ พากันตามหลิวอันไปเดินพาม้าเล่นอีกแล้ว ส่วนต่งซื่อกำลังต้มยาอยู่ในห้องครัว พอเห็นนางกลับมา ก็ยกหม้อยาเดินไปยังห้องข้างๆ เพื่อดูแลเจิงหู่

กู้หยุนตงนึกถึงสิ่งของที่ตนตระเตรียมไว้เมื่อวานขึ้นมาได้ จึงรีบสาวเท้าเข้าไปในห้อง นำลูกแพร์กับแท่งไม้ออกมา แล้วเดินตรงดิ่งเข้าไปในครัวทันที

นางนำลูกแพร์สองสามผลไปล้างน้ำ ปอกเปลือกออกจนเกลี้ยงแล้วสับจนแหลกละเอียด จากนั้นจึงใช้ผ้าขาวบางคั้นเอาน้ำลูกแพร์ออกมาจนหมด

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 124 เส้าชิงหยวนกลับมาแล้ว)

หมายเหตุ

• ขึ้นขื่อเอก (上梁 — ซ่างเหลียง): หรือพิธียกขื่อเอก เป็นพิธีกรรมสำคัญอย่างยิ่งในการสร้างเรือนโบราณของจีน โดยการยกไม้ขื่อเอกขึ้นพาดบนโครงสร้างยอดเสาเรือน ถือเป็นหัวใจของโครงสร้างหลังคา ต้องมีการทำพิธีเซ่นไหว้และเลือกฤกษ์ยามที่เป็นมงคลอย่างเคร่งครัดเพื่อความร่มเย็นเป็นสุขของผู้อยู่อาศัย