ตอนที่ 124 — ตอนที่ 124 เส้าชิงหยวนกลับมาแล้ว

น่าเสียดายที่ไม่มีเครื่องคั้นน้ำผลไม้ มิฉะนั้นคงไม่ต้องเหนื่อยแรงถึงเพียงนี้

ครั้นคั้นน้ำจากลูกแพร์สองสามผลจนแห้งสนิท แล้วกรองซ้ำอีกสองรอบจนไม่หลงเหลือเศษกาก จึงวางพักไว้ด้านข้าง จากนั้นก็เริ่มจุดไฟในเตา นำน้ำตาลกรวดและน้ำตาลมอลต์* ออกมา

เทน้ำลูกแพร์กับน้ำตาลกรวดลงในกระทะ รอจนต้มเดือดพล่านจึงค่อยใส่น้ำตาลมอลต์ลงไปในปริมาณที่พอเหมาะ

ขั้นตอนนี้ต้องใช้ความร้อนค่อนข้างสูง เม็ดเหงื่อเริ่มผุดซึมออกมาบนหน้าผากของกู้หยุนตง นางเคี่ยวน้ำตาลอยู่นานพอสมควร ครั้นกะดูว่าได้ที่แล้ว จึงค่อยๆ เทลงในแม่พิมพ์ที่ทำเตรียมไว้เมื่อคืนวานอย่างช้าๆ

ด้วยเกรงว่าขนมจะเหนียวติดจนแกะไม่ออก นางจึงจงใจปูกระดาษไขบางๆ รองไว้ใต้แม่พิมพ์ชั้นหนึ่งก่อน

จากนั้นก็นำแท่งไม้เล็กๆ ออกมา แท่งไม้นี้ถูกนางเหลาจนเรียวเล็ก แทบไม่ต่างอะไรกับก้านไม้ของอมยิ้มเลยแม้แต่น้อย

พอนางทำทุกอย่างเสร็จสิ้นเรียบร้อย ที่หน้าประตูก็มีเสียงเจื้อยแจ้วดังแว่วเข้ามา

ตามติดมาด้วยเสียงใสกังวานอันออดอ้อนของกู้หยุนเข่อ "หอมจัง หอมจังเลย พี่ใหญ่กำลังทำของอร่อย!"

สิ้นเสียง ร่างเล็กๆ ก็วิ่งถลาเข้ามาในห้องครัว ทันใดนั้นก็แลเห็นขนมลูกกวาดที่วางอยู่บนโต๊ะ

แม่หนูน้อยดวงตาเป็นประกายวาววับ "พี่ใหญ่ นี่คืออันใดหรือ?"

"ลูกอมผลไม้จ้ะ" กู้หยุนตงเอ่ยพลางยิ้ม ขวางร่างเล็กของนางเอาไว้ "ยังกินไม่ได้นะ ต้องรอให้มันเย็นสนิทจนจับตัวแข็งเสียก่อน"

ความจริงแล้วหากนำไปแช่เย็นในตู้เย็นสักสองสามชั่วโมงย่อมดีที่สุด เพียงแต่สภาพความเป็นอยู่ที่นี่ไม่อำนวย ทว่าช่วงนี้สภาพอากาศค่อนข้างเย็น จึงคงไม่ต้องรอนานจนเกินไป

กู้หยุนเข่อทำปากจ๊อบแจ๊บ จ้องมองตาละห้อย "เช่นนั้น ข้าจะช่วยพี่ใหญ่เฝ้าดูเอง"

"ได้สิ งั้นเจ้าก็เฝ้าไว้เถอะ" ในเมื่อแม่หนูน้อยรั้นจะทรมานใจตนเอง กู้หยุนตงก็จนปัญญาจะห้ามปราม

ทว่านางเป็นเด็กว่านอนสอนง่ายอย่างยิ่ง บอกว่ากินไม่ได้ก็จะไม่แตะต้องเด็ดขาด เรื่องนี้กู้หยุนตงจึงวางใจได้

ผ่านไปเพียงชั่วครู่ เด็กคนอื่นๆ ก็ทยอยเดินตามเข้ามา แม้แต่หลิวอันก็ยังสูดจมูกฟุดฟิดพลางเดินมุ่งหน้ามายังห้องครัว "กลิ่นอันใดกันหรือ? หวานหอมชื่นใจนัก"

"ลูกอม!" กู้หยุนเข่อบอก ครั้นเห็นหลิวอันยื่นมือคิดจะหยิบ นางก็เบิกตากว้างจ้องมองเขาอย่างขุ่นเคืองแก้มป่องทันควัน "พี่ใหญ่บอกแล้วว่า ยังกินไม่ได้!"

"ข้าแค่ขอดูหน่อยเดียวเอง" หลิวอันแก้ต่าง

แม่หนูน้อยเท้าสะเอว "เจ้ามันซุ่มซ่ามเงอะงะ ห้ามแตะต้องนะ!"

หลิวอันรู้สึกเหมือนตนเองกำลังถูกยายเด็กตัวกะเปี๊ยกดูแคลนเข้าให้ คิดจะเอ่ยปากโต้เถียงอีกสักสองสามคำ ทว่ากู้หยุนซูกับสองพี่น้องบ้านเจิงกลับไปยืนเข้าข้างแม่หนูน้อยเรียบร้อยแล้ว พลางประสานสายตาจับจ้องระแวดระวังเขากันพร้อมหน้า

หลิวอัน "…" อย่างไรเสียเขาก็เป็นถึงเด็กรับใช้ข้างกายของคุณชายแห่งจวนสกุลหลิวเชียวนะ ไฉนทำราวกับเขาเป็นคนบ้านนอกคอกนาที่ไม่เคยพานพบโลกกว้างไปได้

กู้หยุนตงปลีกตัวออกจากห้องครัวไปแล้ว นางปลดผ้ากันเปื้อนออกแล้วมุ่งหน้าไปยังบ้านของท่านปู่หก

ประจวบเหมาะกับวันนี้ว่างพอดี จึงรีบไปหาฤกษ์งามยามดีเสียก่อน พรุ่งนี้นางยังต้องเดินทางเข้าไปในตัวอำเภออีกรอบ

บ้านของท่านปู่หกอยู่ห่างจากบ้านผู้ใหญ่บ้านไม่ไกลนัก ปีนี้ท่านมีอายุเจ็ดสิบแปดปีแล้ว ในยุคสมัยเช่นนี้ นับว่าเป็นผู้เฒ่าที่มีอายุยืนยาวหาได้ยากยิ่ง

ผู้คนต่างพากันกล่าวขานว่าท่านปู่หกเป็นผู้มีบุญวาสนา บุตรหลานในบ้านล้วนกตัญญูรู้คุณ ยามนี้ในหมู่บ้าน ท่านจึงเป็นผู้อาวุโสที่เปี่ยมด้วยคุณธรรมและบารมี เป็นที่เคารพรักนับถือของทุกคนอย่างยิ่ง

ท่านปู่หกรู้ดีว่ายามนี้พวกนางอาศัยอยู่ในบ้านของผู้อื่นย่อมไม่สะดวกสบาย จึงใจร้อนอยากย้ายเข้าเรือนหลังใหม่ให้เร็ววัน ดังนั้นยามหาฤกษ์มงคล จึงพยายามเลือกวันที่ใกล้ที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

กู้หยุนตงได้รับฤกษ์วันมงคลมาแล้วก็กล่าวขอบคุณ พร้อมกับมอบขนมเนื้อนุ่มห่อหนึ่งไว้ให้ท่านปู่หก จากนั้นจึงก้าวเดินออกจากบ้านด้วยอารมณ์เบิกบานแจ่มใส

ใครจะคาดคิดว่าเพิ่งก้าวพ้นประตูออกมา ก็พบสองแม่ลูกสกุลฟางกำลังเดินมุ่งหน้ากลับบ้าน โดยมีโจวซื่อซึ่งมีสีหน้าบึ้งตึงไม่สบอารมณ์อย่างยิ่งเดินอยู่เคียงข้าง

กู้หยุนตงมีประสาทสัมผัสหูตาว่องไว แว่วได้ยินเสียงไม่พอใจของโจวซื่อลอยมา "ที่บ้านก็ใช่ว่าจะไม่มีผักให้กิน ต่อให้พวกเจ้าอยากกินผักป่า ไปคนเดียวก็พอแล้ว จะไปยืนออเดินวนเวียนอยู่ตรงตีนเขาตลอดทั้งวันทั้งคืนทำไมกัน? ไก่ที่บ้านก็วิ่งเตลิดหนีออกมาหมด หมูก็หิวโซจนส่งเสียงร้องระงมไปหมดแล้ว อะไรกัน ไม่อยากอยู่ดีมีสุขกันแล้วหรืออย่างไร?!"

กู้หยุนตงกลั้นหัวเราะไว้ พลางสาวเท้าก้าวยาวๆ เดินกลับ

คิดไม่ถึงว่าพอนางเดินมาถึงหน้าประตูบ้านสกุลเจิง ก็พลันได้ยินเสียงพูดจาเล่นใหญ่เกินจริงของหลิวเหวยแว่วขึ้นมา

เอ๊ะ? สองแม่ลูกสกุลฟางนี่ช่าง 'ดวงดี' เสียจริง เพิ่งจะเดินคล้อยหลังไป เส้าชิงหยวนกับหลิวเหวยก็กลับมาถึงพอดีเลยหรือนี่?

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 125 สอบถามเรื่องหนึ่ง)

หมายเหตุ

• น้ำตาลมอลต์ (麦芽糖 — ม่ายหยาถัง): สารให้ความหวานธรรมชาติที่ได้จากการเคี่ยวเมล็ดข้าวมอลต์ (ข้าวงอก) กับแป้งข้าวเหนียว มีลักษณะเหนียวข้นใส คล้ายแบะแซ รสชาติหวานละมุน นิยมใช้เป็นวัตถุดิบหลักในการทำขนมหวาน ขนมเปี๊ยะ และลูกอมโบราณ