ตอนที่ 125 — ตอนที่ 125 สอบถามเรื่องหนึ่ง

กู้หยุนตงเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว พอประตูบ้านสกุลเจิงเปิดออก ก็เผยให้เห็นสีหน้าอันร้อนใจของต่งซื่อ

"หยุนตง เจ้ากลับมาแล้วหรือ?"

"เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือเจ้าคะ?"

ต่งซื่อถอดถอนใจ "ชิงหยวนได้รับบาดเจ็บ ป้ากำลังจะเอายาไปให้เขาสักหน่อย"

ได้รับบาดเจ็บหรือ? กู้หยุนตงหมุนตัวเปลี่ยนทิศทาง แล้วสาวเท้าก้าวตามหลังต่งซื่อเข้าไปในบ้านของเส้าชิงหยวนทันที

ทันทีที่ย่างเท้าผ่านประตูเข้าไป กู้หยุนตงก็อดมิได้ที่จะเบิกตากว้าง ร้อง "ฮ่อ!" ออกมาคำหนึ่งด้วยความประหลาดใจ

ดูท่าหลายวันมานี้พวกเขาคงได้ของป่ากลับมาจากเทือกเขาตอนลึกไม่น้อยทีเดียว ในลานบ้านไม่เพียงแต่มีไก่ป่าและกระต่ายป่า กวางโร สองตัว ทว่ายังมีเสือโคร่งอีกหนึ่งตัว พวกเขาถึงกับล่าพยัคฆ์ร้าย* ตัวเบ้อเริ่มกลับมาได้จริงๆ

เสือตัวใหญ่ถึงเพียงนี้ เส้าชิงหยวนคงมิใช่ได้รับบาดเจ็บสาหัสหรอกกระมัง?

กู้หยุนตงละสายตากลับมา แล้วก้าวเท้าอย่างเร่งรีบมุ่งตรงไปยังห้องด้านใน

"ท่านป้า ได้รับบาดเจ็บเช่นนี้อย่างไรก็ควรตามท่านหมอมารักษาจะดีกว่า ข้า…" นางเอ่ยไปได้เพียงครึ่งประโยคก็พลันชะงักงัน เมื่อสบประสานเข้ากับดวงตาคมกริบกระจ่างใสคู่นั้นของเส้าชิงหยวน

มิได้พบกันเพียงไม่กี่วัน เส้าชิงหยวนดูซูบผอมลงไปไม่น้อย เสื้อผ้าที่สวมใส่ขาดวิ่นรุ่งริ่ง ดูทุลักทุเลอยู่บ้าง

ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับยังคงทอประกายเฉกเช่นวันวาน มิสิ… ดูเหมือนจะแฝงความดุดันคุกคามยิ่งกว่าเดิมเสียอีก

คุกคามอย่างนั้นหรือ?

กู้หยุนตงกะพริบตาปริบๆ ครั้นเพ่งมองดูอีกครา แววตาของเส้าชิงหยวนก็กลับมาสงบนิ่งเย็นชาดังเดิมแล้ว

เมื่อครู่นี้นางตาฝาดไปเองหรืออย่างไร?

ยังมิทันได้ขบคิดให้กระจ่าง เสียงเจื้อยแจ้วของหลิวเหวยก็ดังแทรกขึ้นมา "ข้าก็บอกแล้วว่าให้ไปหาท่านหมอ ข้ารู้จักท่านหมอจงแห่งโรงหมออันเหรินถังในตัวอำเภอ ฝีมือการรักษาของเขายอดเยี่ยมเก่งกาจถึงเพียงนั้น ย่อมรักษาเจ้าให้หายดีได้อย่างแน่นอน เจ้าอย่ามัวฝืนทนอยู่เลย ข้ารู้ว่าครั้งนี้เป็นความผิดของข้าเอง หากมิใช่เพื่อช่วยข้า เจ้าก็คงมิต้องมาบาดเจ็บเช่นนี้ ข้ารับรองเลยว่า ครั้งหน้าข้าจะยอมเชื่อฟังดีๆ อยู่บนต้นไม้อย่างว่าง่าย จะไม่รั้นลงมาอีกเด็ดขาด"

"ไม่มีครั้งหน้าแล้ว" เส้าชิงหยวนปรายตามองเขาแวบหนึ่ง

หลิวเหวยถึงกับสะอึกไปชั่วขณะ ครู่หนึ่งจึงโบกไม้โบกมือ "เรื่องนี้เอาไว้ค่อยว่ากันทีหลังเถอะ พวกเราไปหาท่านหมอกันก่อนดีกว่า"

"บาดเจ็บเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ไม่จำเป็น"

กู้หยุนตงจึงค่อยมองเห็นได้ชัดเจนว่าเส้าชิงหยวนบาดเจ็บตรงที่ใด บนหัวไหล่ของเขามีรอยเลือดเปรอะเปื้อน เคราะห์ดีที่ดูแล้วบาดแผลคงไม่ลึกเท่าใดนัก และเมื่อเห็นเขายังคงยืนหยัดอยู่อย่างกระปรี้กระเปร่าเช่นนี้ ย่อมไม่มีอันตรายถึงแก่ชีวิตเป็นแน่

กู้หยุนตงลอบถอนหายใจโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก เส้าชิงหยวนเหลือบมองนางแวบหนึ่งโดยไม่ให้เป็นที่สังเกต มุมปากยกยิ้มขึ้นบางเบา ก่อนจะหันไปเอ่ยกับหลิวเหวย "เจ้าไปต้มน้ำ ข้าจะกลับเข้าห้องไปใส่ยาก่อน"

เส้าชิงหยวนมิได้บาดเจ็บเป็นครั้งแรก ในเรือนจึงมียารักษาแผลสดตระเตรียมไว้พร้อมสรรพ ส่วนยาที่ต่งซื่อนำมาให้นั้นเป็นยาที่ใช้สำหรับเจิงหู่ สำหรับเขาแล้วแทบไม่มีประโยชน์อันใด

เมื่อหลิวเหวยเห็นว่าเกลี้ยกล่อมอย่างไรอีกฝ่ายก็ไม่ยอมฟัง ทั้งรู้สึกขัดใจระคนโทษตัวเอง จึงถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วตะโกนเรียกหลิวอันเสียงดัง "เจ้าน่ะต้มน้ำร้อนเสร็จหรือยัง คุณชายของเจ้าเนื้อตัวเหม็นหึ่งไปหมดแล้วเนี่ย!"

เดิมทีกู้หยุนตงคิดจะก้าวเข้าไปใกล้ๆ เพื่อไต่ถามเรื่องราวความเป็นไปตอนที่พวกเขาบุกป่าฝ่าดงเข้าไป ทว่าพอได้ยินเช่นนั้น นางก็พลันถอยหลังกรูดไปหนึ่งก้าวในทันที!

หลิวเหวย "…" เจ้าแสดงท่าทางรังเกียจโจ่งแจ้งเกินไปแล้วกระมัง คุณชายผู้นี้ทั้งสง่างามหล่อเหลาไร้ผู้ใดเทียบ เจ้ายังกล้าทำท่ารังเกียจเดียดฉันท์ข้าอีกหรือ?!

เขาแค่นเสียงฮึ่มฮั่มในลำคอสองครา พลางแกล้งขยับก้าวรี่เข้าไปเบื้องหน้ากู้หยุนตง

กู้หยุนตงคว้าท่อนไม้ข้างกายขึ้นมาเล็งชี้ใส่เขาทันควัน "หยุดอยู่ตรงนั้นเลย! รักษาระยะห่างเท่านี้แล้วค่อยคุยกัน!"

หลิวเหวยโกรธจนจมูกแทบเบี้ยว เคราะห์ดีที่หลิวอันวิ่งหน้าตื่นเข้ามาบอกให้เขาไปอาบน้ำผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเสียก่อน

เมื่อกู้หยุนตงเห็นสถานการณ์เช่นนั้น จึงเดินตามต่งซิ่วหลานกลับมาที่บ้านสกุลเจิงก่อน

รอจนกระทั่งทางฝั่งนั้นจัดแจงชำระล้างร่างกายและสะสางเรียบร้อยแล้ว กู้หยุนตงจึงค่อยเดินย้อนกลับมาอีกครา

เส้าชิงหยวนยังคงสวมเสื้อตัวนอกตัวเดิมที่ขาดวิ่นรุ่งริ่ง กู้หยุนตงขมวดคิ้วมุ่น

เขากับหลิวเหวยกำลังนั่งกินโจ๊กกันอยู่ ส่วนหลิวอันกำลังง่วนอยู่กับการเทียมรถม้า ดูท่าคงใกล้จะออกเดินทางกลับแล้ว

กู้หยุนตงจึงนั่งลงด้านข้างทันที ก่อนจะเอ่ยถามหลิวเหวย "ข้ามีเรื่องอยากจะสอบถามเจ้าสักหน่อย"

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 126 พี่ฉินคือใคร)

หมายเหตุ

• กวางโร (狍子 — เผาจื่อ): สัตว์ป่าจำพวกกวางขนาดเล็ก มีขนสีน้ำตาลแกมเหลือง มีลักษณะเด่นคืออยากรู้อยากเห็น ซื่อจนดูเซ่อซ่าและไม่ค่อยตื่นกลัวคน ชาวจีนจึงนิยมเรียกว่า "กวางโรจอมทึ่ม" (傻狍子)

** พยัคฆ์ร้าย (大虫 — ต้าฉง): คำโบราณที่ชาวบ้านในอดีตใช้เรียก "เสือ" (老虎) เพื่อสะท้อนถึงสัตว์ร้ายตัวใหญ่ที่มีพละกำลังและอิทธิฤทธิ์น่าเกรงขาม มักพบในวรรณกรรมจีนโบราณ เช่น วรรณกรรมซ้องกั๋ง (สุ่ยหู่จ้วน)