ตอนที่ 129 — ตอนที่ 129 ตบเจ้าแล้วจะทำไม

หลิวเหวยมีสีหน้างุนงงสงสัย "สะใภ้ฟาง? ใครกันหรือ?"

"ก็สองแม่ลูกที่พาเจ้ามาที่หมู่บ้านหย่งฝูในตอนแรกนั่นอย่างไรเล่า" กู้หยุนตงเอ่ย คนผู้นี้ความจำช่างแย่เสียจริง

หลิวเหวยพลันนึกขึ้นมาได้ทันควัน "พวกนางนั่นเอง เช่นนั้นก็ให้พวกนางมาที่นี่สิ"

ต่งซิ่วหลานมีสีหน้าลำบากใจอยู่บ้าง ลังเลอยู่ชั่วครู่จึงค่อยเอ่ยว่า "พวกนางบอกว่าไม่กล้าจ้ะ"

ดังนั้นจึงไปรอคุณชายหลิวอยู่ที่บ้านสกุลเจิง

หลิวเหวยขมวดคิ้วมุ่น "ไม่กล้า? ไม่กล้าอันใดกัน? ไม่กล้ามาพบข้างั้นหรือ?"

"ไม่กล้ามาพบข้าต่างหาก!" เส้าชิงหยวนเอ่ย

หลิวเหวยกะพริบตาปริบๆ "ทำไมเล่า…" พูดไปได้ครึ่งหนึ่งก็พลันนึกออก "อ้อๆๆ ข้ารู้แล้ว ตอนนั้นพวกนางเหมือนจะเคยบอกว่าเจ้าเป็นลูกหมาป่า น่ากลัวยิ่งนัก"

กู้หยุนตงตวัดสายตาค้อนขวับจ้องเขาอย่างดุเดือด พูดจาไม่เป็นก็อย่าพูด เจ้าสิเป็นลูกหมาป่า!

เส้าชิงหยวนเหลือบเห็นกิริยาท่าทางเล็กๆ น้อยๆ ของนาง มุมปากก็อดมิได้ที่จะยกยิ้มขึ้น อารมณ์พลอยเบิกบานแจ่มใสขึ้นมาทันใด

หลิวเหวยกลับถูกจ้องมองจนงุนงงไปหมด เอ่ยออกมาด้วยสีหน้ามึนงงสุดขีด "ข้าก็มิได้พูดอะไรผิดเสียหน่อย แต่จะว่าไปแล้ว ไฉนพวกนางถึงได้เรียกเจ้าว่าลูกหมาป่ากันไปหมด ข้าก็ไม่เห็นรู้สึกเลยว่าเจ้าจะน่ากลัวตรงไหน ชิ ช่างเถอะๆ ในเมื่อพวกนางไม่กล้ามา เช่นนั้นก็มิต้องมา ข้ากำลังยุ่งอยู่ ไม่พบ!"

อย่างไรก็ไม่สนิทสนมกันอยู่แล้ว คิดดูแล้วคงไม่มีธุระสำคัญอันใด

กู้หยุนตงรู้สึกอยากหัวเราะ สองแม่ลูกฟางซื่อเดินวนไปเวียนมารอบเชิงเขาแห่งนั้นตั้งกี่รอบแล้ว? ก่อนหน้านี้เพิ่งจะถูกโจวซื่อลากตัวกลับบ้านไป พลันได้ยินว่าพวกเส้าชิงหยวนกลับมา ก็รีบรุดแล่นมาที่นี่อีกคราทันควัน ความมุมานะพยายามเช่นนี้น่านับถือเสียจริง

ต่งซิ่วหลานจึงเดินกลับไป นางเพียงมาช่วยส่งต่อข้อความเท่านั้น ทั้งไม่ได้สนิทชิดเชื้อกับคุณชายหลิว ย่อมไม่กล่าวความอันใดให้มากความ

หลิวเหวยจึงโยนเรื่องสองแม่ลูกฟางซื่อทิ้งไว้เบื้องหลังทันที แล้วเริ่มเร่งเร้ากู้หยุนตง "เวลาไม่เช้าแล้ว พวกเราออกเดินทางกันตอนนี้เลยเถอะ เจ้าจงรีบกลับไปเทียมรถม้า พวกเราจะได้ไปกันประเดี๋ยวนี้"

"ได้ แต่ตกลงกันไว้ก่อนนะ รถม้าของข้ามีไว้ให้คนนั่ง" ไม่รอให้หลิวเหวยได้เอ่ยแย้ง นางก็กล่าวต่อทันที "รถม้าคันนั้นของข้าเพิ่งซื้อมาใหม่ หากเจ้าเอาเสือโคร่งกับเก้งใส่เข้าไป ม้าของข้ายังไม่เคยฝึกมาก่อน หากมันตกใจเตลิดขึ้นมาจะทำอย่างไร?"

หลิวเหวยได้ฟังก็เห็นว่ามีเหตุผล จึงจำต้องพยักหน้ารับ

กู้หยุนตงจึงค่อยผละออกจากบ้านสกุลเส้า แล้วเดินกลับไปยังบ้านสกุลเจิง

นึกไม่ถึงว่าสองแม่ลูกฟางซื่อจะยังมิได้กลับไป

ครั้นเห็นกู้หยุนตงเดินเข้ามา เฉินอวี่หลานก็ผุดลุกขึ้นยืนทันที นางเดินปรี่เข้ามาตรงหน้าแล้วเอ่ยถาม "ไฉนคุณชายหลิวถึงไม่ยอมพบพวกเรา?"

"ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร?" กู้หยุนตงมีสีหน้างุนงงระคนรำคาญใจ

"เป็นเจ้าที่พูดอะไรกับคุณชายหลิวใช่หรือไม่? เจ้าแอบพูดจาให้ร้ายพวกเราใช่ไหม? เมื่อครู่นี้เจ้าอยู่ที่บ้านสกุลเส้าล่ะสิ ดูไม่ออกเลยจริงๆ นะกู้หยุนตง เพื่อที่จะได้เข้าใกล้คุณชายหลิว กระทั่งเจ้าลูกหมาป่านั่นเจ้าก็ยังไม่กลัว!"

กู้หยุนตงปรายตามองนางอย่างเย็นชา "เจ้าลองพูดอีกทีสิ"

"ต่อหน้าทำเป็นวางท่าไม่สนใจไยดีสิ่งใด แต่แท้จริงแล้วมิใช่ว่าคิดจะเกาะกิ่งไม้สูงกอดเสาทอง* หรอกหรือ? พอเห็นคุณชายหลิวร่ำรวยเงินทอง ก็เฝ้ารอคอยตาละห้อย กระทั่งเรื่องการหลีกเลี่ยงข้อครหานินทาก็ยังไม่แยแส พอเขากลับมาก็รีบประจบประแจงเสนอหน้าเข้าไปหาทันที!"

"เพียะ!" กู้หยุนตงเงือมือขึ้นแล้วฟาดฝ่ามือฉาดใหญ่ลงไปทันที

เดิมทีฟางซื่อยังคงยืนกอดอกดูอยู่เงียบๆ ครั้นเห็นเช่นนั้นก็พลันถลันตัวพุ่งเข้ามา คว้าดึงตัวเฉินอวี่หลานไปไว้ด้านหลัง ก่อนจะจ้องมองกู้หยุนตงด้วยสีหน้าตกตะลึงพรึงเพริด "เจ้า… เจ้ากล้าลงไม้ลงมือตบตีคนรึ?!"

"ตบเจ้าแล้วจะทำไม?! ปากคอเปรอะเปื้อนโสโครกถึงเพียงนี้ ก็สมควรถูกชำระล้างเสียให้สะอาด!" กู้หยุนตงสาวเท้าประชิดเข้าไปอีกก้าวหนึ่ง "พวกเจ้าคิดว่าทุกคนจะมีจิตใจใฝ่ต่ำเยี่ยงพวกเจ้ารึ คนที่คอยเฝ้าชะเง้อคอรออยู่ตรงเชิงเขาไปมาตลอดสองวันนั้นคือผู้ใดกัน? นึกว่าชาวบ้านทุกคนตาบอดมองไม่เห็นหรือไร? ทั้งหมู่บ้านมีใครบ้างที่ไม่ได้มองพวกเจ้าแม่ลูกเป็นตัวตลก? หากมิใช่เพราะเห็นแก่หน้าผู้ใหญ่บ้าน ป่านนี้พวกเจ้าคงไม่มีหน้าโผล่พ้นประตูบ้าน โดนน้ำลายชาวบ้านถ่มรด** จนจมมิดไปนานแล้ว!"

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 130 โจวซื่ออดทนมานานแล้ว)

หมายเหตุ

• เกาะกิ่งไม้สูงกอดเสาทอง (攀龙附凤 — พานหลงฟู่เฟิ่ง): สำนวนจีนโบราณ หมายถึงการประจบสอพลอ เกาะผู้มีอำนาจวาสนา บารมี หรือฐานะร่ำรวย เพื่อหวังยกฐานะของตนเองให้สูงส่งตามไปด้วย

** น้ำลายชาวบ้านถ่มรด (唾沫星子给喷死 — ทั่วโม่ซิงจื่อเก่ยเพินสื่อ): อุปมาสำนวนจีน หมายถึงการถูกผู้คนรอบข้างรุมประณาม ก่นด่า นินทาว่าร้ายอย่างรุนแรงจนแทบไม่มีหน้าหรือที่ยืนในสังคม เปรียบเสมือนถูกละอองน้ำลายของผู้คนพ่นรดใส่จนสำลักตาย