ตอนที่ 130 — ตอนที่ 130 โจวซื่ออดทนมานานแล้ว

ฟางซื่อชะงักงัน ยังไม่อาจทำความเข้าใจความหมายในวาจาของนางได้ทันควัน "เจ้า… เจ้าหมายความว่าอย่างไร?"

"ไม่เข้าใจรึ?" กู้หยุนตงแค่นยิ้มเย็นชา ยกนิ้วชี้ตรงไปยังทิศทางประตูใหญ่ "ก้าวพ้นประตูแล้วเลี้ยวซ้าย ไปฟังที่ริมแม่น้ำดูสิว่าคนอื่นเขาพูดถึงพวกเจ้ากันอย่างไร!"

ต่งซิ่วหลานเองก็ยืนอยู่ข้างกายกู้หยุนตงด้วยสีหน้าเดือดดาล "พี่สะใภ้ฟาง หยุนตงเป็นเด็กดี วาจาที่พวกเจ้าพูดเมื่อครู่นั้นระคายหูเกินไปแล้ว พวกเจ้าไปเสียเถิด บ้านข้าไม่ต้อนรับพวกเจ้า!"

นางนึกเสียใจอยู่บ้าง เมื่อครู่นี้น่าจะเด็ดขาดขับไล่พวกนางออกไปเสียแต่แรก

นึกไม่ถึงเลยว่าเฉินอวี่หลานอายุยังน้อย ปากคอกลับร้ายกาจถึงเพียงนี้ นี่มิใช่จงใจทำลายชื่อเสียงของผู้อื่นหรอกหรือ? จะมีหญิงสาวในห้องหอที่ไหนอ้าปากหุบปากก็พ่นวาจาไร้ยางอายพรรค์นี้ออกมากัน!

สีหน้าของฟางซื่อเปลี่ยนไปมา พลันสะบัดหน้าหมุนตัว ก้าวยาวๆ ตรงไปยังประตูทันที

เฉินอวี่หลานชะงักไป รีบสาวเท้าก้าวตามไป ครั้นถึงหน้าประตูก็ยังไม่ยินยอมพร้อมใจ เหลียวหลังกลับมา ถลึงตาจ้องมองกู้หยุนตงอย่างดุร้ายพลางเอ่ยว่า "เจ้ากล้าตบข้า ข้าจะไปหาท่านลุงใหญ่ให้ช่วยทวงความเป็นธรรมให้ข้า!"

กล่าวจบ ก็ก้าวเท้ายาวๆ ออกจากบ้านสกุลเจิงไป

เวลานี้ในใจของฟางซื่อสับสนว้าวุ่นไปหมด คำพูดของกู้หยุนตงราวกับสายฟ้าฟาดเปรี้ยงลงกลางใจนาง

หรือว่า… คนพวกนั้นจะซุบซิบนินทาว่าร้ายลับหลังนางจริงๆ?

นางคิดอยากจะไปแอบฟังที่ริมแม่น้ำว่าพวกสตรีเหล่านั้นพูดคุยอะไรกัน แต่ก็ไม่กล้าพอ ทว่ายังไม่ทันได้คิดอะไร ก็ถูกเฉินอวี่หลานที่กำลังเดือดดาลดึงตัวมุ่งตรงไปยังบ้านของเฉินเหลียงทันที

"ท่านลุงใหญ่ ท่านลุงใหญ่ ท่านต้องทวงความเป็นธรรมให้ข้านะเจ้าคะ!" เฉินอวี่หลานเพิ่งก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา น้ำตาก็พลันร่วงเผาะๆ ไหลอาบสองแก้มทันควัน

โจวซื่อตกใจสะดุ้งโหยง "เจ้าเป็นอะไรไปน่ะ?"

"ท่านป้าสะใภ้ใหญ่ ข้าถูกคนตบตีมาเจ้าค่ะ" เฉินอวี่หลานเอี้ยวหน้าด้วยความคับแค้นใจ เผยให้เห็นใบหน้าซีกซ้ายที่บวมเป่งแดงช้ำ

โจวซื่อมองเห็นรอยฝ่ามือเด่นหราชัดเจน อดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจ รอย… รอยประทับนี้ อีกฝ่ายช่างลงมือได้หนักหน่วงยิ่งนัก

ใครกันช่างใจกล้าบ้าบิ่นถึงเพียงนี้ กล้าลงไม้ลงมือตบตีคนตระกูลเฉินของพวกนางเชียวรึ?

แม้ว่าตามปกติโจวซื่อจะไม่ชอบสองแม่ลูกคู่นี้ ทว่าไม่ว่าจะอย่างไรพวกนางก็เป็นคนตระกูลเฉิน ฟางซื่อเป็นภรรยาหม้ายของน้องชายนายท่านบ้านนาง มีครอบครัวของพวกนางคอยเป็นที่พึ่งพิงหนุนหลัง ใครหน้าไหนจะกล้ามารังแก? นี่มันไม่เห็นตระกูลเฉินอยู่ในสายตาชัดๆ!

แววตาของโจวซื่อพลันฉายแววโทสะ "ใครตบตีเจ้า? ไฉนถึงได้ลงมือหนักเพียงนี้?"

"ก็นังกู้หยุนตงเด็กสารเลวนั่นอย่างไรเล่าเจ้าคะ!" เฉินอวี่หลานกล่าวอย่างเคียดแค้น

สีหน้าของโจวซื่อพลันชะงักค้าง "ใครนะ?"

"กู้หยุนตงเจ้าค่ะ"

โจวซื่อกวาดสายตามองดูสองแม่ลูก สีหน้าพลันเคร่งขรึมลง ก่อนจะแค่นยิ้มเย็นชา "พวกเจ้าไปบ้านสกุลเจิงมารึ? อย่างไรล่ะ ข้าบอกให้พวกเจ้ากลับมา พวกเจ้าต้อนไก่เข้าเล้า ให้อาหารหมูเสร็จสรรพ ก็แล่นกลับไปที่เชิงเขาอีกแล้วรึ? พวกเจ้าไปพูดจาอะไรเข้า ถึงทำให้หยุนตงโมโหโทโสจนถึงขั้นต้องลงไม้ลงมือ?"

โจวซื่อมีความรู้สึกที่ดีต่อกู้หยุนตงอย่างแท้จริง นางเอ็นดูแม่หนูน้อยผู้นี้มาก ทั้งยังรู้ว่าปกตินางเป็นคนพูดจาง่าย มีเหตุผลยิ่งนัก

หากมิได้บันดาลโทสะจนถึงที่สุดจริงๆ มีหรือที่นางจะลงไม้ลงมือ คราวก่อนที่ฟางซื่อขับไล่ครอบครัวนางออกจากบ้าน นางก็เพียงแค่ทวงเอาเงินค่าเช่าในส่วนของตนเองคืนมิใช่หรือ? มาคราวนี้นางถึงกับตบหน้าอวี่หลานไปฉาดใหญ่ เห็นได้ชัดว่าอวี่หลานต้องพลั้งปากพูดจาบัดสีที่ไม่สมควรพูดออกไปเป็นแน่

เฉินอวี่หลานมองดูโจวซื่อด้วยความไม่อยากจะเชื่อ "ท่านป้าสะใภ้ใหญ่ ท่านพูดจาอะไรเช่นนี้เจ้าคะ? เหตุใดท่านถึงไปเข้าข้างคนนอกเล่า?!"

"ข้าเข้าข้างคนนอกรึ? เจ้าไม่ดูบ้างเล่าว่าสองสามวันมานี้พวกเจ้าทำงามหน้าอะไรไว้บ้าง!" โจวซื่อไม่คิดจะเสวนากับเฉินอวี่หลาน หันขวับไปสวดก่นด่าฟางซื่อแทนทันที "นางเป็นหญิงสาวรุ่นเยาว์ไม่ประสีประสา แล้วเจ้าที่เป็นแม่ก็พลอยไร้ความคิดไปด้วยหรือไร?! ไม่ว่าพวกเจ้าจะไปคอยเฝ้าคุณชายตระกูลหลิวที่เชิงเขาเพราะหวังสิ่งใด ก็จงก้มมองดูฐานะของตัวเองเสียบ้าง! อวี่หลานมีสัญญาหมั้นหมายแล้ว ส่วนเจ้าเองก็เป็นแม่หม้าย! คำโบราณที่ว่า 'หน้าประตูบ้านแม่หม้าย ขี้ปากคนย่อมมาก'* ยังต้องให้ข้าคอยสั่งสอนเจ้าอีกหรือ?!"

ใบหน้าของฟางซื่อพลันซีดเผือด "พี่สะใภ้ใหญ่ แม้แต่ท่านก็ยังคิดว่าข้าประพฤติตัวไม่สงบเสงี่ยมเจียมตนด้วยหรือเจ้าคะ?"

"ใช่!!" โจวซื่ออดทนกับนางมานานมากแล้ว!

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 131 เงาร่างอันคุ้นตา)

หมายเหตุ

• หน้าประตูบ้านแม่หม้าย ขี้ปากคนย่อมมาก (寡妇门前是非多 — กว่าฝู่เหมินเฉียนซื่อเฟยตัว): คำพังเพยจีนโบราณ หมายถึง หญิงหม้ายมักตกเป็นเป้าสายตาและขี้ปากของชาวบ้านได้ง่าย การมีปฏิสัมพันธ์หรือทำตัวสนิทสนมกับบุรุษมักนำพาคำครหานินทาและเรื่องอื้อฉาวมาสู่ตนเองได้ง่ายดาย จึงต้องปฏิบัติตนอย่างสำรวมระมัดระวังเป็นพิเศษ