ตอนที่ 132 — ตอนที่ 132 คือกู้ต้าเจียงหรือ

กู้หยุนตงวิ่งไล่ตามเงาร่างอันคุ้นตาเบื้องหน้านั้นเลี้ยวเข้าไปยังอีกถนนหนึ่งแล้ว

คนผู้นั้นเดินเร็วมาก ท่าทางเร่งรีบ กู้หยุนตงทำได้เพียงส่งเสียงร้องเรียกเขา "กู้ต้าเจียง! กู้ต้าเจียง…"

ทว่าคนผู้นั้นกลับไม่มีปฏิกิริยาตอบรับแม้แต่น้อย ชั่วพริบตาเดียวก็เลี้ยวหายเข้าไปในตรอกสายหนึ่ง

กู้หยุนตงรีบเร่งฝีเท้าไล่กวดตามไป ด้วยกลัวเหลือเกินว่าหากคลาดสายตาไปเพียงชั่วพริบตา คนผู้นั้นจะอันตรธานหายไป

ทว่าถนนสายนี้กลับค่อนข้างแออัด ซ้ำด้านหน้ายังมีผู้คนตั้งแผงลอยขายของขวางอยู่

ในใจกู้หยุนตงร้อนรน จึงไม่อาจพะวงหน้าพะวงหลังได้อีก ตัดสินใจพุ่งตัวตัดผ่านแผงลอยนั้นไปตรงๆ

เดิมทีคิดว่าจะกระโดดข้ามไปได้ ทว่านึกไม่ถึงว่าแม่ค้ารายนั้นจะลุกพรวดขึ้นมา กู้หยุนตงเบี่ยงตัวหลบนางพ้น แต่กลับหลบเข่งสานที่วางอยู่บนพื้นไม่พ้น

เข่งล้มคว่ำ กู้หยุนตงรู้สึกได้เลาๆ ว่าของข้างในร่วงหล่นกระจัดกระจายออกมา

นางไม่มีเวลาแม้แต่จะก้มมองดู ได้แต่ตะโกนบอกแม่ค้ารายนั้นว่า "ขอโทษด้วยนะพี่สาว อีกประเดี๋ยวข้าจะกลับมาชดใช้ให้!"

สิ้นเสียง คนก็เลี้ยวเข้าไปในตรอกสายนั้นแล้ว

เมื่อเห็นว่าเงาร่างเบื้องหน้ายังไม่คลาดสายตา กู้หยุนตงจึงลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก รีบวิ่งปรี่เข้าไปข้างหน้า "กู้ต้าเจียง ท่านพ่อ ท่าน…"

คนผู้นั้นหันหน้ากลับมา คำพูดที่ค้างอยู่ในลำคอของกู้หยุนตงพลันชะงักค้างไปทันควัน

ไม่ใช่!!

ไม่ใช่กู้ต้าเจียง นางจำคนผิดแล้ว

ก็นั่นสิ ที่นี่เป็นเพียงเมืองระดับอำเภอเล็กๆ ใต้การปกครองของเมืองเซวียนเหอ โอกาสที่จะได้พบเจอกู้ต้าเจียงนั้นริบหรี่น้อยนิดเหลือเกิน จะเป็นเขาไปได้อย่างไร?

เพียงแต่มุมด้านข้างของคนผู้นี้ ช่างคล้ายคลึงกันเกินไปจริงๆ

คนผู้นั้นมองกู้หยุนตงด้วยสีหน้างุนงงระคนสงสัย "แม่นาง เจ้ามีธุระอันใดหรือ? หากไม่มีอันใดข้าขอตัวก่อนนะ ข้ากำลังรีบเดินทางอยู่"

"ขออภัยด้วย ข้าจำคนผิดไป" กู้หยุนตงยิ้มเจื่อนอย่างรู้สึกผิด

มองดูคนผู้นั้นเดินลับตาไป นางจึงผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ พลางยกมือตบหน้าตัวเองแปะๆ

ไม่เป็นไร สักวันหนึ่งย่อมต้องตามหาพบจนได้

จริงสิ แผงลอยแม่ค้ารายนั้น!

กู้หยุนตงรีบสาวเท้าเดินย้อนกลับไป วิ่งไปหยุดอยู่ข้างเข่งที่นางชนคว่ำไปเมื่อครู่

นางถึงได้มองเห็นชัดเจนว่าในเข่งนั้นใส่อะไรไว้ ส้มงั้นหรือ…

ผลส้มเหล่านี้ส่วนใหญ่เทกระจาดเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้น คนขายส้มเป็นสามีภรรยาคู่หนึ่ง กำลังนั่งยองๆ ก้มเก็บอยู่บนพื้น

กู้หยุนตงรีบก้มลงช่วยเก็บ พลางค้อมศีรษะเอ่ยขอโทษ "ขออภัยด้วยเจ้าค่ะ เมื่อครู่ข้ารีบร้อนวิ่งไปหน่อย จึงชนเข่งของพวกท่านคว่ำ พวกท่านลองนับดูเถิดว่าเสียหายไปเท่าใด ข้าจะชดใช้ให้"

"มะ… ไม่ต้องหรอก มะ… ไม่ได้เสียหายอะไร" บุรุษที่อยู่ข้างๆ โบกไม้โบกมือเป็นพัลวันทันที พลางส่ายหน้ารัวๆ

กู้หยุนตงเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับใบหน้าของบุรุษผู้นั้น ทันใดนั้นก็ชะงักไป "ท่านคือ…"

ดูคุ้นหน้าคุ้นตาอยู่บ้าง

ทว่าบุรุษผู้นั้นกลับรีบก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว เอี้ยวตัวหลบสายตาของนางเล็กน้อย

กู้หยุนตงขมวดคิ้ว เบนสายตาไปมองสตรีที่อยู่ข้างๆ

พลันตระหนักรู้ขึ้นมาได้ในทันใด "ที่แท้ก็พวกท่านนี่เอง"

พ่อแม่ของจวงจื่อ เคยเจอกันครั้งหนึ่ง เกือบจะจำไม่ได้เสียแล้ว

พ่อของจวงจื่อชื่อสือต้าซาน แม่ชื่อเหอเยี่ย ได้ยินต่งซิ่วหลานเล่าว่า สามีภรรยาคู่นี้ขลาดกลัวยิ่งนัก คล้ายกับว่าในอดีตเคยประสบเคราะห์ภัยบางอย่าง ปัจจุบันไม่ว่าจะเจอเรื่องราวใดก็ไม่กล้าแก่งแย่งชิงดีกับใคร ยอมได้เป็นยอม ถอยได้เป็นถอย

สามีภรรยาหัวอ่อนยอมคนเป็น 'ซาลาเปา'* ถึงเพียงนี้ ไม่รู้เหมือนกันว่าเลี้ยงดูลูกเต้าอย่างไร ลูกชายถึงได้กลายเป็นอันธพาล ส่วนลูกสาวกลับเฉลียวฉลาดมีไหวพริบ

มิน่าเล่า ตอนนั้นที่นางบีบให้ทั้งสี่ครอบครัวจ่ายเงินชดใช้ บ้านสกุลหูยังคงเล่นแง่เอะอะโวยวายไร้เหตุผล ทว่าบ้านนี้กลับพยักหน้าตกลงทันควัน ทั้งยังบอกว่าเงินไม่พอ และยอมไปหยิบยืมรวบรวมเงินมาชดใช้ให้อย่างว่าง่าย

พวกเขาว่าง่ายเชื่อฟังถึงเพียงนี้ ชวนให้กู้หยุนตงรู้สึกราวกับว่าตนเองกำลังรังแกคนซื่ออย่างไรอย่างนั้น

"แม่… แม่นางกู้ ส้มพวกนี้ไม่ได้เสียหายอะไร พวกเราเช็ดสักหน่อยก็ใช้ได้แล้ว ทะ… ท่านมีธุระอันใดก็ไปทำเถิด" เหอเยี่ยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

ในสายตาของสามีภรรยาคู่นี้ กู้หยุนตงช่างดู… น่ากลัวอยู่บ้าง ถึงอย่างไรแม้แต่คนอย่างหูเลี่ยงยังไม่อาจเอาเปรียบนางได้ ถูกซ้อมเสียยับเยินยังไม่พอ ยังต้องควักเงินชดใช้อีกด้วย

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 133 พี่ฉินรับไว้หรือไม่)

หมายเหตุ

• ซาลาเปา (包子 — เปาจื่อ): คำสแลงอุปมาในภาษาจีน เปรียบเปรยถึงคนที่มีนิสัยหัวอ่อน ขี้ขลาด ยอมคน ถูกเอารัดเอาเปรียบอย่างไรก็ยอมทน ไม่กล้าลุกขึ้นสู้หรือโต้แย้ง เหมือนก้อนแป้งซาลาเปานุ่มนิ่มที่ใครจะบีบจะนวดอย่างไรก็ได้ตามใจชอบ