ตอนที่ 136 — ตอนที่ 136 ด้านนอกมีคนมาหา

เมื่อทั้งสามคนเดินกลับมาที่ข้างรถม้าอีกครั้ง กู้หยุนตงถึงได้เอ่ยถามหลิวเหวย “น้องชายเจ้าเล่า?”

“หา? อ้อ พ่อบ้านพาเขากลับจวนไปแล้ว บอกว่าจะต้องเตรียมเนื้อเตรียมตัว พรุ่งนี้ค่อยมาเข้าเรียน”

กู้หยุนตงเลิกคิ้วขึ้น “เช่นนั้นพรุ่งนี้ข้าแกล้งปลอมตัวเป็นเด็กรับใช้ของบ้านเจ้า คอยไปส่งน้องชายเจ้าที่สำนักศึกษา เป็นอย่างไร?”

“…” เขาปฏิเสธได้ด้วยหรือว่าไม่เข้าท่า?

กู้หยุนตงยิ้มจนตาหยี เส้าชิงหยวนที่ยืนอยู่ด้านข้างก็พยักหน้ารับ “ความคิดเข้าทียิ่ง”

หลิวเหวยหันขวับไปมองเขา กู้หยุนตงพูดจาอันใด มีเรื่องไหนบ้างที่เจ้าคิดว่าไม่ดี? เจ้าเป็นบุรุษอกสามศอกแท้ๆ จะมีความคิดเห็นเป็นของตัวเองบ้างไม่ได้รึ?

“เช่นนั้นก็ตกลงตามนี้ ขอบใจเจ้ามากนะ” กู้หยุนตงก้าวขึ้นรถม้าอย่างเบิกบานใจ

หลิวเหวยแค่นหัวเราะในลำคอ เจ้าถามความเห็นข้าแล้วหรือยัง?

เขาเดินกระฟัดกระเฟียดไปข้างกายหลิวอัน “กลับจวน”

แยกย้ายกันไปคนละทิศคนละทาง นับแต่นี้อย่าได้มาพบเจอกันอีกเลย!

เส้าชิงหยวนเองก็ขึ้นมาบนรถม้าของกู้หยุนตง ระหว่างทางกลับเป็นเขาที่ช่วยบังคับรถม้า กระทั่งจวนจะถึงทางเข้าหมู่บ้าน จึงค่อยเปลี่ยนให้กู้หยุนตงเป็นคนบังคับแทน

ระหว่างทางเขาจึงเล่าถึงเรื่องที่เข้าป่าในครานี้ เดิมทีทุกอย่างล้วนดำเนินไปด้วยความราบรื่น แผนการของเส้าชิงหยวนมิได้มีสิ่งใดผิดพลาด หลิวเหวยเองก็พอมีวิชาหมัดมวยติดตัวอยู่บ้าง แม้ฝีมือจะไม่สูงส่ง แต่ตราบใดที่ไม่ประจันหน้ากับสัตว์ร้ายตัวใหญ่ย่อมไม่มีปัญหาอันใด

เก้งตัวหนึ่งในนั้นก็เป็นเขาที่ล่ามาได้ ทว่าเพราะเหตุนี้จึงทำให้คึกคะนองจนเกินไป ประเมินฝีมือตนเองสูงเกินจริง ครั้นเผชิญหน้ากับเสือโคร่ง* จึงมิได้เชื่อฟังเส้าชิงหยวนที่ให้หลบอยู่บนต้นไม้ จนถูกพญาเสือหมายหัวเข้าให้

เส้าชิงหยวนได้รับบาดเจ็บก็เพราะช่วยชีวิตเขา เคราะห์ดีที่ในมือมีหน้าไม้กลที่กู้หยุนตงมอบให้

หน้าไม้อันนั้นใช้เพียงมือเดียวก็บังคับยิงได้ ทั้งยังรวดเร็ว คล่องแคล่วกว่าคันธนูทั่วไปมากนัก

และเพราะเหตุนี้ หนังเสือจึงมิอาจรักษาให้อยู่ในสภาพสมบูรณ์ไร้ตำหนิได้

แม้กู้หยุนตงจะรู้สึกเสียดายแทนเขา แต่ความปลอดภัยของคนย่อมสำคัญกว่าเป็นธรรมดา นางเอ่ยปลอบใจเขาสองสามคำ ก่อนจะเปลี่ยนไปพูดคุยเรื่องอื่นอย่างรวดเร็ว

ไม่นานนัก รถม้าก็แล่นเข้าสู่หมู่บ้านหย่งฝู

ครั้นมาถึงบ้านสกุลเจิง ก็พบว่าต่งซิ่วหลานพาหยางซื่อและเจิงเยวี่ยช่วยกันชำแหละจัดการเนื้อสัตว์ป่าพวกนั้นอยู่ในลานบ้านแล้ว

ดวงตาของกู้หยุนตงทอประกายสดใส “ถึงจะไม่มีเนื้อเก้งแล้ว แต่มีไก่ป่ากับกระต่ายป่าก็ไม่เลวเหมือนกัน”

“เจ้าชอบกินเนื้อเก้งหรือ?” เส้าชิงหยวนเอ่ยถาม

“ก็ไม่เชิง แค่ไม่เคยลิ้มลองมาก่อนน่ะ”

เส้าชิงหยวนพยักหน้ารับพลางครุ่นคิด เมื่อส่งรถม้าถึงบ้านสกุลเจิงเรียบร้อยแล้ว เขาก็ขอตัวกลับไป

กู้หยุนตงเดินไปดูที่ดินสร้างบ้าน**ของตนเอง นึกไม่ถึงว่าเฝิงต้าเหนิงกับพวกคนงานจะพากันกรูเข้ามาล้อมถาม “หยุนตง ได้ยินว่าเส้าชิงหยวนล่าเสือร้ายมาได้ตัวหนึ่ง เป็นเรื่องจริงหรือไม่?”

อันที่จริงเส้าชิงหยวนกับหลิวเหวยลากเสือกลับมาทางประตูด้านหลังของบ้านสกุลเส้า แล้วค่อยยกขึ้นรถม้า อีกทั้งยังอยู่ตรงเชิงเขา จึงแทบไม่มีใครพบเห็น

ยามนี้ไม่รู้ว่าผู้ใดเป็นคนปล่อยข่าวลือออกมา สรุปคือคนที่ได้ยินล้วนไม่อยากจะเชื่อ

เสือเชียวนะ นั่นมันพญาเสือเชียวหนา จะล่ามาได้ง่ายดายปานนั้นเชียวหรือ?

ทว่ากู้หยุนตงกลับพยักหน้ายืนยันอย่างหนักแน่น “เป็นเรื่องจริงจ้ะ”

“แล้วเสือตัวนั้นเล่า?”

“คุณชายหลิวเอาตัวไปแล้วจ้ะ”

“อ้าว…” ทุกคนต่างแสดงสีหน้าผิดหวัง พวกเขายังอยากจะเห็นเป็นบุญตาสักครา อุตส่าห์ตื่นเต้นดีใจกันมาตลอดทั้งบ่าย ใครจะไปรู้ว่าสุดท้ายกลับไม่มีโอกาสได้ยล

กู้หยุนตงตรวจดูที่ดินสร้างบ้านเสร็จก็กลับบ้านไปช่วยทำอาหารเย็น นึกไม่ถึงว่าพอนางก้าวเข้าไปในครัว ก็แลเห็นแม่หนูน้อยกู้หยุนเข่อกำลังเอียงศีรษะนอนฟุบหลับอยู่บนโต๊ะ

ตรงหน้านาง ยังวางไว้ด้วย… ลูกกวาดสาลี่

แย่แล้ว นางลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิทเลย!

แม่หนูน้อยได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว จึงลืมตาขึ้นมองนางด้วยแววตาน่าสงสาร “พี่ใหญ่ ยังกินไม่ได้หรือเจ้าคะ?” นางเฝ้ารอมาตลอดทั้งบ่ายแล้วนะ

กู้หยุนตงกระแอมเบาๆ รีบพยักหน้ารับเป็นพัลวัน “กินได้แล้วๆ”

แม่หนูน้อยพลันส่งเสียงไชโยโห่ร้องอย่างดีใจ “ข้าจะไปเรียกพวกพี่ชายนะเจ้าคะ!” นางเป็นเด็กดี มีของอร่อยย่อมต้องบอกสหายตัวน้อยด้วย

กู้หยุนตงส่ายหน้าพลางขำขัน ลงมือแกะลูกกวาดทั้งหมดออกมา

ครู่ต่อมา แม่หนูน้อยก็วิ่งกลับเข้ามา “พี่ใหญ่ ด้านนอกมีคนมาหาท่านแน่ะเจ้าค่ะ”

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 137 ยอดฝีมือด้านทำไร่ทำนา)

หมายเหตุ

• เสือโคร่ง (大虫 — ต้าฉง): คำโบราณที่ชาวบ้านในอดีตใช้เรียก 'เสือ' โดยคำว่า 'ฉง' (虫) ในภาษาจีนโบราณมิได้หมายถึงแมลงเพียงอย่างเดียว แต่หมายรวมถึงสัตว์มีชีวิตทั่วไป 'ต้าฉง' จึงหมายถึงสัตว์ใหญ่หรือจ้าวแห่งสรรพสัตว์ ซึ่งก็คือเสือนั่นเอง

** ที่ดินสร้างบ้าน (宅基地 — ไจ๋จีตี้): ที่ดินสำหรับปลูกสร้างบ้านเรือนและที่พักอาศัยของชาวบ้านในชนบท