ตอนที่ 139 — ตอนที่ 139 เผชิญหน้า

ยามที่กู้หยุนตงเดินออกมาจากบ้านผู้ใหญ่บ้าน ท้องฟ้าก็เริ่มมืดสลัวลงเล็กน้อยแล้ว

นางมิได้รีบร้อนอันใด ค่อยๆ ก้าวย่างไปตามทางเดินสายเล็กของหมู่บ้านอย่างไม่เร่งร้อน

มาอยู่ที่หมู่บ้านหย่งฝูตั้งนานถึงเพียงนี้ นางยังไม่เคยได้สัมผัสความสงบสุขของหมู่บ้านหย่งฝูในช่วงเวลานี้อย่างเอ้อระเหยเช่นนี้มาก่อน

เรือนหลังนี้มีเสียงเด็กร้องไห้งอแงแว่วมา เรือนหลังนั้นมีเสียงสามีภรรยาทุ่มเถียงกัน ช่างคึกคักมีชีวิตชีวา ราวกับภาพชีวิตสารพันรูปแบบกำลังผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนผ่านหน้าสายตาของนางไปทีละฉาก

นางควรยินดีที่ตนเองมาถึงหมู่บ้านหย่งฝูได้จังหวะเวลาพอดิบพอดี ได้พบเฉินเหลียงที่ดำรงตำแหน่งผู้ใหญ่บ้านคนนี้

ได้ยินว่าผู้ใหญ่บ้านคนก่อนเมาสุราในคืนหนึ่ง ครั้นเดินออกจากประตูเรือนก็หาทางกลับบ้านไม่ถูก จนหนาวตายอยู่ข้างนอกท่ามกลางหิมะตกหนัก

ผู้คนต่างพากันกล่าวว่าเขาทำเรื่องชั่วช้าไว้มากเกินไป จึงต้องประสบเคราะห์กรรมตามสนอง

เศรษฐีที่ดินผู้นั้นเองก็พบจุดจบไม่ดีเช่นกัน เมื่อสองสามปีก่อนอำเภอเฟิ่งไคแห่งนี้ได้เปลี่ยนมาเป็นนายอำเภอคนปัจจุบัน เศรษฐีที่ดินผู้นั้นทำเรื่องชั่วร้ายจนไปสะดุดเข้าเงื้อมมือนายอำเภอเข้าพอดี จึงถูกริบทรัพย์ ตัวเศรษฐีที่ดินถูกตัดหัว ส่วนคนในครอบครัวล้วนถูกเนรเทศไปจนสิ้น

น่าเสียดายที่อุปนิสัยของสองสามีภรรยาสกุลสือกลายเป็นเช่นนี้ไปเสียแล้ว แม้ขุนเขาใหญ่สองลูกที่เคยกดทับจนพวกเขาแทบหายใจไม่ออกจะสูญสิ้นไปแล้ว แต่พวกเขาก็มิอาจหวนกลับคืนเป็นคนเดิมได้อีก

ทว่าเฉินเหลียงกล่าวได้ถูกต้อง เรื่องนี้มิได้ขัดขวางการที่นางจะไปขอให้พวกเขาช่วยแต่อย่างใด

อารมณ์ของกู้หยุนตงปลอดโปร่งแจ่มใสขึ้น เมื่อก้าวเข้าสู่บ้านสกุลเจิง บนใบหน้าจึงอดที่จะประดับรอยยิ้มมิได้

กระทั่งแลเห็นเด็กๆ ไม่กี่คนกำลังยืนประจันหน้ากันอยู่ในลานบ้าน…

ฝั่งซ้ายคือกู้หยุนซู หนิวต้าน สามพี่น้องบ้านสกุลเจิง รวมถึงหยางซื่อ ส่วนฝั่งขวามีเพียงกู้หยุนเข่อแค่คนเดียวเนี่ยนะ??

ทว่าไฉนกู้หยุนตงกลับรู้สึกว่า หากว่ากันด้วยเรื่องของรัศมีความน่าเกรงขามแล้ว กลับเป็นฝั่งของกู้หยุนเข่อที่ยืนอยู่โดดเดี่ยวเพียงลำพังคนนี้ที่ดูเหนือกว่ากันเล่า

เด็กๆ หลายคนต่างมองไม่เห็นกู้หยุนตงที่ก้าวพ้นประตูเข้ามา ในมือของพวกเขาล้วนถืออมยิ้มไว้คนละหนึ่งไม้ ทว่าในมือของกู้หยุนเข่อนั้น หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า… เอาเถอะ กำใหญ่หนึ่งกำมือเชียว

หากนับตามจำนวนอมยิ้มแล้ว รัศมีความองอาจของแม่หนูย่อมเหนือกว่าฝั่งตรงข้ามที่รวมกันทุกคนอย่างสิ้นเชิง

“เข่อเข่อ เจ้าทำเช่นนี้ไม่ยุติธรรมเลยนะ พวกเราได้คนละอัน แต่เจ้าคนเดียวมีตั้งเยอะแยะ!” กู้หยุนซูเอ่ยขึ้นด้วยความคับแค้นใจยิ่ง

กู้หยุนเข่อรีบไพล่มือทั้งสองข้างไปด้านหลังทันที ซ่อนอมยิ้มในมือไว้ให้พ้นสายตา

ทว่าพอทำเช่นนั้น อมยิ้มอีกสองสามไม้กลับหล่นร่วงออกมาจากกระเป๋าหน้าเสื้อของนางโดยไม่ตั้งใจ

แม่หนูน้อยชะงักงัน รีบยัดอมยิ้มกลับเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ ยัด ยัด ยัด

มุมปากของกู้หยุนตงกระตุกเล็กน้อย กระเป๋าเสื้อนี้เป็นนางที่ให้หยางซื่อช่วยเย็บให้แม่หนู บ่อยครั้งที่นางจะนำพวกถั่วลิสง เกาลัด หรือของว่างเล็กๆ น้อยๆ ใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อให้แม่หนูค่อยๆ หยิบกิน อมยิ้มนี้มีกระดาษไขห่อไว้ด้านนอก จึงมิได้เหนียวเหนอะติดกระเป๋าเสื้อแต่อย่างใด

ครั้นแม่หนูน้อยยัดกระเป๋าหน้าเสื้อเสร็จ ก็พลันพบว่าอมยิ้มในกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้างร่วงออกมาอีก จึงร้อนรนจนเหงื่อกาฬผุดเต็มหน้าผาก

ในที่สุด นางก็ตัดสินใจดึงหมวกบนศีรษะออก โกยเอาอมยิ้มใส่เข้าไปข้างใน รวบชายหมวกไว้ แล้วนำไปซ่อนไว้ด้านหลัง

จากนั้นก็เชิดศีรษะน้อยๆ ขึ้น เส้นผมที่ชี้ฟูเพราะปราศจากหมวกกระดิกไหวไปมา “ดูสิ ข้าไม่มีแล้วนะ”

กู้หยุนซูโมโหจนแทบจะมีควันพวยพุ่งออกจากหัว “ก็อยู่ในหมวกข้างหลังเจ้านั่นแหละ!” ซ่อนลูกกวาดต่อหน้าต่อตาทุกคน นางคิดว่าพวกตนตาบอดกันหมดหรือไร?

แม่หนูน้อยส่ายหน้าอย่างแรง “บอกว่าไม่มี ก็ไม่มีสิ!”

“เข่อเข่อ เจ้าแบ่งให้พวกเราอีกคนละอัน ที่เหลือยกให้เจ้าหมดเลย ดีหรือไม่?” หนิวต้านเอ่ยเกลี้ยกล่อม เมื่อครู่นี้เขาเพิ่งจะเลียอมยิ้มไปคำหนึ่ง มันอร่อยเหลือล้นจนเขารู้สึกแทบจะลอยขึ้นสวรรค์ อร่อยกว่าน้ำตาลมอลต์* มากมายนัก กินไปคำหนึ่งเขาก็ไม่กล้ากินต่อเพราะเสียดาย

กู้หยุนตงส่ายหน้าเบาๆ เดินอ้อมไปด้านหลังของกู้หยุนเข่อ แล้วยื่นมือไปหยิบเอาหมวกในมือของแม่หนูมา

แม่หนูน้อยสะดุ้งตกใจ รีบหันขวับกลับมา ครั้นเห็นว่าเป็นพี่ใหญ่ ก็พลันพองแก้มกลมมองนางด้วยสายตาน่าเวทนายิ่งนัก “ข้าไม่มีนะเจ้าคะ…” สีหน้ากระเง้ากระงอดน่าสงสารนั้น ราวกับว่าหยาดน้ำตาจะร่วงรินลงมาในพริบตาถัดไปอย่างไรอย่างนั้น

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 140 สวยงาม อร่อย และไม่เลี่ยน)

หมายเหตุ

• น้ำตาลมอลต์ (饴糖 — อี๋ถัง): หรือน้ำตาลข้าวยาคู ทำจากการเคี่ยวน้ำหมักเมล็ดข้าวบาร์เลย์งอกหรือธัญพืช เป็นของหวานดั้งเดิมที่นิยมใช้ในจีนโบราณ รสหวานละมุนเหนียวนุ่ม คล้ายแบะแซ