ตอนที่ 14 — ตอนที่ 14 หยุนตงสั่งสอนน้องชาย

"มาสิ พูดคำเมื่อครู่นี้ซ้ำอีกรอบ ข้าฟังไม่ค่อยชัดเท่าไรนัก" กู้หยุนตงขยับมีดสั้นในมือไปมา พลางมองเด็กหญิงตัวน้อยตรงหน้าด้วยรอยยิ้มละไม

ฝ่ายหลังมองมีดเล่มนั้นด้วยความหวาดผวา ใบหน้าพลันซีดเผือดลงในพริบตา นางอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก "จะ… เจ้าคิดจะทำอะไร"

"ข้าไม่ได้คิดจะทำอะไรเสียหน่อย อย่าตื่นตกใจไปเลย เด็กดี พูดคำเมื่อครู่นี้อีกรอบสิ ไม่ต้องกลัว ข้าไม่ฟันเจ้าหรอก…"

ยังไม่ทันสิ้นเสียง อีกฝ่ายก็ตกใจจนก้าวถอยหลังไปสองก้าว ร่างพลันเสียหลัก ล้มก้นจ้ำเบ้ากระแทกพื้นเสียงดังเผละ

ทว่ากู้หยุนตงกลับยังคงก้าวเท้าเข้าไปหานางอีกก้าวหนึ่ง ประกายมีดคมกริบที่ขยับประชิดเข้ามาแลดูราวกับภูตผีร้ายกำลังแยกเขี้ยวกางกรงเล็บ เด็กหญิงตัวน้อยพลันกรีดร้องเสียงแหลม ร้องไห้โฮ "แง้" ออกมาในทันใด นางตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืนอย่างลนลาน ทั้งร้องเรียกท่านแม่ ทั้งน้ำหูน้ำตาไหลพรากวิ่งหนีเตลิดไปอย่างล้มลุกคลุกคลาน

กู้หยุนตงส่ายหน้าเบาๆ "ความกล้าขี้ประติ๋วอย่างกับหนู หน้าหนามาจากไหนถึงกล้าคิดจะให้ข้าไปเป็นสาวใช้ของนาง"

"พี่ใหญ่ จะทำอย่างไรดีขอรับ" กู้หยุนซูเอ่ยขึ้นด้วยความวิตกกังวล

"ทำอย่างไรอันใดกัน"

"ฟู่หลานจือนางบอกว่า ท่านอาหญิงเล็กเป็นคนให้นางมาส่งข่าว ท่านอาหญิงเล็กเป็นผู้อาวุโสนะขอรับ"

กู้หยุนตงเลิกคิ้ว ยื่นมือออกไปตบบ่าเล็กๆ ของเขาเบาๆ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง "เจ้าเห็นนางเป็นอาหญิงเล็ก แต่นางเคยเห็นเจ้าเป็นหลานชายหรือไม่ พบหน้าพวกเราคราใด ไม่ดุด่าตบตีก็เหน็บแนมเสียดสี แม้แต่ท่านพ่อนางยังไม่เห็นเป็นพี่ใหญ่ แล้วนางจะนับเป็นผู้อาวุโสอันใดของพวกเรา ท่านพ่อเคยสอนประโยคที่ว่า 'หากตอบแทนความแค้นด้วยความดี แล้วจะเอาสิ่งใดไปตอบแทนความดีเล่า'* ใช่หรือไม่ คนอื่นปฏิบัติต่อพวกเราเช่นไร พวกเราก็ปฏิบัติต่อนางเช่นนั้น หยุนซู เจ้าจงจำไว้ พวกเราจะไม่ไปหาเรื่องใครก่อน แต่หากใครบังอาจมารังแกพวกเรา พวกเราก็ไม่อาจยืนนิ่งๆ ให้เขารังแกฝ่ายเดียวโดยไม่ตอบโต้ เข้าใจหรือไม่"

กู้หยุนซูพยักหน้าอย่างครึ่งเข้าใจครึ่งไม่เข้าใจ เขายืนนิ่งคิดอยู่ชั่วครู่ก็พลันกระจ่าง "อาหญิงเล็กไม่มีเค้าของความเป็นผู้อาวุโส ฟู่หลานจือเองก็ไม่มีเค้าของความเป็นผู้น้อยต่อท่านพ่อท่านแม่ ข้ารู้แล้วว่าควรทำอย่างไรขอรับ"

กู้หยุนตงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ทว่ากลับได้ยินเขากำหมัดน้อยๆ แน่นพลางเอ่ยต่อทันควันว่า "คราวหน้านางมาอีกเมื่อไร ข้าจะ 'ถุย' ใส่นางขอรับ!"

"…" กู้หยุนตงมุมปากกระตุกเล็กน้อย พลางกระแอมไอเบาๆ "เรื่องนี้… การ 'ถุย' ใส่ผู้อื่นมันหยาบคายเกินไปหน่อย วิธีการแก้ปัญหาของพวกเราสุภาพนุ่มนวลกว่านี้ได้"

กู้หยุนซูกะพริบตาปริบๆ "สุภาพนุ่มนวลอย่างไรหรือขอรับ"

ขณะกำลังสนทนากันอยู่นั้น ก็แลเห็นกู้ชิวเย่ว์จูงมือฟู่หลานจือเดินดุ่มๆ ตรงเข้ามาด้วยความโกรธเกรี้ยว ยังไม่ทันจะเดินเข้ามาใกล้ นางก็เริ่มเปิดฉากก่นด่า "นังกู้หยุนตง นังตัวดีที่มีแม่คลอดแต่ไม่มีแม่สั่งสอน! ใจกล้าหน้าด้านนักนะที่บังอาจมารังแกหลานจือของข้า! ปู่ย่าของเจ้าไม่อยู่ เจ้าก็ไม่เห็นหัวอาหญิงเล็กคนนี้แล้วใช่หรือไม่ วันนี้ข้าจะสั่งสอนกฎระเบียบให้เจ้าแทนปู่ย่าของเจ้าเสียหน่อย จะได้ไม่กลายเป็นคนที่ไม่รู้จักแม้กระทั่งความกตัญญูต่อผู้อาวุโส วันหน้าจะได้ไม่ทำตระกูลกู้อับอายขายหน้า ให้ผู้คนเอาไปหัวเราะเยาะ!"

กู้ชิวเย่ว์พูดพลางเหวี่ยงแขนสุดแรง เงื้อมือฟาดตรงเข้าใส่ใบหน้าของนางทันที

ทว่าเพิ่งจะตบลงมาได้เพียงครึ่งทาง มือกลับชะงักค้างอยู่กลางอากาศ ยามเมื่อสายตามองเห็นมีดสั้นที่ยกขึ้นมาขวางอยู่ตรงกลาง นางก็สะท้านเยือกไปทั้งร่าง ไม่ว่าจะอย่างไรก็ไม่อาจฟาดมือลงไปได้

"กู้หยุนตง เจ้า…"

"รู้หรือไม่ว่าเลือดนี้เป็นของใคร" กู้หยุนตงยกมีดสั้นในมือขึ้นเล็กน้อย "เมื่อวานเลือดบนนี้ยังแดงฉานสดๆ อยู่เลย วันนี้กลับกลายเป็นสีคล้ำดำเสียแล้ว กลิ่นคาวเลือดก็ไม่ได้รุนแรงเท่าไร แต่ข้าคิดว่าหากไม่ใช่คนตาบอด เมื่อเข้ามาใกล้ถึงเพียงนี้แล้วก็น่าจะยังพอมองเห็นกระมัง"

"เจ้า… เจ้าคิดจะทำอะไร!"

"ข้าไม่ได้คิดจะทำอะไรเสียหน่อย เพียงแค่รู้สึกว่าเหตุใดโลกใบนี้ถึงได้มีคนโง่เง่าที่สำคัญตนผิดมากมายถึงเพียงนี้ เมื่อวานข้าเพิ่งจะเจอไปสองคน ไม่เพียงแต่คิดจะแย่งชิงข้าวของของข้า แต่ยังคิดจะลากน้องชายกับน้องสาวข้าไปขาย ตอนนั้นข้าก็ควักมีดสั้นเล่มนี้ออกมา แล้วเล็งตรงไปที่ลำคอของคนผู้หนึ่ง จากนั้นก็…"

หมายเหตุ

• หากตอบแทนความแค้นด้วยความดี แล้วจะเอาสิ่งใดไปตอบแทนความดีเล่า (以德报怨，何以报德 — อี่เต๋อเป้ารย่วน, เหออี่เป้าเต๋อ) วลีจากคัมภีร์ 'หลุนอวี่' (论语) ของขงจื๊อ บทเซี่ยนเวิ่น (宪问) สืบเนื่องจากมีผู้ถามขงจื๊อว่าควรนำความดีไปตอบแทนความแค้นหรือไม่ ขงจื๊อจึงถามกลับว่าแล้วจะเอาสิ่งใดไปตอบแทนความดี และสอนว่า "พึงตอบแทนความแค้นด้วยความเที่ยงธรรม ตอบแทนความดีด้วยความดี" (以直报怨，以德报德) ในที่นี้หมายถึง หากผู้อื่นร้ายมา ก็ไม่จำเป็นต้องยอมจำนนหรือทำดีตอบ แต่ให้ตอบโต้อย่างชอบธรรมและสาสม