ตอนที่ 149 — ตอนที่ 149 ต้องระวังตัวจากกู้เซียนเอ๋อร์

กู้เซียนเอ๋อร์ชะงักงันไปเล็กน้อย นางก้มหน้าลงพลางยกมือขึ้นซับหัวตาอีกครา ก่อนจะพยักหน้ารับแล้วเอ่ยตอบเสียงเบา “รู้จักเจ้าค่ะ นั่นคือพี่สาวลูกพี่ลูกน้องของข้าเอง”

เฉียนมามาชะงักไป ตกตะลึงไม่น้อย “พี่สาวของเจ้างั้นหรือ? เช่นนั้นเจ้า…”

“มามาคงยังไม่ทราบ พวกเราล้วนหนีภัยแล้งจากเมืองหย่งหนิงมายังที่นี่เจ้าค่ะ ครอบครัวของพี่สาวข้าถูกท่านปู่ท่านย่าขับไล่ออกจากบ้านไปตั้งนานแล้ว ส่วนข้าก็ถูกท่านปู่ท่านย่าขายให้แก่นายหน้าค้ามนุษย์* ถึงได้มาอยู่ที่จวนสกุลเผิง ข้านึกว่าพวกพี่สาวคงไม่อยู่บนโลกนี้แล้วเสียอีก เพราะตอนนั้นท่านปู่ท่านย่าให้มันฝรั่งพวกนางไปเพียงไม่กี่หัวเท่านั้น ท่านป้าสะใภ้ใหญ่ก็สติฟั่นเฟือน ซ้ำยังมีน้องชายและน้องสาวที่ยังเล็กอยู่อีกสองคน ส่วนท่านลุงใหญ่ก็หายสาบสูญไปเจ้าค่ะ”

เฉียนมามาไม่รู้ความเป็นมาของกู้เซียนเอ๋อร์จริงๆ นั่นแหละ เพราะตอนนั้นนางก็เพียงแค่เรียกสาวใช้ใช้แรงงาน***คนหนึ่งให้มาช่วยถือของตามใจชอบเท่านั้น

อีกทั้งพี่สาวของนางผู้นั้น…

เฉียนมามาทอดสายตามองเรือนก่ออิฐสีครามหลังคากระเบื้องอันโอ่อ่าภูมิฐานตรงหน้า พลางขมวดคิ้วเล็กน้อย

กู้เซียนเอ๋อร์ที่อยู่ด้านข้างลอบถอนหายใจแผ่วเบา ก่อนจะเอ่ยต่อว่า “เมื่อครู่ข้าเห็นพี่สาวแล้วตกใจเกินไป ทั้งยังตื่นเต้นดีใจมาก จึงอดไม่ได้ที่จะพูดคุยกับนางมากไปสักสองสามประโยคเจ้าค่ะ ข้านึกว่าชาตินี้คงไม่มีวันได้พบหน้าคนบ้านสกุลกู้อีกแล้วเสียอีก ไม่นึกเลยว่าพี่สาวไม่เพียงมีชีวิตอยู่อย่างสุขสบายดี แต่ยังมีเงินเหลือเฟือมาสร้างเรือนหลังใหญ่โตเช่นนี้ ซ้ำยังรู้จักนายน้อยเผิงอีก ช่างมีความสามารถเหลือล้นจริงๆ เจ้าค่ะ”

แววตาของเฉียนมามาพลันเข้มลึกขึ้น นางเป็นบ่าวติดตามตอนแต่งงาน****ของเส้าฮูหยิน วันนี้นายหญิงยังสั่งให้นางสืบดูว่าคนบ้านสกุลกู้นี้เป็นใคร นายน้อยอยู่ดีๆ ทำไมถึงให้พวกตนส่งของขวัญมาให้ ไปรู้จักมักจี่กับครอบครัวชาวบ้านบ้านนอกเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน?

ที่สำคัญคือ ของขวัญชิ้นนี้ยังเป็นนายน้อยที่ตระเตรียมด้วยตนเอง ซ้ำยังมีมูลค่าไม่น้อยเลยทีเดียว

นางเหลือบมองกู้เซียนเอ๋อร์แวบหนึ่ง หรี่ตาลงแล้วเอ่ยถาม “เช่นนั้นพี่สาวของเจ้าเคยบอกหรือไม่ว่า ไปรู้จักกับนายน้อยแห่งจวนเราได้อย่างไร?”

หนีภัยแล้งมาที่นี่ก็แปลว่าเพิ่งจะมาถึงได้ไม่นาน นายน้อยไม่มีเหตุผลอันใดที่จะไปรู้จักมักจี่ด้วยได้เลย

กู้เซียนเอ๋อร์กลับส่ายหน้า “ข้าถามแล้วเจ้าค่ะ แต่พี่สาวไม่ยอมบอก เพียงแต่บอกให้ข้าตั้งใจทำงานในจวนสกุลเผิงให้ดีก็พอ”

เฉียนมามาจึงไม่เอ่ยสิ่งใดอีก ค้อมศีรษะลงเล็กน้อยพลางยกน้ำน้ำตาลทรายแดงขึ้นจิบ

แม่หนูน้อยบ้านสกุลกู้ผู้นี้ ไปเอาเงินทองมากมายมาจากไหนกันถึงได้ใจป้ำถึงเพียงนี้?

เฉียนมามาเห็นหลิวเหวยแล้วจริงๆ ทว่าเมื่อครู่นางก็สอบถามมาแล้ว ดูเหมือนนายน้อยหลิวเพิ่งจะมาที่หมู่บ้านหย่งฝูได้ไม่นาน ทั้งยังมาเพื่อให้พรานล่าสัตว์แซ่เส้าพาเข้าป่าล่าสัตว์ และเพราะแม่หนูบ้านสกุลกู้อาศัยอยู่ข้างบ้านสกุลเส้า จึงได้รู้จักกัน

ยิ่งไปกว่านั้น บ้านสกุลกู้ยังเป็นบ้านหลังเดียวในหมู่บ้านนี้ที่มีรถม้า นายน้อยหลิวจึงได้ขอยืมรถม้าของบ้านนางไปใช้

เพียงแค่อาศัยความสัมพันธ์ผิวเผินเช่นนี้ งานยกขื่อเอก*****บ้านสกุลกู้กลับกล้าเชิญเขามาด้วย

เฉียนมามาอาศัยอยู่ในจวนตระกูลใหญ่มานาน ความคิดความอ่านจึงซับซ้อนคดเคี้ยวเลี้ยวลดไปด้วยสารพัดเล่ห์เหลี่ยม

นางรู้สึกว่า แม่หนูบ้านสกุลกู้ผู้นี้ มีความสามารถในการไต่เต้าเกาะคนสูงศักดิ์******ไม่เบาเลยทีเดียว

กู้หยุนตง ‘ผู้มีความสามารถไม่เบา’ กำลังยืนอยู่ในห้อง เผชิญหน้ากับเจ้าตัวเล็กทั้งสองที่กำลังทำหน้าตาวิตกกังวล อดไม่ได้ที่จะหลุดขำออกมา “พวกเจ้าคิดว่าตอนนี้นางยังจะรังแกพี่ใหญ่ได้อยู่อีกหรือ? พี่ใหญ่รู้จักตอบโต้แล้วนะ”

กู้หยุนซูกับน้องสาวคิดดูแล้ว อื้ม ตอนนี้พี่ใหญ่ไม่ใช่คนที่จะถูกรังแกได้ง่ายๆ อีกต่อไปแล้วจริงๆ

เช่นนั้นพวกเขาก็วางใจได้แล้ว

“เอาล่ะ ทางฝั่งพี่ใหญ่พวกเจ้าไม่ต้องเป็นห่วงหรอก หากพวกเจ้าเป็นห่วงจริงๆ ละก็ ไปคอยปกป้องท่านแม่เถอะ” กู้หยุนตงลูบศีรษะของเด็กทั้งสอง

เจ้าตัวเล็กทั้งสองพอได้ยินเช่นนั้น พลันทำท่าทางราวกับได้รับภารกิจสำคัญยิ่งยวด พยักหน้ารับอย่างขึงขังจริงจัง แล้วรีบวิ่งไปยังบ้านสกุลเจิงทันที

เรือนใหม่ทางนี้ยังใช้งานไม่ได้ การหุงหาอาหารทำกับข้าวจึงต้องอาศัยครัวของบ้านสกุลเจิงไปพลางก่อน

เมื่อเด็กทั้งสองจากไปแล้ว กู้หยุนตงจึงหรี่ตาลง มองไปยังทิศทางของลานเรือนด้านหน้า

กู้เซียนเอ๋อร์ผู้นี้ ใช้ไม้แข็งไม่ได้ผลก็หันมาใช้ไม้อ่อน ดูไม่ใช่คนที่จะยอมรามือเลิกราไปง่ายๆ นางคงต้องระแวดระวังตัวเอาไว้บ้างแล้ว

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 150 ให้คนบ้านนอกเปิดหูเปิดตา)

หมายเหตุ

• หนีภัยแล้ง (逃荒 — เถาฮวง): การอพยพละทิ้งถิ่นฐานบ้านเกิดเนื่องจากภัยแล้ง ฝนแล้งยาวนาน พืชผลทางการเกษตรเสียหายจนเกิดทุพภิกขภัย ข้าวยากหมากแพง ประชาชนจำต้องร่อนเร่พเนจรเพื่อหาแหล่งอาหารและที่อยู่อาศัยใหม่

** นายหน้าค้ามนุษย์ (人牙子 — เหรินหยาจื่อ): พ่อค้าคนกลางในสังคมจีนโบราณที่ทำธุรกิจซื้อขายแลกเปลี่ยนทาส บ่าวรับใช้ หรือหญิงรับใช้ ในยามเกิดกลียุค ข้าวยากหมากแพง หรือภัยแล้ง ครอบครัวยากจนมักจำใจขายบุตรหลานให้แก่นายหน้าค้ามนุษย์เพื่อแลกกับเสบียงอาหารหรือเงินประทังชีวิต

*** สาวใช้ใช้แรงงาน (粗使丫头 — ชูสื่อยาโถว): สาวใช้ระดับล่างสุดในจวนขุนนางหรือคหบดีใหญ่ มีหน้าที่ทำงานหนักและงานสกปรก เช่น กวาดลานเรือน หาบน้ำ ผ่าฟืน ล้างถ้วยชาม ซักล้างเสื้อผ้า ไม่มีสิทธิ์เข้าไปปรนนิบัติรับใช้นายในเรือนชั้นใน

**** บ่าวติดตามตอนแต่งงาน (陪房 — เผยฝาง): บ่าวรับใช้หรือครอบครัวบ่าวที่ติดตามหญิงสาวจากตระกูลเดิมไปรับใช้ยังตระกูลของสามีเมื่อแต่งงาน มักเป็นคนสนิทที่ไว้วางใจได้สูงสุด และมีบทบาทสำคัญในการช่วยนายหญิงดูแลกิจการภายในเรือน

***** งานยกขื่อเอก (上梁 — ซ่างเหลียง): หรือพิธียกขื่อเอก เป็นพิธีกรรมสำคัญที่สุดในการก่อสร้างเรือนโบราณของจีน โดยการยกท่อนไม้ขื่อเอกขึ้นพาดบนโครงสร้างยอดเสาเรือน ถือเป็นกระดูกสันหลังของโครงสร้างหลังคา ต้องมีการทำพิธีเซ่นไหว้ เลือกฤกษ์ยามมงคลเพื่อความร่มเย็นเป็นสุข เจริญรุ่งเรือง

****** ไต่เต้าเกาะคนสูงศักดิ์ (顺杆子往上爬 — ซุ่นกานจื่อหวั่งซ่างผา): สำนวนจีนโบราณ เปรียบเปรยถึงคนที่ฉวยโอกาสอาศัยช่องทาง ลู่ทาง หรือคนรู้จักที่มีอำนาจบารมีสูงกว่า ไต่เต้าประจบสอพลอเพื่อแสวงหาผลประโยชน์หรือยกระดับฐานะของตนเอง