ตอนที่ 152 — ตอนที่ 152 คราวนี้ถูกเจ้าทำพังหมดแล้ว

กู้เซียนเอ๋อร์หันขวับกลับไปทันที ก็เห็นเด็กสาวที่ดูโตกว่าตนเล็กน้อยคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น

นางกวาดสายตามองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจดเท้า “เจ้าเป็นใคร?”

“ข้าชื่อเฉินอวี่หลาน เจ้าอยากรู้เรื่องของกู้หยุนตงหรือไม่เล่า ข้าบอกเจ้าได้นะ” เฉินอวี่หลานนั่งร่วมโต๊ะเดียวกันกับพวกนาง ก่อนหน้านี้ได้ยินบทสนทนาระหว่างกู้เซียนเอ๋อร์กับเฉียนมามาเข้าโดยบังเอิญ

นางรู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก ไม่นึกเลยว่าทั้งสองคนจะเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน

กู้เซียนเอ๋อร์หรี่ตามองเฉินอวี่หลาน คนผู้นี้มีความแค้นกับกู้หยุนตงงั้นหรือ?

นางว่าแล้วเชียว กู้หยุนตงคนนั้นหน้าตาซวยซ้ำซาก ย่อมต้องล่วงเกินผู้คนไว้ไม่น้อย ดูสิ นี่มิใช่มีมาคนหนึ่งแล้วหรือไร?

เฉียนมามาและสาวใช้อีกคนยังไม่มา กู้เซียนเอ๋อร์มองซ้ายแลขวา ก่อนจะส่งสัญญาณพยักพเยิดให้เฉินอวี่หลาน “พวกเราไปคุยกันทางโน้นเถอะ”

ทั้งสองคนเดินเยื้องออกไปด้านหน้า จนกระทั่งห่างจากตัวเรือนราวยี่สิบกว่าเมตรจึงค่อยหยุดลง

กู้เซียนเอ๋อร์อยากรู้จริงๆ ว่าหลังจากกู้หยุนตงมาถึงหมู่บ้านหย่งฝูแล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง และยิ่งอยากรู้เหลือเกินว่านางเอาเงินมาจากที่ใด

เฉินอวี่หลานก็ช่างเจรจารวดเร็ว เล่าตั้งแต่เรื่องที่วันแรกกู้หยุนตงเช่ารถม้าวางท่าเป็นผู้สูงศักดิ์ จนถึงเช่าบ้านของครอบครัวตนเพื่ออยู่อาศัย ต่อมาก็ล่วงเกินพวกนักเลงหัวไม้ในหมู่บ้านจนถูกบ้านตนขับไล่ออกไป แล้วย้ายไปอยู่บ้านสกุลเจิง… นางร่ายยาวสารพัดเรื่องราวเท่าที่ตนรู้ให้ฟังจนหมดสิ้น

กู้เซียนเอ๋อร์กลับยิ่งฟังก็ยิ่งขมวดคิ้วแน่น เอ่ยมาตั้งมากมายล้วนแต่เป็นเรื่องไร้สาระทั้งเพ มิได้บอกสักคำว่าแท้จริงแล้วกู้หยุนตงเอาเงินมาจากที่ใด

นางฟังจนเริ่มรำคาญใจ ทว่าพลันนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูเฉินอวี่หลานเบาๆ สองสามประโยค

ฝ่ายหลังดวงตาเป็นประกายวับ พยักหน้ารัวๆ “ได้ ข้ารู้แล้วว่าต้องทำอย่างไร”

กู้เซียนเอ๋อร์ยังคิดจะพูดต่อ แต่นอกประตูใหญ่บ้านสกุลกู้ก็มีเสียงอันหมดความอดทนของเฉียนมามาดังแว่วเข้ามาเสียก่อน “กู้เซียนเอ๋อร์ กู้เซียนเอ๋อร์ เจ้าอยู่ไหนกัน?” นังเด็กตัวดี ตายไปอยู่ที่ไหนกันแล้ว

กู้เซียนเอ๋อร์ยังคงหวาดกลัวเฉียนมามาอยู่ จึงไม่ทันได้เอ่ยอันใดกับเฉินอวี่หลานต่อ ร่างก็รีบวิ่งปราดออกไปอย่างรวดเร็ว

เฉียนมามาถลึงตาใส่นางอย่างไม่สบอารมณ์ จากนั้นจึงพาทั้งสองขึ้นรถม้าด้านนอก แล้วเดินทางออกจากหมู่บ้านหย่งฝูไป

ความครึกครื้นทางฝั่งบ้านสกุลกู้ยังคงดำเนินต่อไป สำหรับวันสำคัญอย่างการยกขื่อเอก* ของครอบครัว กู้หยุนตงใจกว้างอย่างยิ่ง ไม่เพียงแต่กับข้าวกับปลาจะอุดมสมบูรณ์ ขนมขบเคี้ยวก็มีไม่น้อยเช่นกัน

ทุกคนกินอิ่มดื่มหนำจนแทบไม่อยากจะลุกไปไหน หากมิใช่เพราะผู้ใหญ่บ้านบอกให้ทุกคนแยกย้ายกลับบ้าน คนเหล่านี้ก็คงยังนั่งแทะเมล็ดแตงพูดคุยกันต่ออยู่ในลานเรือนแน่

สตรีในหมู่บ้านบางส่วนอยู่ช่วยเก็บกวาดโต๊ะและถ้วยชาม สามีภรรยาสกุลสือก็อยู่ช่วยด้วยเช่นกัน

ทั้งสองคนเป็นคนซื่อสัตย์สุจริตมาโดยตลอด วันนี้ได้กินข้าวปลาอาหารดีเลิศปานนี้ของคนอื่น ย่อมต้องช่วยทำงานเป็นการตอบแทน

พอดีกับที่กู้หยุนตงมีเรื่องต้องพูดคุยกับพวกเขา จึงมิได้ห้ามปรามแต่อย่างใด

ครั้นแขกเหรื่อทยอยแยกย้ายกันไปจนเกือบหมดแล้ว กู้หยุนตงกำลังจะไปหาสามีภรรยาสกุลสือ ก็เห็นกู้หยุนซูวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา ยื่นหน้าเข้ามากระซิบข้างหูนางอย่างมีลับลมคมในว่า “พี่ใหญ่ พี่ชายหลิวตามหาท่านขอรับ”

หลิวเหวยหรือ?

กู้หยุนตงนึกถึงฉินเหวินเจิ้งขึ้นมา นัยน์ตาพลันเป็นประกายวับ หรือว่าจะมีข่าวคราวการกลับมาของเขาแล้ว?

หลิวเหวยกำลังรอนางอยู่ข้างบ่อน้ำที่ลานเรือนด้านหลัง ตอนที่กู้หยุนตงเดินไปถึง เขาก็กำลังทึ้งผมพลางเดินวนไปวนมา ท่าทางร้อนใจอย่างยิ่ง

กู้หยุนตงประหลาดใจ “เรื่องอันใดกันถึงทำให้นายน้อยหลิวร้อนใจจนแทบจะทึ้งผมตัวเองจนหัวล้านเช่นนี้?”

หลิวเหวยหันขวับกลับมาทันที “เฮ้ยๆๆ ในที่สุดเจ้าก็มาเสียที ข้ามีเรื่องสำคัญมากเรื่องหนึ่งจะบอกกับเจ้า!”

เขารอมาทั้งวันแล้ว อุตส่าห์กล้ำกลืนฝืนทนรอจนกระทั่งนางจัดงานเลี้ยงเสร็จสิ้นถึงค่อยมาหานาง

“เรื่องอันใดหรือ เจ้าว่ามาสิ”

“คราวนี้ข้าถูกเจ้าทำพังหมดแล้ว!” หลิวเหวยกลับถลึงตาใส่นางขึ้นมาเสียอย่างนั้น

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 153 เจ้าฉลาด เจ้ารับผิดชอบแก้ปัญหาไปสิ)

หมายเหตุ

• พิธียกขื่อเอก (上梁 — ซ่างเหลียง): พิธีกรรมสำคัญในการสร้างเรือนของจีนโบราณ เมื่อโครงสร้างเสาและผนังตั้งมั่นแล้ว จะมีการทำพิธียกไม้ขื่อเอก (คานหลักของหลังคา) ขึ้นประดิษฐาน พร้อมจัดพิธีเซ่นไหว้บอกกล่าวฟ้าดินและบรรพบุรุษเพื่อความเป็นสิริมงคล ปัดเป่าสิ่งชั่วร้าย และมักจัดงานเลี้ยงฉลองร่วมกับญาติมิตรและเพื่อนบ้านในชุมชน