ตอนที่ 159 — ตอนที่ 159 ซื้อเนินเขาเตี้ย

สองสามีภรรยาสือต้าซานไม่รู้ว่ากู้หยุนตงรั้งพวกเขาให้อยู่ต่อด้วยเหตุใด ในเวลานี้จึงได้แต่นั่งตัวตรงอย่างสำรวมอยู่ภายในห้องโถงใหญ่ พลางกวาดสายตามองเรือนหลังใหม่อย่างเงียบงัน

ไม่ว่าจะอย่างไร การได้อยู่อาศัยในเรือนเช่นนี้ย่อมเป็นเรื่องน่าอิจฉาและแสนสบายยิ่งนัก ตัวพวกเขาเองก็ไม่รู้ว่าเมื่อใดถึงจะมีปัญญาสร้างเรือนเช่นนี้ขึ้นมาได้บ้าง

หากพวกเขาสร้างเรือนใหม่ได้สักหลัง เรื่องสู่ขอภรรยาให้จวงจื่อก็คงไม่ต้องคอยกังวลอีกต่อไป

ทว่าในยามนี้ พวกเขากลับยังคงมีหนี้สินล้นพ้นตัว

ทั้งสองสบตากัน ก่อนจะพร้อมใจกันทอดถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

กู้หยุนตงเดินเข้ามาในจังหวะนั้นพอดี เมื่อเห็นท่าทางเช่นนั้นจึงอดแย้มยิ้มไม่ได้ “เกิดอันใดขึ้นหรือเจ้าคะ? ท่านอาสือ อาสะใภ้ รอนานแล้วกระมัง ข้าต้องขออภัยด้วยเจ้าค่ะ”

ทั้งสองรีบลุกขึ้นยืนอย่างลนลาน “ไม่นานหรอก ไม่นานเลย หยุนตงบอกให้พวกเราอยู่ต่อเพราะมีธุระจะพูดคุย ตกลงมีเรื่องอันใดหรือ หากมีสิ่งใดต้องการให้ช่วย เจ้าบอกมาได้เต็มที่เลยนะ”

“ข้ามีเรื่องอยากรบกวนให้ท่านอาสือกับอาสะใภ้ช่วยจริงๆ เจ้าค่ะ” กู้หยุนตงผายมือเชื้อเชิญให้ทั้งสองนั่งลง รินน้ำชาส่งให้ แล้วจึงนั่งลงฝั่งตรงข้ามพลางเอ่ยขึ้น “ข้าเคยไปดูสวนผลไม้ของบ้านท่านอาสือมาแล้ว ผลไม้ที่พวกท่านปลูกนั้นงอกงามดียิ่ง ตัวข้าเองคิดจะซื้อที่ดินสักผืนเพื่อปลูกผลไม้โดยเฉพาะ และต้องการปลูกเป็นจำนวนมากทีเดียว จึงอยากให้พวกท่านช่วยดูให้หน่อยว่า ที่ดินในหมู่บ้านเราหรือหมู่บ้านข้างเคียงตรงไหนเหมาะสมที่สุด หากพวกท่านพอจะแบ่งเวลาได้ ข้าก็อยากจ้างให้พวกท่านช่วยดูแลสวนผลไม้ให้ข้าด้วย แน่นอนว่าเรื่องคนงานย่อมต้องจ้างเพิ่มอยู่แล้ว ส่วนค่าจ้างของพวกท่านก็รับรองว่าไม่มีทางขาดตกบกพร่องแน่นอนเจ้าค่ะ”

สองสามีภรรยาชะงักงัน มองหน้านางอย่างไม่อยากเชื่อหู “สวนผลไม้รึ??”

“ใช่แล้วเจ้าค่ะ ไม่ทราบว่าพวกท่านยินดีหรือไม่” กู้หยุนตงพอจะเข้าใจอุปนิสัยใจคอของสองสามีภรรยาคู่นี้อยู่บ้างแล้ว

ความจริงแล้ว พวกเขามีความรักและความทุ่มเทให้แก่การปลูกไม้ผลเป็นอย่างยิ่ง ทั้งยังดูแลทะนุถนอมสวนผลไม้ของตนเองราวกับลูกในไส้ เมื่อคราที่นางไปเยือนแปลงเพาะปลูกของพวกเขา ได้เห็นสีหน้าเปี่ยมสุขและอิ่มเอิบใจอย่างบริสุทธิ์ใจยามที่ทั้งสองมองดูสวนผลไม้นั้น ช่างชวนให้ผู้พบเห็นพลอยรู้สึกซาบซึ้งและประทับใจยิ่งนัก

พวกเขาอยากจะปลูกให้มากกว่านี้หรือไม่? ย่อมต้องอยากแน่นอน

ทว่าความกล้าของพวกเขากลับมีน้อยเกินไป เรื่องราวเลวร้ายที่เคยเกิดขึ้นในอดีตทำให้พวกเขาหวาดผวา จนไม่กล้าคิดฝันอีกต่อไป

ดังนั้น กู้หยุนตงจึงคิดจะให้พวกเขามาช่วยดูแลสวนผลไม้ นางคิดว่า หากวันใดวันหนึ่งที่พวกเขาได้เห็นสวนผลไม้กว้างใหญ่ไพศาลออกผลดกเต็มกิ่งก้านสาขา หัวใจของพวกเขาคงจะเปี่ยมล้นไปด้วยความภาคภูมิใจเป็นแน่

และก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ สองสามีภรรยาสบตากัน แววตาของทั้งคู่พลันสว่างวาบด้วยความตื่นเต้นระคนตื้นตันใจอย่างพร้อมเพรียง

“กะ… กว้างใหญ่เพียงใดรึ?” สือต้าซานเอ่ยถามละล่ำละลัก

“กว้างใหญ่แค่ไหนตอนนี้ข้าเองก็ยังบอกไม่ได้เจ้าค่ะ ต้องดูว่ามีที่ดินหรือไม่ แน่นอนว่ายิ่งกว้างใหญ่เท่าใดก็ยิ่งดี” กู้หยุนตงตอบ

แม้ตอนนี้จะยังเป็นผืนเล็ก ทว่าวันหน้าหากมีโอกาสก็ยังสามารถกว้านซื้อเพิ่มได้อีก

“เช่นนั้น… เจ้าคิดจะปลูกผลไม้ชนิดใดเล่า?”

ผลไม้แต่ละชนิดย่อมต้องการสภาพดินที่แตกต่างกันไป บางชนิดสามารถปลูกร่วมกันได้ ทว่าบางชนิดก็ไม่เหมาะจะปลูกปะปนกัน

กู้หยุนตงคิดว่า สิ่งที่จำเป็นต้องปลูกเป็นจำนวนมากที่สุดในยามนี้ก็คือ… “อ้อยเจ้าค่ะ”

สือต้าซานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวขึ้นว่า “อันที่จริง ทางฝั่งตะวันออกของหมู่บ้านเรามีเนินเขาเตี้ยๆ* อยู่ลูกหนึ่ง เหมาะสมยิ่งนัก เพียงแต่ไม่กว้างใหญ่นัก”

“จริงหรือเจ้าคะ?”

“อืม แต่ก่อนข้าเองก็เคยคิดไว้ว่า หากเก็บเงินได้เมื่อไรจะซื้อที่ตรงนั้นไว้ เพียงแต่ภายหลัง…” เขาไม่กล้าคิดอาจเอื้อมอีกแล้ว “มีขนาดราวๆ สามสิบกว่าหมู่ เจ้าอยากจะลองไปดูหรือไม่เล่า?”

“ไปเจ้าค่ะ”

กู้หยุนตงลุกขึ้นยืนทันควัน แล้วเดินตามสองสามีภรรยาสือต้าซานมุ่งหน้าไปยังเนินเขาทางทิศตะวันออกทันที

ที่แท้แม้จะเรียกว่าเนินเขา ทว่าแท้จริงแล้วเป็นเพียงพื้นที่ลาดชันบนเนินเตี้ยๆ ย่อมแตกต่างจากขุนเขาในป่าลึกอย่างสิ้นเชิง

ตัวนางนั้นมองดูไม่ออกหรอกว่าดินดีหรือไม่ แม้จะได้อ่านตำรามาสองสามเล่ม ทว่าก็ยังคงไม่กระจ่างแจ้งว่าสิ่งใดคือดินทราย ดินร่วน หรือดินเหนียว แต่เมื่อเห็นสีหน้าแววตาเปี่ยมด้วยความชื่นชมยินดีของสือต้าซาน นางก็ล่วงรู้ได้ทันทีว่านี่ต้องเป็นที่ดินชั้นยอดอย่างแน่นอน

ครั้นตรวจดูที่ดินเสร็จเรียบร้อย กู้หยุนตงก็มุ่งหน้าไปหาผู้ใหญ่บ้านทันที

เฉินเหลียงนึกไม่ถึงเลยว่า ตนเองยังไม่ทันได้ช่วยนางตระเวนเสาะหาที่ดินทำกินชั้นดี ทางฝั่งนางกลับตัดสินใจจะซื้อเนินเขาเตี้ยเสียแล้ว

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 160 มีตัวประหลาดกัดข้า)

หมายเหตุ

• เนินเขาเตี้ย (小山头 — เสี่ยวซานโถว): ภูมิประเทศที่มีลักษณะเป็นเนินดินลาดชันขนาดเล็ก ไม่สูงชันหรือทุรกันดารเหมือนภูเขาสูง เหมาะแก่การถางพงหญ้าเพื่อทำเกษตรกรรมขั้นบันไดหรือปลูกพืชไร่ไม้ผล