ตอนที่ 160 — ตอนที่ 160 มีตัวประหลาดกัดข้า

เนินเขาเตี้ยลูกนั้นราคาไม่นับว่าแพงอันใด ยุคนี้ยามที่ผู้คนพอมีเงินทองติดกระเป๋า สิ่งแรกที่คิดจะซื้อย่อมเป็นที่นาชั้นดีก่อนเสมอ

ส่วนเนินเขาที่เหมาะแก่การปลูกไม้ผลเช่นนี้ ไม่ค่อยมีใครนึกอยากได้นัก เพราะผลไม้นั้นนอกจากจะปลูกยากแล้ว ยังขายยากอีกต่างหาก

ประการแรกคือราคาสูง ตระกูลผู้มีอันจะกินต่างก็มีคฤหาสน์ชนบทและสวนผลไม้เป็นของตนเอง น้อยนักที่จะออกไปหาซื้อจากภายนอก ส่วนชาวบ้านที่ไร้เงินทองก็ซื้อไม่ไหว หากอยากลิ้มรสผลไม้ขึ้นมา ก็มักจะขึ้นเขาไปเด็ดผลไม้ป่ามากินหวานปากหวานคอเสียมากกว่า

ประการที่สองคือเก็บรักษาได้ยาก หากปลูกมากเกินไป เมื่อผลไม้สุกงอมพร้อมกันในคราวเดียวก็ต้องรีบนำไปเร่ขาย มิเช่นนั้นก็จะเน่าเสีย ทว่าทุกคนล้วนเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดา ไร้ช่องทางจำหน่ายและไร้เส้นสาย อย่างมากที่สุดก็ทำได้เพียงขนขึ้นเกวียนไปขายในตัวอำเภอเท่านั้น

ดังนั้น ที่ดินผืนนั้นจำนวนสามสิบหมู่ กู้หยุนตงจึงใช้เงินหนึ่งร้อยยี่สิบตำลึงซื้อมันมา

ครั้นจ่ายเงินก้อนนี้ออกไป นางพลันรู้สึกว่าเงินในกระเป๋าเริ่มร่อยหรอฝืดเคืองขึ้นมาอีกครา

เมื่อซื้อที่ดินเรียบร้อยแล้ว สือต้าซานจึงเอ่ยกับนางว่า “หากคิดจะปลูกอ้อย ตอนนี้ก็สามารถเริ่มปรับหน้าดิน ขุดร่องปลูกอ้อย* และคัดเลือกท่อนพันธุ์ได้แล้วขอรับ”

กู้หยุนตงรู้ดีว่า โดยทั่วไปแล้วอ้อยมักจะเพาะปลูกกันในช่วงเดือนสองถึงเดือนสี่ตามปฏิทินสุริยคติ และเมื่อถึงช่วงปลายปีราวเดือนสิบเอ็ดไปจนถึงเดือนสี่ของปีถัดไปจึงจะเก็บเกี่ยวได้

ยามนี้คือเดือนสิบเอ็ดตามปฏิทินจันทรคติ การเตรียมการขั้นต้นจึงสมควรเริ่มลงมือได้แล้วจริงๆ

เรื่องพรรค์นี้ สองสามีภรรยาสือต้าซานย่อมช่ำชองและเชี่ยวชาญกว่า กู้หยุนตงจึงมอบหมายให้พวกเขารับผิดชอบจัดการโดยตรง

กู้หยุนตงเขียนหนังสือสัญญาขึ้นมาฉบับหนึ่งต่อหน้าผู้ใหญ่บ้าน เพื่อให้ผู้ใหญ่บ้านช่วยเป็นพยานรับรู้ พร้อมทั้งเบิกเงินล่วงหน้าให้แก่พวกเขายี่สิบตำลึงเงิน เพื่อนำไปจัดซื้อและคัดสรรท่อนพันธุ์อ้อย

ส่วนเรื่องที่ทั้งสองคนจะทำกันไหวหรือไม่ จำเป็นต้องจ้างวานคนงานเพิ่มหรือไม่นั้น นางปล่อยให้พวกเขาตัดสินใจกันเอง กู้หยุนตงไม่ได้กังวลว่าพวกเขาจะคุมคนงานไม่อยู่ มิใช่ว่ายังมีจวงจื่ออยู่อีกคนหรอกหรือ? เจ้าหนุ่มคนนั้นแท้จริงแล้วรักใคร่และใส่ใจพ่อแม่คนในครอบครัวของตนไม่น้อยทีเดียว

ทั้งสองฝ่ายต่างประทับลายนิ้วมือลงในสัญญา มือของสือต้าซานที่ถือเงินยี่สิบตำลึงเงินอยู่นั้นสั่นระริกน้อยๆ

เขานึกไม่ถึงเลยว่ากู้หยุนตงจะไว้วางใจตนถึงเพียงนี้ นางไม่หวาดกลัวบ้างเลยหรือว่าเขาจะฮุบเงินก้อนนี้ไป?

เมื่อสะสางเรื่องนี้เสร็จสิ้น กู้หยุนตงก็ถือว่าคลายความกังวลใจไปได้อีกเปลาะหนึ่ง

เรือนหลังใหม่ก็ยกขื่อเอกขึ้นเรียบร้อยแล้ว เนินเขาก็ซื้อแล้ว การปลูกอ้อยก็มีคนรับผิดชอบดูแลแล้ว

ส่วนปัญหาเรื่องการปลูกไม้ผลชนิดอื่นๆ คงต้องรอให้สือต้าซานมีเวลาว่างช่วยตระเวนมองหาผืนดินที่เหมาะสมให้อีกที หากแม้แต่ที่ดินยังไม่มี ก็คงไม่อาจทำสิ่งใดให้เป็นชิ้นเป็นอันขึ้นมาได้จริงๆ

กู้หยุนตงเดินกลับมายังเรือนหลังใหม่ด้วยความรู้สึกโปร่งโล่งสบายใจ เวลานี้หยางซื่อกับเด็กน้อยทั้งสองกำลังพากันเดินสำรวจไปมาอยู่ในเรือน สีหน้าท่าทางเปี่ยมล้นไปด้วยความปีติยินดียิ่ง

ครั้นเห็นนางเดินกลับมา ทุกคนก็รีบวิ่งกรูกันเข้ามาล้อมรอบตัวนางทันที

“พี่ใหญ่ พวกเราจะย้ายเข้ามาอยู่กันเมื่อไรหรือขอรับ?” กู้หยุนซูชื่นชอบเรือนหลังใหม่นี้เหลือเกิน เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าตนเองจะได้ครอบครองห้องนอนกว้างขวางใหญ่โตเพียงลำพังถึงเพียงนี้ ซ้ำยังมีห้องหนังสือส่วนตัวได้อีกด้วย

“อีกสองวันพวกเครื่องเรือนก็คงมาส่งแล้ว รอให้แดดส่องผึ่งลมไล่ความชื้นอีกสักสิบกว่าวัน พวกเราก็ย้ายเข้ามาอยู่ได้แล้ว” กู้หยุนตงเองก็อยากจะรีบย้ายเข้ามาอยู่ให้เร็ววัน แม้ว่าครอบครัวของต่งซิ่วหลานจะดีกับพวกนางมากเพียงใด ทว่าการได้อยู่อาศัยในบ้านของตนเองย่อมสุขกายสบายใจกว่าเป็นไหนๆ

นางชี้นิ้วไปยังเรือนใหญ่ตรงหน้าพลางเอ่ยขึ้นว่า “ห้องนั้นยกให้ท่านพ่อกับท่านแม่ ส่วนห้องที่เหลือพวกเจ้าเลือกเอาตามใจชอบได้เลย”

กู้หยุนซูชี้มือไปยังห้องทางฝั่งซ้ายทันที “ข้าเลือกห้องนั้นขอรับ”

กู้หยุนตงหันไปมองกู้หยุนเข่อ ทว่าแม่หนูน้อยกลับโผเข้ามากอดขานางไว้แน่น “ต้องนอนคนเดียวหรือเจ้าคะ? เข่อเข่อกลัว… มีตัวประหลาดกัดมือข้าด้วย”

กู้หยุนตงชะงักไปเล็กน้อย จริงสิ นางเพิ่งจะอายุได้เพียงสามขวบเท่านั้น ยังเด็กเกินไปนัก

นางช้อนอุ้มแม่หนูน้อยขึ้นมาแนบอกทันที “เช่นนั้นเข่อเข่อก็นอนกับท่านแม่ก่อน รอโตขึ้นกว่านี้อีกหน่อยค่อยเลือกห้องที่ชอบ ดีหรือไม่?”

อย่างไรเสียตัวนางก็ตั้งใจจะนอนคนเดียวห้องหนึ่งอยู่แล้ว

แม่หนูน้อยพยักหน้าหงึกๆ ในทันควัน “ดีเจ้าค่ะ” จากนั้นก็ยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูกู้หยุนตงด้วยเสียงแผ่วเบา “ท่านแม่ก็กลัว ข้าจะอยู่เป็นเพื่อนท่านแม่เอง”

กู้หยุนตงหันไปมองหยางซื่อ ก็พบว่าพอมารดาได้ยินว่าจะได้นอนกับกู้หยุนเข่อ สีหน้าก็ผ่อนคลายและถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกโล่งใจอย่างเห็นได้ชัดจริงๆ

นางพลันรู้สึกทั้งขำทั้งเอ็นดูจนพูดไม่ออก เป็นนางที่สะเพร่าเลินเล่อไปเอง แม้ท่านแม่จะเป็นผู้ใหญ่แล้ว ทว่าสติปัญญาและความคิดความอ่านกลับไร้เดียงสาไม่ต่างอันใดกับเข่อเข่อเลย

คิดแล้ว กู้หยุนตงก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองทางกู้หยุนซู…

(ข้อความคุยท้ายตอนจากผู้เขียน: ฉันไปค้นหาในอินเทอร์เน็ตว่าอ้อยต้องปลูกและเก็บเกี่ยวช่วงไหนกันแน่ คำตอบที่เจอคือปลูกช่วงเดือนหนึ่งถึงเดือนสี่ และมีระยะเวลาเติบโตจนสุกแก่กว่าสองร้อยวัน แต่พออ่านถัดไปอีกประโยคก็ดันมีบอกว่า ปลูกฤดูใบไม้ผลิเดือนไหน ปลูกฤดูใบไม้ร่วงเดือนไหน ทำเอาฉันมึนตึ้บไปหมด สุดท้ายเลยโทรศัพท์กลับบ้านไปถามพ่อกับแม่ พ่อบอกว่าปีหนึ่งปลูกแค่ครั้งเดียว ฉันก็เลยเขียนตามแบบที่ปลูกปีละครั้ง ไม่รู้ว่าที่อื่นๆ มีปลูกสองฤดูหรือไม่ ใครรู้ช่วยมาแชร์ความรู้ให้ฉันทีนะ)

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 161 อ้อยหนึ่งเกวียน)

หมายเหตุ

• การขุดร่องปลูกอ้อย (开植蔗沟 — ไคจื๋อเจ้อโกว): วิธีการเตรียมแปลงปลูกอ้อยแบบดั้งเดิม โดยการขุดร่องลึกตามแนวแปลงเพื่อใช้วางท่อนพันธุ์อ้อย ช่วยกักเก็บความชุ่มชื้น ป้องกันลมพัดต้นล้ม และสะดวกต่อการพูนโคนกลบดินเมื่อต้นอ้อยเริ่มเจริญเติบโต