ตอนที่ 163 — ตอนที่ 163 กู้หยุนตงตัดสินใจ

กู้หยุนตงเงยหน้าขึ้นอย่างเหม่อลอย จ้องมองบุรุษตรงข้ามที่มีสีหน้าสงบนิ่งราบเรียบ

นางยื่นมือออกไป หยิบตั๋วเงินในกล่องไม้ออกมา นับดูรอบหนึ่ง แล้วก็นับซ้ำอีกรอบ

แปดร้อยตำลึง เขามีตำลึงเงินถึงแปดร้อยตำลึงเชียวหรือนี่!!!

คนผู้นี้ที่แท้กลับเป็นเศรษฐีซ่อนรูป กวาดตามองไปทั่วทั้งหมู่บ้านหย่งฝู คงไม่อาจหาใครที่มีเงินทองมากมายไปกว่าเขาได้อีกแล้ว

ทว่าปัญหาก็คือ…

“เจ้ามีเงินทองมากมายถึงเพียงนี้ ยังจะกินหมั่นโถวแห้งกรัง อยู่เรือนผุพัง สวมเสื้อผ้าที่มีแต่รอยปะชุนพวกนี้อยู่อีกหรือ?”

ต่อให้เขาทำกับข้าวไม่เป็น ทว่าจ้างคนมาคอยดูแลสักคนก็ไม่นับว่าเป็นปัญหาอันใดมิใช่หรือ? ไม่มีความจำเป็นอันใดเลยที่จะต้องใช้ชีวิตราวกับผู้อพยพลี้ภัยถึงปานนี้

เส้าชิงหยวนปรายตามองตั๋วเงินในมือนาง แววตาคู่นั้นสงบนิ่งเสียจนราวกับว่าสิ่งที่อยู่ในมือนางเป็นเพียงเศษกระดาษธรรมดาๆ ไม่กี่แผ่น ไร้ซึ่งความผันผวนของอารมณ์แม้แต่น้อย

เนิ่นนานทีเดียว เขาจึงเอ่ยขึ้นว่า “อยู่ตัวคนเดียว ช่างมันเถอะ”

กู้หยุนตงชะงักงันไปในทันใด นางกลับรู้สึกว่าถ้อยคำประโยคนี้ของเขา ทำให้หัวใจของนางพลันเจ็บแปลบสะท้อนใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

นั่นสินะ เขาอยู่ตัวคนเดียวมาโดยตลอด ไม่มีญาติพี่น้อง ไร้สหายสนิท แม้แต่กับบ้านสกุลเจิง เขาก็ยังรักษาระยะห่าง ไม่สนิทสนม ไม่ผูกสัมพันธ์อันใด

ผู้คนในหมู่บ้านต่างมองเขาประหนึ่งอสรพิษและสัตว์ร้าย* พวกเด็กๆ ครั้นพบเห็นเขาก็พากันหลีกหนีให้ไกลแทบไม่ทัน เขาไปไหนมาไหนเพียงลำพัง จะมีเงินหรือไร้เงินย่อมไม่มีความหมายใดต่อเขา ขอเพียงกินอิ่มนอนอุ่นก็เพียงพอแล้ว หาได้ต้องการคุณภาพชีวิตที่หรูหราเลิศเลออันใดไม่

ทุกคนต่างเรียกขานเขาว่าเจ้าลูกหมาป่า ทว่ากู้หยุนตงกลับไม่เคยเห็นเขาทำเรื่องร้ายกาจหรือทำร้ายผู้ใด แม้ว่าต้องลงไม้ลงมือ นั่นก็เป็นเพราะคนอื่นเข้ามารังควานเขาก่อน หรือไม่ก็เป็นพวกอันธพาลเสเพลอย่างหูเลี่ยง

นางไม่รู้หรอกว่าเหตุใดตอนที่ท่านปู่ผู้นั้นตายจากไป เส้าชิงหยวนจึงมีท่าทีเย็นชาเฉยเมยถึงเพียงนั้น แต่นางเชื่อมั่นว่าเบื้องหลังเรื่องนี้จะต้องมีสาเหตุที่ผู้คนภายนอกไม่อาจล่วงรู้เป็นแน่

กู้หยุนตงกระชับมือที่กำไว้แน่นขึ้นเล็กน้อย ชั่วขณะนั้นความรู้สึกในใจพลันแปรเปลี่ยนเป็นสับสนซับซ้อนขึ้นมา

เนิ่นนานผ่านไป นางถึงได้ค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกมา เอ่ยว่า “ข้ายืมสามร้อยตำลึงก็น่าจะพอแล้ว”

นางดึงตั๋วเงินฉบับละห้าสิบตำลึงออกมาหกฉบับ แล้วยื่นกล่องส่งคืนกลับไปให้เขา

เส้าชิงหยวนกลับส่ายศีรษะ ไม่ยอมรับไป “ให้เจ้าทั้งหมดนั่นแหละ เจ้าเอาไปใช้เถอะ หากไม่พอข้าค่อยคิดหาทางใหม่อีกที”

“เส้าชิงหยวน เจ้า…”

“เงินวางไว้ข้างกายข้าก็ไม่มีประโยชน์อันใด เจ้ายังต้องซื้อที่ดิน ซื้อต้นกล้าไม้ผล ที่ทางที่ต้องใช้เงินก้อนโตยังมีอีกมาก”

“เจ้าเองก็ซื้อที่ดินได้นี่”

เส้าชิงหยวนชะงักงันไป น้ำเสียงกดต่ำลงเล็กน้อย “ในหมู่บ้านไม่ขายที่ดินให้ข้าหรอก”

“เพราะเหตุใดกัน?” กู้หยุนตงรู้สึกประหลาดใจนัก เท่าที่นางรู้มา แม้เฉินเหลียงจะไม่ได้สนิทชิดเชื้อกับเส้าชิงหยวนมากนัก ทว่าก็ไม่ได้มีความคิดอคติอันใดต่อเขา ปฏิบัติต่อเขาเฉกเช่นชาวบ้านธรรมดาทั่วไปคนหนึ่ง ไม่น่าถึงขั้นไม่ยอมขายที่ดินให้เขากระมัง?

เส้าชิงหยวนไม่รู้สึกว่าเรื่องนี้มีสิ่งใดที่ต้องปิดบัง คนทั้งหมู่บ้านต่างก็รู้เรื่องนี้กันทั้งสิ้น “ตอนที่ออกจากบ้านสกุลหลี่ในปีนั้น เพื่อตอบแทนบุญคุณที่เลี้ยงดูมา ข้าเคยให้คำมั่นสัญญาต่อหน้าผู้ใหญ่บ้านและทุกคนเอาไว้ ว่าจะไม่ซื้อที่ดินแม้แต่มู่เดียว”

กู้หยุนตงแทบจะโมโหจนหลุดหัวเราะออกมากับคำสัญญานี้ “ตอบแทนบุญคุณเลี้ยงดู ถึงกับบีบไม่ให้เจ้าซื้อที่ดินเนี่ยนะ? ช่างเหลวไหลสิ้นดี ตอนนั้นเจ้าคิดสิ่งใดอยู่กันแน่?”

“ตอนนั้น… ขอเพียงตัดขาดความสัมพันธ์กับบ้านสกุลหลี่ได้ จะเงื่อนไขใดล้วนไม่ใช่เรื่องยากทั้งสิ้น” บางทีอาจเป็นเพราะเอ่ยถึงเรื่องราวในอดีต แววตาของเส้าชิงหยวนจึงค่อยๆ เย็นชาและเฉยเมยขึ้นมา

กู้หยุนตงเห็นเช่นนั้น จึงรีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนา “ช่างเถอะ เรื่องราวก็ผ่านพ้นไปแล้ว เช่นนั้นแปดร้อยตำลึงนี้ของเจ้า…”

“เจ้าเอาไปใช้เถอะ” เส้าชิงหยวนเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นเด็ดเดี่ยว

กู้หยุนตงเม้มริมฝีปากแน่น ช้อนสายตาขึ้นมองเขา แล้วก้มมองตั๋วเงินในมือ จากนั้นก็เงยหน้ามองเขาอีกครา

เนิ่นนานผ่านไป จู่ๆ คล้ายกับว่านางได้ตัดสินใจเรื่องสำคัญยิ่งยวดเรื่องหนึ่งลงไปแล้ว จึงจ้องมองเส้าชิงหยวนด้วยสีหน้าจริงจังเคร่งขรึมเป็นพิเศษ

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 164 ซื้อเพิ่มอีกห้าสิบหมู่)

หมายเหตุ

• อสรพิษและสัตว์ร้าย (洪水猛兽 — หงสุ่ยหม่งโช่ว): สำนวนจีนโบราณ เปรียบเปรยถึงภัยพิบัติร้ายแรง น้ำท่วมใหญ่ หรือสัตว์ป่าดุร้าย หมายถึงบุคคลหรือสิ่งที่เป็นภัยคุกคามน่าสะพรึงกลัวจนผู้คนพากันหวาดผวาและหลีกเลี่ยงไม่กล้าเข้าใกล้