ตอนที่ 164 — ตอนที่ 164 ซื้อเพิ่มอีกห้าสิบหมู่

“เจ้ารู้ว่าข้ากำลังทำน้ำตาลทรายขาว และคงเดาได้ว่าภายหน้าข้าต้องยึดสิ่งนี้เป็นธุรกิจค้าขายแน่” กู้หยุนตงเอ่ย “เอาอย่างนี้ ในเมื่อเงินทองนี้เจ้ายังไม่มีที่ให้ใช้ เช่นนั้นข้าจะถือว่าเงินก้อนนี้เป็นส่วนที่เจ้านำมาร่วมหุ้น ถึงเวลาแล้ว กำไรที่ได้จากการขายน้ำตาลทรายขาว ข้าจะแบ่งให้เจ้าสักหนึ่ง… ไม่สิ สองส่วน เป็นอย่างไร?”

นางคิดแล้วก็กล่าวเสริมไปอีกประโยค “ทว่านับเฉพาะการค้าน้ำตาลทรายขาวเท่านั้นนะ ภายหน้าหากข้ามีกิจการอื่นอีก ย่อมไม่มีส่วนของเจ้าแล้ว”

กู้หยุนตงคิดใคร่ครวญดูแล้ว ยามนี้ผู้ที่รู้วิธีสกัดน้ำตาลทรายขาวยังมีเพียงนางคนเดียว นางมีภาระหน้าที่ต้องทำอีกตั้งมากมาย วันหน้ายังต้องผลิตลูกกวาด ผลไม้แช่อิ่ม และผลไม้อบแห้ง ตัวคนเดียวไม่อาจแบ่งภาคไปทำได้ทั้งหมด* ย่อมต้องหาคนที่ไว้เนื้อเชื่อใจได้มาช่วยแบ่งเบาภาระ

เส้าชิงหยวนไร้ญาติขาดมิตร อยู่ตัวคนเดียว ทั้งยังเปี่ยมด้วยความกล้าหาญและสติปัญญา มิใช่คนใจอ่อนเหลวไหลเลอะเลือน ที่สำคัญที่สุดคือนางพบว่าคนผู้นี้รู้ใจและเข้าขากับนางได้เป็นอย่างดี ร่วมมือทำการค้ากับคนเช่นนี้นับว่าเบาแรงและสบายใจนัก

ข้อสำคัญยิ่งกว่านั้นก็คือ นางพบว่าเส้าชิงหยวนนั้นว่าง่ายเชื่อฟังเป็นอย่างยิ่ง

แน่นอนว่า ในเรื่องนี้ย่อมมีความเห็นแก่ตัวเล็กๆ ที่ซุกซ่อนอยู่ในใจของนางด้วยเช่นกัน

เส้าชิงหยวนชะงักงันไป เขาคาดไม่ถึงว่านางจะมีข้อเสนอนี้ขึ้นมา… ให้นางดึงเขาเข้าไปมีส่วนร่วมในสิ่งที่นางกำลังทำอย่างนั้นหรือ?

มือที่ทอดอยู่ข้างลำตัวพลันกำแน่นเข้าหากัน ราวกับกำลังสะกดกลั้นคลื่นอารมณ์ในแววตาไว้อย่างสุดกำลัง

กู้หยุนตงเห็นเขาเงียบงันไปนาน จึงเอ่ยถามเสียงแผ่ว “เอ่อ… หรือเจ้าคิดว่ามันน้อยเกินไป? เช่นนั้น…”

“หนึ่งส่วน” เส้าชิงหยวนเงยหน้าขึ้นฉับพลัน เอ่ยตัดบทคำพูดที่ยังไม่ทันจบของนาง “หนึ่งส่วนก็เพียงพอแล้ว”

“จะไม่น้อยไปหน่อยหรือ?” ไฉนจู่ๆ นางกลับรู้สึกละอายใจขึ้นมาพิกลกันเล่า?

“พอแล้ว เพียงพอแล้วจริงๆ” แววตาของเขาทอประกายสว่างวาบ จ้องมองกู้หยุนตงพลางคลี่ยิ้มออกมา “ต่อไปเจ้าให้ข้าทำสิ่งใด ข้าก็จะทำสิ่งนั้น”

…จะได้ทำอย่างเปิดเผยตรงไปตรงมา โดยมิต้องคอยสรรหาข้ออ้างอันใดอีก

กู้หยุนตง “…” วาจานี้ฟังดูแปลกๆ ชอบกล

ทว่าเรื่องราวก็ตกลงกันได้ตามนี้ กู้หยุนตงรับตั๋วเงินแปดร้อยตำลึงไว้ ทั้งยังทำหนังสือสัญญาลงนามร่วมกับเส้าชิงหยวน

เงินทองในมือพลันคล่องตัวขึ้นมาทันตา กู้หยุนตงจึงรุดไปยังหมู่บ้านข้างเคียง ซื้อสวนผลไม้ห้าสิบหมู่นั้นมาในทันที

พืชผลในที่ดินผืนนั้นย่ำแย่ไม่ได้เรื่องจริงๆ ไม่รู้เหมือนกันว่าบ้านเจ้าที่ดินปลูกกันอีท่าไหน

เนื่องจากฝ่ายเจ้าที่ดินกำลังร้อนเงิน ต้องการขายอย่างเร่งด่วน ทั้งยังแทบไม่มีใครสามารถควักเงินก้อนโตฮุบซื้อที่ดินห้าสิบหมู่ได้ในคราวเดียว กู้หยุนตงจึงงัดวาทศิลป์อันคมคาย เจรจาต่อรองกดราคาลงมาครั้งแล้วครั้งเล่า ในที่สุดก็ตกลงกันได้ที่ราคาหมู่ละแปดตำลึงเงิน จ่ายเงินไปทั้งสิ้นสี่ร้อยตำลึงเงิน

กู้หยุนตงรู้สึกว่าเงินทองนี่ช่างร่อยหรอไวนัก ไหลออกไปรวดเร็วราวกับสายน้ำทีเดียว

นางวานให้สือต้าซานช่วยเสาะหาต้นกล้าไม้ผลที่เหมาะสมแก่การเพาะปลูก ที่ดินห้าสิบหมู่นี้ไม่คิดจะนำมาปลูกอ้อยแล้ว

เมื่อจัดการเรื่องทางนี้เรียบร้อย กู้หยุนตงก็กลับมาจดจ่อตั้งอกตั้งใจทำน้ำตาลทรายขาวต่อไป

หลิวเหวยเว้นไปสองวันก็โผล่มาอีก อยากจะมาดูความคืบหน้า ทว่ากลับถูกกู้หยุนตงขับไล่ไสส่ง “เจ้าวิ่งโร่มาที่นี่ทุกวี่ทุกวัน หากคนตระกูลเถาจับสังเกตเห็นความผิดปกติขึ้นมาจะทำอย่างไร? เกิดเจ้าทำเรื่องน้ำตาลทรายขาวบริสุทธิ์รั่วไหลล่วงหน้า สัญญาเดิมพันของพวกเจ้าก็พังไม่เป็นท่ากันพอดี”

หลิวเหวยพลันได้สติขึ้นมาทันควัน “ใช่ๆๆ เจ้าพูดถูก ข้าจะกลับไปเดี๋ยวนี้ ข้ากลับไปจะแกล้งทำทีมืดแปดด้านจนปัญญา แล้วอาละวาดเกรี้ยวกราดดั่งสายฟ้าฟาด ให้พวกมันได้ใจไปสักสองสามวัน!”

พูดจบเขาก็กุลีกุจอรีบร้อนกลับบ้านไปด้วยความกระตือรือร้น

มุมปากของกู้หยุนตงกระตุกไปสองครา ในเมื่อยามนี้นางร่วมมือกับเส้าชิงหยวนแล้ว ย่อมถ่ายทอดกรรมวิธีการทำน้ำตาลทรายขาวให้แก่เขา

เส้าชิงหยวนกล้ามอบทรัพย์สินทั้งเนื้อทั้งตัวทั้งหมดให้นางด้วยความไว้วางใจถึงเพียงนี้ กู้หยุนตงย่อมไม่ทำให้เขาต้องผิดหวัง วิธีทำน้ำตาลทรายขาวก็ไม่มีสิ่งใดจำเป็นต้องปิดบังซ่อนเร้น

และก็ต้องยอมรับว่า เส้าชิงหยวนเรียนรู้ได้คล่องแคล่วว่องไวกว่านางเสียอีก

พอมีเขาคอยช่วยเหลือ ความเร็วก็เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ล่วงเลยไปอีกหนึ่งวัน กู้หยุนตงก็หิ้วน้ำตาลทรายขาวหนักยี่สิบกว่าจิน มุ่งหน้าเข้าสู่ตัวเมืองอำเภอ

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 165 เจ้าตัวเล็กหลิวอี้)

หมายเหตุ

• ตัวคนเดียวไม่อาจแบ่งภาคไปทำได้ทั้งหมด (分身乏术 — เฟินเซินฝาสู้): สำนวนจีนโบราณ หมายถึง มีภาระการงานล้นมือจนไม่อาจแยกกายหรือปลีกตัวไปจัดการสิ่งอื่นได้พร้อมๆ กัน