ตอนที่ 17 — ตอนที่ 17 ต้องออกจากที่นี่

"ท่านตา ท่านไม่ไปหรือเจ้าคะ" แต่เดิมกู้หยุนตงตั้งใจจะหาทางเข้าไปในเมือง แต่ดูจากสถานการณ์ยามนี้แล้ว คงเป็นไปไม่ได้เสียแล้ว

หากเป็นนางเพียงลำพังก็อาจพอมีความสามารถเอาตัวรอดได้ ทว่ากู้หยุนซูทั้งสามคนที่อยู่ข้างกายกลับทำไม่ได้

ดูท่าแล้ว อย่างมากที่สุดนางคงรออยู่นอกประตูเมืองนี้ได้เพียงสองวัน หากยังคงไม่มีข่าวคราวของท่านพ่อ ก็จำเป็นต้องจากไปแล้ว

ท่านตาผู้เฒ่าเงยหน้ามองฟ้า "ข้าเองก็อยากจะไปอยู่หรอก แต่ระหว่างทางที่มาที่นี่ เสบียงอาหารก็กินจนหมดเกลี้ยงแล้ว สองวันก่อนยังมีโจ๊กให้ดื่มกิน วันนี้… ยังไม่รู้เลยว่าเจ้าลูกชายของข้าจะหาผักป่าได้หรือไม่ หากหาไม่ได้ก็ทำได้เพียงทนหิวเท่านั้น ช่างเถอะ อย่างไรเสียยายแก่ของข้าก็จากไปแล้ว ข้าเองก็เหลือแต่กระดูกแก่ๆ กองนี้ เดิมทีก็คงมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่กี่ปี จะวุ่นวายจลาจลหรือไม่ ก็ไม่ได้มีผลอะไรกับข้าแล้ว"

กู้หยุนตงถึงเพิ่งได้รู้ว่า ครอบครัวของท่านตาผู้เฒ่าหนีภัยแล้งออกมาจากบ้านเกิด ระหว่างทางภรรยาเฒ่าและลูกสะใภ้เพื่อจะประหยัดอาหารไว้ให้พวกเขาสักคำ ต่างก็ยอมอดอยากจนตาย บัดนี้จึงเหลือเพียงท่านตาผู้เฒ่ากับลูกชาย และหลานชายวัยสิบหกปีเท่านั้น

ยามนี้ลูกชายและหลานชายต่างก็ออกไปหาของกินข้างนอก เพียงแต่ฟ้ามืดปานนี้แล้วยังไม่กลับมา ไม่รู้ว่าคว้าน้ำเหลวหรือไม่

"แม่หนู หากเจ้าไปได้ ก็รีบไปเสียเถอะ เจ้าอย่าได้เห็นว่าผู้คนมากมายที่นี่เอาแต่นอนรอความตายเชียวหนา ทว่าคนเกินครึ่งต่างก็เฝ้ารอให้เกิดความวุ่นวายนี้ขึ้นทั้งนั้น ขอเพียงในเมืองเกิดจลาจลวุ่นวาย ประตูเมืองเปิดออก พวกเขาก็จะได้บุกเข้าไปในเมือง ไม่แน่อาจจะมีอะไรตกถึงท้องให้ได้กินบ้าง จะได้ไม่ต้องอดตายทั้งเป็น"

ทุกคนต่างจนตรอกเข้าตาจนถึงที่สุดแล้ว* แม้จะรู้ดีแก่ใจว่านี่เป็นเรื่องที่อาจต้องศีรษะหลุดจากบ่า ก็ยังคิดจะยอมเสี่ยงเดิมพันดูสักตั้ง

กู้หยุนตงนิ่งเงียบไป ครู่ใหญ่จึงพาพวกหยางซื่อทั้งสามคนเดินไปนั่งลงที่ด้านข้าง

ครู่ต่อมา นางหันไปสบเข้ากับสายตาอันคลางแคลงสงสัยของกู้หยุนซู เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "หยุนซู พวกเราจะรออีกแค่วันเดียว ไม่ว่าจะได้ข่าวของท่านพ่อหรือไม่ พวกเราก็ต้องไป"

"…เป็นเพราะว่า ที่นี่กำลังจะเกิดเรื่องตีกันขึ้นแล้วใช่หรือไม่ขอรับ" เขาได้ยินคำพูดของท่านตาผู้เฒ่าแล้ว

"ใช่"

กู้หยุนซูจึงก้มหน้าลง สีหน้าหม่นหมอง ใช้หลังมือปาดดวงตาของตนเองอย่างแรง

เนิ่นนานทีเดียว เขาจึงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสะอื้นไห้ "ข้าฟังคำของพี่ใหญ่ขอรับ"

"เด็กดี"

"ข้ารู้ว่าพวกเรายังเด็ก วิ่งได้ไม่เร็ว หากเกิดการต่อสู้กันขึ้นมา จะกลายเป็นตัวถ่วงของพี่ใหญ่ เช่น… เช่นนั้นพวกเรารอให้ที่นี่เลิกรบรากันแล้ว ค่อยตามหาท่านพ่อ ดีหรือไม่ขอรับ"

กู้หยุนซูช่างรู้ความยิ่งนัก ความจริงแล้วกู้หยุนตงเคยพบเจอเด็กดื้อเด็กซน** มาไม่น้อย อย่างเช่นฟู่หลานจือก่อนหน้านี้ ที่อายุโตกว่ากู้หยุนซูตั้งหลายปี แต่นิสัยกลับร้ายกาจเหลือทน

เมื่อต้องเผชิญกับเด็กที่รู้ความและว่าง่ายเช่นนี้ ในใจของกู้หยุนตงกลับรู้สึกสะท้อนใจไม่สบายอารมณ์เป็นพิเศษ มีความรู้สึกอยากจะทะนุถนอมตามใจเขาขึ้นมาครามครัน

อารมณ์ความรู้สึกเช่นนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ทว่าช่วงเวลานี้ นับตั้งแต่ได้อยู่ร่วมกับเหล่าน้องชายและน้องสาวบ้านกู้ ความรู้สึกนี้กลับผุดขึ้นมาครอบงำหัวใจของนางอยู่บ่อยครั้ง

เด็กสองคนนี้ช่างมีเสน่ห์ร้ายกาจเหลือเกิน

กู้หยุนตงสูดหายใจเข้าลึกคำหนึ่ง จึงพยักหน้า "ได้ พี่ใหญ่รับปากเจ้า"

กู้หยุนซูพยายามฝืนยกมุมปากขึ้น "ข้าจะรีบโตเร็วๆ ขอรับ"

"พี่ใหญ่" กู้หยุนเข่อยังเด็กนัก รู้สึกว่าพี่ใหญ่กับพี่รองพูดคุยเรื่องซับซ้อนเกินไป นางไม่เข้าใจ ได้แต่เอียงศีรษะกลมป้อมถามอย่างสงสัยใคร่รู้ "ไม่ตามหาท่านพ่อแล้วหรือเจ้าคะ? แต่ว่า… ท้องของเข่อเข่อหิวมากเลย"

มิใช่บอกว่าตามหาท่านพ่อพบแล้ว ก็จะมีของกินหรอกหรือ?

กู้หยุนตงบีบแก้มนุ่มนิ่มของนางเบาๆ เจ้าตัวเล็กคนนี้เป็นพวกเห็นแก่กินตัวน้อยโดยแท้ ไม่ว่าเอาอะไรยื่นให้นาง นางก็กินได้อย่างเอร็ดอร่อยทั้งนั้น

ยามค่ำคืนฝันไป ความฝันทุกฉากทุกตอนล้วนเป็นเรื่องเกี่ยวกับของกิน

ก็น่าแปลกนัก เมื่อก่อนตอนที่ยังอยู่บ้านสกุลกู้ จ้าวซื่อไม่เคยให้นางได้กินอิ่มท้องเลยสักมื้อ แล้วนางทนเก็บงำไม่พูดออกมาได้อย่างไรกันนะ?

กู้หยุนตงหยิบกระบอกไม้ไผ่อีกอันที่อยู่ด้านข้างขึ้นมา เปิดฝาออกแล้วขยับเข้าไปจ่อที่ริมฝีปากน้อยๆ ของกู้หยุนเข่อ โดยใช้ร่างกายครึ่งหนึ่งบดบังสายตาของผู้อื่นไว้ "ท้องหิวแล้วก็ดื่มน้ำสักหน่อยเถิดนะ พรุ่งนี้พี่ใหญ่จะคิดหาทางหาของกินมาให้ เจ้าเด็กดี"

บอกว่าเป็นน้ำ แต่แท้จริงแล้วในกระบอกไม้ไผ่คือข้าวต้ม เมล็ดข้าวมีไม่มาก ทว่าอย่างไรก็พอรองท้องประทังความหิวไปได้บ้าง

ในข้าวต้มนั้นนางได้ใส่น้ำตาลทรายขาวลงไปด้วย เด็กหญิงตัวน้อยดื่มกินเข้าไปแล้วก็แย้มยิ้มออกมาทันตา

หมายเหตุ

• จนตรอกเข้าตาจนถึงที่สุด (山穷水尽 — ซานฉงสุ่ยจิ้น) สำนวนจีน แปลตามตัวอักษรคือ ภูเขาสิ้นสุด สายน้ำเหือดแห้ง อุปมาถึง สภาพที่ตกอับจนถึงที่สุด จนปัญญา ไร้หนทางแก้ไข หรือสิ้นไร้ไม้ตอก

** เด็กดื้อเด็กซน (熊孩子 — สยงไหจื่อ) สำนวนสแลงภาษาจีน หมายถึง เด็กซน เด็กดื้อ หรือเด็กที่พ่อแม่ตามใจจนเอาแต่ใจ ไร้มารยาทและชอบก่อความวุ่นวาย