ตอนที่ 172 — ตอนที่ 172 หยุนซูน้องข้าเป็นผู้มีคุณธรรมรู้ความยิ่งนัก

กู้หยุนตงยังไม่ทันได้ดึงสติกลับมา ก็พลันเห็นเงาร่างสายหนึ่งพัดวูบเข้ามาประดุจสายลม แล่นปราดไปหยุดอยู่ข้างกายเก๋อซื่อแล้วย่อกายนั่งลงตรวจดูเท้าของนางทันที

เก๋อซื่อร้อนใจจนรีบผลักเขาเบาๆ “อย่าเจ้าค่ะ ที่นี่ยังมีคนอยู่นะ ข้าไม่เป็นไร ทายาเรียบร้อยแล้ว”

ฉินเหวินเจิ้งได้กลิ่นเหล้ายาจริงๆ เมื่อเห็นว่าเก๋อซื่อไม่มีบาดแผลอื่นใดอีก จึงค่อยลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างโล่งอก

ยามที่เขากลับมาถึง พอได้ยินคนเฝ้าประตูบอกเล่าเรื่องที่อาจารย์และศิษย์ของสำนักศึกษาตงอี้พากันมาระรานหาเรื่อง ในใจก็ร้อนรนแทบทนไม่ไหว จึงรีบวิ่งพรวดเข้ามาทันที

ครานี้เมื่อได้ยินคำพูดของเก๋อซื่อ เขาจึงค่อยลุกขึ้นยืนแล้วหันไปมองกู้หยุนตง

“ข้าได้ยินลุงเฉวียนบอกแล้ว เป็นแม่นางที่ช่วยฮูหยินของข้าไว้ ขอบคุณแม่นางยิ่งนัก”

“มิเป็นไรเจ้าค่ะ” กู้หยุนตงยิ้มตาหยี ในที่สุดก็ได้พบท่านอาจารย์ฉินเหวินเจิ้งในคำเล่าลือเสียที

เขาดูสุขุมสง่างามเปี่ยมกลิ่นอายบัณฑิตกว่าที่นางจินตนาการไว้เล็กน้อย ดูจากท่าทางกระวนกระวายห่วงใยฮูหยินของเขาเมื่อครู่ คงเป็นคนที่ให้ความสำคัญกับความรู้สึกและรักใคร่ผูกพันลึกซึ้งเป็นแน่

ฉินเหวินเจิ้งความคิดความอ่านแล่นไว ลุงเฉวียนคนเฝ้าประตูมิเพียงเล่าเรื่องสำนักศึกษาตงอี้มาระรานและฮูหยินข้อเท้าแพลงเท่านั้น แต่ยังเล่าอีกว่าแม่นางผู้ยื่นมือช่วยเหลือนั้นแต่งกายเป็นเด็กรับใช้สกุลหลิวมาส่งหลิวอี้ที่สำนักศึกษา

เมื่อผนวกกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นที่จวนสกุลหลิว เขาก็คาดเดาถึงฐานะตัวตนของกู้หยุนตงผู้นี้ได้อย่างรวดเร็ว

ดังนั้นหลังจากฉินเหวินเจิ้งนั่งลงแล้วจึงเอ่ยถามขึ้นว่า “แม่นางกู้มาจากหมู่บ้านหย่งฝู และรู้จักกับคุณชายใหญ่สกุลหลิวใช่หรือไม่?”

“เจ้าค่ะ” กู้หยุนตงพยักหน้า

ปลายนิ้วของฉินเหวินเจิ้งเคาะลงบนโต๊ะเบาๆ “เช่นนั้น วันนี้แม่นางมาหาข้า มีเรื่องอันใดรึ?” เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเสริมขึ้นอีกประโยค “แม่นางช่วยฮูหยินของข้าไว้ ขอเพียงเป็นเรื่องที่ข้าพอจะช่วยได้ ฉินผู้นี้*ย่อมไม่ปฏิเสธอย่างแน่นอน”

จงใจแต่งกายเป็นเด็กรับใช้มาถึงประตูเรือน ทั้งยังรู้จักกับคุณชายใหญ่สกุลหลิว คิดดูแล้วย่อมต้องล่วงรู้ฐานะของตนเป็นแน่

สีหน้าของกู้หยุนตงพลันเคร่งขรึมจริงจังขึ้นมาบ้างเช่นกัน “ในเมื่อท่านอาจารย์ฉินกล่าวเช่นนี้ เช่นนั้นข้าก็ไม่ขอเกรงใจแล้วเจ้าค่ะ ข้ามีน้องชายวัยห้าขวบอยู่คนหนึ่ง นิสัยซื่อตรงน่ารัก รู้ความเอาใจใส่ เปี่ยมคุณธรรมความชอบธรรมยิ่งนัก** รู้จักกาลเทศะหนักเบา ทั้งยังร่าเริงแจ่มใส เฉลียวฉลาดดุจน้ำแข็งหิมะ…”

“แม่นาง ข้ารู้แล้วว่าน้องชายของเจ้าเป็นเด็กที่ดีเลิศเลอยอดเยี่ยมถึงเพียงนั้น เจ้าพูดเข้าประเด็นสำคัญได้เลย” ฉินเหวินเจิ้งเหงื่อตกเล็กน้อย ไม่เคยพบเคยเห็นผู้ใดเอ่ยปากยกยอปอปั้นเด็กในบ้านตนเองถึงขนาดนี้มาก่อน มิควรรู้จักถ่อมตนสักนิดดอกหรือ?

“อ้อ” กู้หยุนตงกระแอมไอเบาๆ หนึ่งที “เรื่องเป็นเช่นนี้เจ้าค่ะ ข้าอยากให้ท่านอาจารย์ฉินรับหยุนซูน้องชายของข้าเป็นศิษย์ คอยอบรมสั่งสอนให้เขาอ่านออกเขียนได้”

“เพียงเท่านี้รึ?”

กู้หยุนตงพยักหน้าอย่างจริงจังยิ่ง “ข้าได้ยินคุณชายหลิวบอกว่าท่านอาจารย์ฉินมีความรู้ความสามารถรอบด้าน ภูมิปัญญาเลิศล้ำกว้างขวาง ข้าเห็นบ้านสกุลหลิวของพวกเขายังส่งเด็กมาเล่าเรียนที่นี่ คิดดูแล้วท่านอาจารย์ย่อมต้องยอดเยี่ยมไม่ธรรมดาเป็นแน่”

ฉินเหวินเจิ้งยกถ้วยชาขึ้นจิบคำหนึ่ง อืม นับว่าหลิวเหวยยังพอมีสายตาอยู่บ้าง

“ข้ารับศิษย์ย่อมดูที่พรสวรรค์สติปัญญาและคุณธรรมความประพฤติเป็นหลักเสมอ หากเข้าตาข้าได้ ไม่ว่าจะยากดีมีจน เขาก็ล้วนเป็นศิษย์ของข้าทั้งสิ้น ข้ายังมิเคยพบน้องชายของเจ้า แม่นางมิสู้พาน้องชายของเจ้ามาให้ข้าดูตัวก่อนเล่า?”

กู้หยุนตงยิ้มตาหยี “ไม่มีข้อยกเว้นหรือเจ้าคะ?” บ้านสกุลหลิวมิใช่อาศัยบุญคุณน้ำใจส่งเจ้าหนูหลิวอี้มาหรอกหรือ? แม้นางจะเชื่อมั่นในสติปัญญาและคุณธรรมความประพฤติของน้องชายตนเองอย่างยิ่งก็เถอะ

เก๋อซื่อที่อยู่ด้านข้างจึงยื่นมือไปสะกิดกระทุ้งฉินเหวินเจิ้งทีหนึ่ง

มุมปากของฉินเหวินเจิ้งกระตุกเบาๆ ก่อนจะกระแอมไอคราหนึ่ง “ย่อมมีอยู่ แม่นางช่วยเรื่องใหญ่ของบ้านข้าไว้ในวันนี้ ข้าย่อมสามารถผ่อนปรนเกณฑ์ลงได้”

ส่วนจะผ่อนปรนกว้างขวางเพียงใดนั้น… เฮ้อ ใครใช้ให้เขารักและให้เกียรติฮูหยินถึงเพียงนี้เล่า?

เด็กอายุห้าขวบ ไม่ว่าจะหัวทึบโง่เขลา หรือนิสัยใจคอไม่ดีอย่างไร ขอเพียงเขาทุ่มเทใส่ใจเคี่ยวเข็ญให้มากสักหน่อย ย่อมพอจะดัดนิสัยชี้แนะให้เข้ารูปเข้ารอยได้อยู่ดี

กู้หยุนตงได้ยินคำนี้ก็วางใจ “นอกจากเรื่องนี้แล้ว ข้ายังมีอีกเรื่องหนึ่งอยากจะสนทนากับท่านอาจารย์ฉินเจ้าค่ะ”

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 173 อย่างที่ท่านเห็น นี่คือน้ำตาลทรายขาว)

หมายเหตุ

• ฉินผู้นี้ (秦某 — ฉินโหม่ว): คำเรียกตนเองของบุรุษหรือบัณฑิตอย่างสุภาพและถ่อมตน โดยนำแซ่ของตนมารวมกับคำว่า 'โหม่ว' (某) ที่แปลว่า ผู้นี้หรือบุคคลหนึ่ง

** เปี่ยมคุณธรรมความชอบธรรมยิ่งนัก (深明大义 — เซินหมิงต้าอี้): สำนวนจีน หมายถึง ผู้ที่เข้าใจและยึดมั่นในหลักคุณธรรมความถูกต้องอันยิ่งใหญ่อย่างถ่องแท้ รู้จักแยกแยะถูกผิดและเห็นแก่ประโยชน์ส่วนรวม ในที่นี้กู้หยุนตงนำมาใช้ยกยอสรรเสริญน้องชายวัยห้าขวบอย่างเกินจริงจนทำให้ท่านอาจารย์ฉินถึงกับพูดไม่ออก